Μαθαίνεις....

Μετά από λίγο μαθαίνεις

την ανεπαίσθητη διαφορά

ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι

και να αλυσοδένεις μια ψυχή.


Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι

Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια.


Και αρχίζεις να μαθαίνεις

πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια

Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις.


Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου

με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα

Με τη χάρη μιας γυναίκας

και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού


Και μαθαίνεις να φτιάχνεις

όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,

γιατί το έδαφος του Αύριο

είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια

τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο

να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.


Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…

Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου

μπορεί να σου κάνει κακό.


Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ

Αντί να περιμένεις κάποιον

να σου φέρει λουλούδια...


Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις...

κάθε αντίο μαθαίνεις..."


Χόρχε Λούις Μπόρχες

Νέα χρονιά....

Η πρώτη σκέψη της νέας χρονιάς θα είναι για όλους αυτούς που είναι τούτες τις ημέρες μακριά από τους αγαπημένους τους είτε λόγω υγείας είτε λόγω εργασίας είτε λόγω υποχρεώσεων είτε ακόμα και για λόγους που σε εμάς μπορεί να μην είναι κατανοητοί απόλυτα, αλλά για αυτούς προφανώς είναι ιδιαίτερα σημαντικοί...

Σας σκεφτόμαστε και σας αγαπάμε... Είστε πάντα στη σκέψη μας! και θα είστε....

Ένα ταξίδι στ' ανοιχτά....

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;

Είσαι για ένα ρίσκο;

Θέλω να μου υποσχεθείς

πως δε θα πάρεις

μετεωρολογικό δελτίο.

Πως δε θα 'χεις μαζί σου

προμήθειες και αποσκευές.

Πως δε θα γεμίσεις

το πλεούμενο με σωσίβια.

Θα δέσουμε την άγκυρά μας

στα φτερά των γλάρων.

Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας

το πιο τρελό δελφίνι.

Θα σου χαρίσω

όλο το γαλάζιο του πελάγου.

Όλο το χρυσαφι του ήλιου.

Όλο το ροζ του δειλινού.

Να 'χεις χρώματα πολλά

να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.

Θα γεμίσω τ' αμπάρι μας με όνειρα.

Να 'χεις πολλά.

Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.

Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε

τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα

και θα μπαλώσουμε τις τρύπες

που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.

Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας

στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.

Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;

Για ένα ρίσκο;

(Αλκυόνη Παπαδάκη)


(εύχομαι να σας χαρίσει κάποιος-α ένα τέτοιο ταξίδι... Σας το εύχομαι...)

Σημασία τι έχει τελικά;

Σημασία δεν έχει που βρίσκεται το κορμί,

αλλά που ταξιδεύει η ψυχή...

(Σωκράτης)

Χρόνια καλά για τις μέρες αυτές!
Στιγμές όπως τις θέλει ο καθένας και η καθεμία από εσάς...

Χορικό

"Υπάρχουν λύπες που κανείς δεν τις ξέρει.
Υπάρχουν βάθη που δεν τα ανιχνεύει ο ήλιος.
Όρη σιωπής περιβάλλουν τα χείλη.
Και σιωπούν οι μάρτυρες. Τα μάτια δε λένε.
Δεν υπάρχουν σκάλες τόσο μεγάλες
να κατέβει κανείς εκεί που ταράζεται
του ανθρώπου ο πυρήνας.
Αν μιλούσε η σιωπή, αν φυσούσε, αν ξέσπαγε
Θα ξερίζωνε όλα τα δέντρα του κόσμου."

Νικηφόρος Βρεττάκος



γιατί η σιωπή καμιά φορά
λέει βαριές κουβέντες.....

Μη μου μιλάτε....

"Δε φοβάμαι τόσο τις ανοιχτές θάλασσες.

Τ' άγρια κύματα. Τα πεινασμένα σκυλόψαρα.

Πιο πολύ με φοβίζει η πλήξη των λιμανιών.

Η αβάσταχτη απειλή των κάβων..."

"Ξεφυλλίζοντας την σιωπή" ~ Αλκυόνη Παπαδάκη

Είναι στιγμές...

Δε θέλω πλέον να σκέφτομαι... Είναι ευλογία ή κατάρα να τα βάζει όλα αυτά κάποιος μέσα του και να τα δουλεύει και να επεξεργάζεται? Ώρες ώρες σκέφτομαι τα χρυσόψαρα... Μακάρια εν τη λήθη τους... Τι τυχερά που είναι...

Ο χρόνος είναι φίλος ή εχθρός τελικά? Ακόμα δεν έχω κατασταλάξει... Προς το παρόν "είμαστε σε απόσταση"... Μακριά κι αγαπημένοι που λένε... Αλλά κάποιες φορές θυμώνω μαζί του... Όχι για τις ρυτίδες ή τις άσπρες τρίχες και άλλα τέτοια χαζά... Δικά μου είναι όλα αυτά και κάθομαι στον καθρέφτη και τα χαζεύω... Περνάω τα δάχτυλά μου πάνω από όλες αυτές τις εμπειρίες μου και τους χαμογελάω... Δικές μου είναι και τις έζησα μια προς μια... αυτές με έφτασαν εδώ που είμαι... και τους είμαι ευγνώμων... Για άλλα του θυμώνω... Για όλα αυτά τα "αν".... για όλα αυτά τα "αν" που "δεν"... για όλα αυτά τα "μήπως"... για όλα αυτά τα "γιατί ρε γμτ"....
για να μην τα βάλω μαζί μου...

Δε χωράς πουθενά...

Πάντα είχα αυτήν την απορία...
Κόλαση τελικά είναι οι άλλοι ή οι απουσία των άλλων?
Πλέον έχω καταλήξει....
Κόλαση είναι ο συνδυασμός τους! Και η παρουσία και η απουσία των άλλων... Αυτή είναι η κόλαση φίλε μου... αυτή!
Αει στα κομμάτια... Πάλι λάθος δρόμο έχω πάρει...




Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
δεν χώρας πουθενά δεν χώρας πουθενά....

Ο Σίσυφος

Ώρες ώρες νιώθω σαν το Σίσυφο... Σπρώχνω το δικό μου βράχο και λίγο πριν φτάσω να τον πετάξω από την κορυφή πάντα κάτι γίνεται και ξανακυλάει κάτω... και πάλι από την αρχή...

Μάτωσαν τα χέρια μου, πλήγιασαν τα γόνατά μου, ρόζιασε η ψυχή μου και έμεινα εκεί να κοιτάω αποκαμωμένη μια πέτρα να κυλάει στην κατηφόρα... μαζί με τις σκέψεις μου, τα όνειρά μου, τα χαμόγελα μου, τη δύναμή μου, τις ελπίδες μου... μέχρι που τα δάκρυα μου δε με άφηναν να τη βλέπω πια...

γμτ... γμτ...

Πάλι εδώ...

Τελικά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν... Περνάει καιρός και όμως είναι πάντα εκεί είτε στο προσκήνιο είτε χωμένα στην τελευταία θέση του εξώστη, όμως είναι πάντα εκεί... Καπνίζοντας το τσιγάρο τους, πίνοντας νωχελικά το ποτό τους, απολαμβάνοντας το θέαμα και περιμένοντας να κάνουν τη στιγμή που θα κάνουν την κίνησή τους προς το θύμα τους... Αλλά πάντα εκεί... Το θέμα είναι εσύ τι κάνεις... Τι επιλέγεις να κάνεις...

Ντίνος Χριστιανόπουλος ~ Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν᾿ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας
έστω και μία φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Πάει τόσος καιρός...

Κάποτε έγραφα σχεδόν κάθε μέρα και εδώ και κάμποσα χρόνια το'χω αμελήσει... Όμως είναι πάντα εδώ και με περιμένει, σαν το πιστό φίλο του ανθρώπου που περιμένει πάντα το αφεντικό του να γυρίσει, να του γλύψει με χαρά το πρόσωπο, τα χέρια, να βάλει απλά το κεφάλι του πάνω στα πόδια του και να τον κοιτάει με αυτά τα υπέροχα μάτια γεμάτα με λατρεία... Τελικά, ναι, χαίρομαι πολύ που το έφτιαξα το μπλογκ τότε... Χαίρομαι πολύ που είναι πάντα εδώ να "αποθηκεύω" χαρές, λύπες, φόβους, αγωνίες, προβληματισμούς, θυμό και γενικά ό,τι νιώθει κανείς... Χαίρομαι πολύ που γνώρισα μέσω αυτού υπέροχους φίλους μπλογκερ.... Χαίρομαι πολύ που υπάρχει ακόμα εδώ!

Προσκυνώ Στάθη!

Είχα καιρό να ανεβάσω κάτι (για προσωπικούς λόγους)॥ όμως αυτό σήμερα δεν μπόρεσα να μην μοιραστώ αυτό μαζί σας!

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=249520

παρακαλώ διαβάστε το με προσοχή και χωρίς παρωπίδες! έλα να ξεκολλάμε!!!

"Μαραθώνιος" σκέψεων...

Πόσο συγκινήθηκα με όλους αυτούς που είδα να τιμούν την πατρίδα μου από όλον τον κόσμο με τη συμμετοχή τους στο κλασσικό μαραθώνιο δρόμο σήμερα...

Βγήκαμε στη Μαραθώνος και με τη μικρή και τους λοιπούς συγγενείς να τους πούμε ένα μπράβο, ένα "συνεχίστε" και να τους χειροκροτήσουμε! Έβλεπες ανθρώπους κάθε ηλικίας, κάθε εθνικότητας (μέχρι και από Αυστραλία, Νότια Αφρική, Κίνα και πόσες άλλες που αδυνατώ να τις απαριθμήσω όλες μια προς μια), με αθλητική περιβολή, με περικεφαλαίες και με στολές αρχαίων Ελλήνων πολεμιστών, με στολές χωρών, με ένα κλαδί ελιάς στα μαλλιά τους ή στα χέρια τους, αλλά πάνω απ'όλα με χαμόγελο και καλή διάθεση να συνεχίζουν αυτόν τον αγώνα με δύναμη ψυχής, γιατί οι σωματικές αντοχές σε κάποιους είχαν αρχίσει να μειώνονται! Εμείς τους χειροκροτούσαμε και τους λέγαμε μπράβο και αυτοί μας απαντούσαν σε σπαστά ελληνικά "καλημέρα", "ευχαριστώ", "μπράβο", άλλοι χειροκροτούσαν εμάς, άλλοι μας χαιρέταγαν, άλλοι μας έδιναν μπάρες δημητριακών που τους είχαν δώσει νωρίτερα (βέβαια εμείς τις δίναμε σε επόμενους δρομείς), άλλοι σταμάταγαν για λίγο να βγάλουν φωτογραφίας με τη μικρή που είχε ενθουσιαστεί και όλο φώναζε "μπάβο, μπάβο" και χειροκροτούσε με τα χεράκια της να έχουν κοκκινίσει...

Οι εθελοντές του ερυθρού σταυρού έκαναν ότι μπορούσαν με ό,τι είχαν από ιατροφαρμακευτικά υλικά... Όταν κάποια στιγμή δεν είχαν κάτι άλλο~προς το τέλος, τους χειροκροτούσαν και τους ενθάρρυναν και αυτοί, ελπίζοντας ίσως ότι αυτό ήταν το καλύτερο φάρμακο, το καλύτερο δυναμωτικό!

Κοντά στο τέλος ήταν ένας κύριος, από την Ιταλία θαρρώ, που όταν μας είδε να χειροκροτάμε και να λέμε "μπράβο, keep going", μας λέει σε σπαστά ελληνικά "ευχαριστώ πολύ" Τότε του απάντησε ένα παλικάρι του ερυθρού σταυρού "Εμείς ευχαριστούμε για την τιμή!"
Όντως ήταν αυτό που νιώθαμε όλοι όσοι ήμασταν εκεί... Ότι με όλα αυτά που λέγαμε και τα ελάχιστα που κάναμε εκείνη τη στιγμή θέλαμε να πούμε ένα μικρό ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ξεκίνησαν από όλα τα μήκη και πλάτη της γης και ήρθαν εδώ για να τιμήσουν την πατρίδα μας σε αυτή την επέτειο και όχι μόνο!

Σας ευχαριστούμε όλους!


ΥΓ μέχρι και το Google άλλαξε το λογότυπο του σήμερα!

Από τις "Ιστορίες να σκεφτείς" του Χόρχε Μπουκάι

ΘΕΛΩ

Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

Θέλω να πλησιάζεις χωρίς, να εισβάλλεις

Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν

Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

Θέλω να ξέρεις ... πως σήμερα σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου ...

Χωρίς όρους

Σε όλους τους φίλους ...

1η Οκτωβρίου

1η Οκτωβρίου Παγκόσμια ημέρα ηλικιωμένων...

Όσοι και όσες τυχεροί και τυχερές έχετε τον παππού ή/και τη γιαγιά σας κάντε τους ένα τηλεφώνημα να τους πείτε χρόνια πολλά και να τα πείτε λιγάκι παραπάνω σήμερα!




Εμείς οι υπόλοιποι ας τους σκεφτούμε περισσότερο σήμερα...





Αν πάλι ξέρετε κάποιον ηλικιωμένο που είναι μόνος του ας τους κάνετε μια ευχάριστη έκπληξη σήμερα... Μην είναι ειδικά σήμερα "Άνθρωποι μονάχοι"...





Για σας τους δυο...

Αν και το ξέρετε ότι δεν περνάει μέρα δίχως να σας σκεφτώ... δίχως να πούμε τα "δικά" μας...

Αλλά...

Μου λείπετε πολύ εσείς εκεί πάνω... Άντε!




"Εγώ δεν υπάρχω. Και με φαντάζεσαι. Μα τόσο δυνατά, που με κάνεις να υπάρχω!"
το τελευταίο αντίο- Βασίλης Βασιλικός

Αναρωτιέμαι...

πότε επιτέλους το "κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός" θα πραγματοποιηθεί... δε με νοιάζει τόσο για το γαλανό του ουρανού, ας ρίχνει και χαλάζι αρκεί επιτέλους να αλλάξει κάτι! Όλη αυτή η υπομονή να αποδώσει! Σκέφτεσαι θετικά (ή τουλάχιστον) το παλεύεις και τσουπ φτάνει ένα ασήμαντο κάτι να σε ρίξει... Τελικά όλα τα βιώματά μας πόσο θα μας ακολουθούν? Μπορώ να κάνω ένα επιλεκτικό delete? Να γεμίσω ξανά το σακουλάκι της υπομονής και να το έχω "καβάντζα"? Κάποια στιγμή νιώθεις ότι τα γεγονότα σε προλαβαίνουν και μπαίνεις σε ένα "τροχό" σαν τα ποντίκια που τρέχουν και τρέχεις, τρέχεις να προλάβεις... να προλάβεις τι? Τι? Ώσπου φτάνει εκείνη η ώρα που λες "Σώνει! Ως εδώ!!! Επιτέλους Εσύ εκεί ψηλά κάνε κάτι!" Όταν πια έχεις φτάσει στα όριά σου με τους ανθρώπους αρχίζεις να τα βάζεις με τους "αποπάνω"... και τότε συνειδητοποιείς ότι δεν έχει άλλο! Τελείωσες! Στέρεψες! Άδειασες! και τι σου μένει? Ανασυγκρότηση και από την αρχή (?) ή σκύβεις το κεφάλι και αφήνεσαι να σε πάρει το κύμα?


Μην περιμένετε να καταλάβετε κάτι από αυτά! Εδώ και γω που ξέρω σε ποια τα λέω (ναι είναι σε γυναίκα) δε με κατάλαβα! Καμιά φορά κάνω και την ψυχοθεραπεία μου εδώ μέσα! Αφού δεν μπορώ να τα πω εκεί που πρέπει τα λέω εδώ... Αειιιι χάσου μυρμηγκάκι!

ΥΓ Έχασε και ο Παναθηναϊκός!

Σε ένα γαλανόλευκο διαμάντι...

Πέρασαν τόσες μέρες και όμως μου λείπεις πιο πολύ από την πρώτη εκείνη στιγμή...

Εύχομαι να ανταμώσουμε ξανά... Με την ίδια μορφή.. Με μια άλλη.. Ποιος ξέρει.. Απλά εύχομαι και περιμένω...



Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους & σε όλες σας!

Δελτίο τύπου!

Σπίτι μου 05-02-2010

Μετά από 20 (και λίγα λέω..) χρόνια κοινής καταναλωτικής μανιας και τη σπατάλη αμέτρητων δραχμών (θεός σχωρέστες) και απροσδιόριστου ποσού ευρώ, αποφάσισα από μόνη μου να προχωρήσουμε πλέον ο καθένας χωριστά, αλλά πάντα μαζί ως αγοραστικές μονάδες που μοιράζονται την αγάπη τους για τα προϊόντα και την αγωνία για το μέλλον των τιμών τους. Είμαι σίγουρη ότι η απόφασή μου αυτή θα υποστηριχθεί και θα γίνει σεβαστή από όλους τους διευθυντές των εν λόγω καταστημάτων που έχω επισκεφτεί όλα αυτά τα χρόνια! (κοινώς χ3$τηκ@τ3)

Μια απελπισμένη από τις τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ, δίχως όμως τη σύμφωνη γνώμη των σούπερ μάρκετ!

ΥΓ Ούτε το κουράγιο να σας απατήσω με το μπακάλη της γειτονιάς δεν έχω και ας μας βγάλουν φωτογραφίες οι paparazzi! Είναι πιο ακριβός "γκόμενος"!!

ΥΓ και επειδή είμαι large τύπος σας βάζω από μόνη μου φωτογραφίες αυτού που μπήκε ανάμεσά μας! Παρακαλώ μην το ενοχλείστε όμως!

Αλλαγή κατάστασης!

Όχι όχι δεν είναι για τα πολιτικά τεκταινόμενα! Ούτε για την οικονομική κατάσταση! Για να μην μακρηγορώ και γίνω σαν τους πολιτικούς μας που άλλο τους ρωτάς και άλλο σου απαντούν (λέμε τώρα..) πρόκειται για τα σχόλια στο "σπιτικό"... Ήμουν μακρυά του για πολύ καιρό και βρήκαν τρόπο αρκετοί Κινέζοι (?) και όχι μόνο φίλοι μας και στα "σχόλια" που έκαναν μας ανάδειξαν αρκετά $ε* site! Επειδή βαρέθηκα να σβήνω τέτοια "σχόλια" και επειδή φαντάζομαι ότι μπορούν να υπάρξουν αμέτρητα ακόμα τέτοια ατυχή (σικ) συμβάντα, ενεργοποιώ το μετριασμό σχολίων... Ευχαριστώ για την κατανόηση!

-------------------------------
I'd like to thank all my e-friends who've been visiting my blog but due to many "inappropriate" comments (links to $e* sites) I'm activating the "comment moderation" selection... It's better to be safe than sorry!!! Thank you in advance!


Θα τα λέμε πιο συχνά πλέον!!!

Υ.Γ Αν ξέρει κανείς τον τρόπο (αν υπάρχει) για να μπλοκάρω αυτά τα προφίλ που γράφουν κατά καιρούς τέτοια "σχόλια" παρακαλώ να μου το γράψει!!!