Τα τραγούδια που με αγγίζουν...

Με κάλεσε η πριγκίπισσα να πω ποια τραγούδια με αγγίζουν...

(για να τα ακούσετε ~αν θέλετε~ σταματήστε το "σ'αγαπώ"...

το πρώτο και με διαφορά είναι τούτο εδώ... όποτε το ακούω "ταξιδεύω"... μεθάω... "χάνομαι".... με μαγεύει...

Regina Belle - Bab...

το επόμενο με καθηλώνει, όποτε το ακούω.... σα να σταματάει ο χρόνος... σα να μην μπορώ να ελέγξω σκέψεις... μυαλό... συναισθήματα... ειδικά στο τέλος που "σπαράζει", τις περισσότερες φορές βουρκωνω...

benny mardones - i...

μετά από "ξένα" ~όπως λέγαμε κάποτε~ μου αρέσει πάρα πολύ αυτό... ειδικά τα καλοκαίρια... με το που μπαίνει το καλοκαίρι το βάζω να το ακούω συνέχεια...
(παραθέτω μόνο την ελληνική μετάφραση που μου έστειλε ένας φίλος...)

Aïcha- Cheb Khaled

Σαν να μην υπήρχα
Πέρασε από δίπλα μου
Χωρίς ένα βλέμμα βασίλισσα του Saba
Είπα Aïcha πάρε τα πάντα είναι για σένα

Ορίστε οι πέρλες τα χρυσαφικά
Και χρυσό γύρω από τον λαιμό σου
Τα ώριμα φρούτα με γεύση από μέλι
Τη ζωή μου Aïcha αν μ’ αγαπάς

Θα πάω όπου το φύσημά σου με οδηγήσει
Στις χώρες του ελεφαντοστού και του εβένου
Θα καταπραΰνω τα δάκριά σου τον πόνο σου
Τίποτα δεν είναι υπερβολικό για μία τόσο όμορφη

Aïcha Aïcha άκουσέ με
Aïcha Aïcha μην φύγεις
Aïcha Aïcha κοίταξέ με
Aïcha Aïcha απάντησέ μου

Θα απαγγείλω τις λέξεις τα ποιήματα
Θα παίξω τις μουσικές του ουρανού
Θα μαζέψω τις αχτίδες του ήλιου
Για να φωτίσω τα ονειρικά σου μάτια

Aïcha Aïcha άκουσέ με
Aïcha Aïcha μην φεύγεις

Είπε κράτησε τα χρυσάφια σου
Εγώ θέλω περισσότερα απ’ αυτά
Τα κελιά είναι κελιά ακόμα και χρυσά
Θέλω τα ίδια δικαιώματα με σένα
Σεβασμό κάθε μέρα, δεν θέλω παρά αγάπη

η μελωδία όμως που χαρακτηρίζει τα καλοκαίρια μου, από τότε που την πρωτοάκουσα μέχρι σήμερα, είναι το "Enchantment" του δικού μας Chris Spheeris...
μια μαγική σύνθεση με την οποία "ταξιδεύω" από το 1992 ως τώρα...
παραλία,φεγγάρι και αυτή η μουσική...ε δε μεθάς???

από ελληνικά με διαφορά το τραγούδι που με αγγίζει είναι τούτο εδώ..

Greek - Giannis Pl...

γιατί ο μονάκριβός μου, όταν γνωριστήκαμε με καλούσε στο τηλέφωνο και μου το έβαζε συνέχεια! για να το βγάλω και από ringtone πέρασαν πολλάαα χρόνια!

δύο ακόμα τραγούδια που με ταξιδεύουν είναι τα τραγούδια που συνδυάστηκαν με την επίσημη έναρξη του κοινού μας ταξιδιού ... το "όλα σε σένα τα βρήκα" που χορέψαμε και το "δε ζω χωρίς εσένα "... κάθε φορά που τα ακούω χαμογελάω...για πολλή ώρα μετά...

γενικά, επειδή ακούω συνέχεια μουσική, είμαι σίγουρη ότι όλο και κάποιο έχω αδικήσει(κυρίως από τον Πάριο ή την Αλεξίου)... οπότε δηλώνω ότι διατηρώ το δικαίωμά μου να επανέλθω με συμπληρωματική ανάρτηση, όποτε θελήσω!

χα! παίζουμε!
edit: να ήδη ξέχασα... Το "απόψε θέλω να πιω.." της Αλεξίου.... ό,τι πιο δυνατό... έτσι απλά...
δε με αγγίζει μόνο... με "στέλνει"... και γουστάρω να το χορεύω! τρελά όμως!

αυρούλα μου δεν έχω ξεχάσει την πρόσκλησή σου...απλά επειδή θέλω να αναφερθώ σε δυο λατρεμένα πρόσωπα της ζωής μου κάθε φορά θέλω και προσθέτω και άλλα στην ανάρτηση... θέλω να είναι ξεχωριστή... σαν και αυτά!

top 5 (part 1)

Ο Μάνος έβαλε τον ακόλουθο προβληματισμό… 5 αγαπημένοι ηθοποιοί… βασικά και γω το ίδιο πρόβλημα έχω με πολλούς…. 5 επί ποσο??? Αφού λατρεύω τις ταινίες… με συνέπεια να έχω δει παααρα πολλές και να έχω λατρέψει πολύ περισσότερους ηθοποιούς! Και γω θυμάμαι Σαββατόβραδα στημένη την οικογένεια να βλέπουμε τις ταινίες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου και, μόλις τελείωνε αυτή που βλέπαμε, να περιμένουμε πως και πως μέχρι το επόμενο Σαββατόβραδο… πολύ μίλησα όμως… ας μιλήσουν οι ηθοποιοί…

(θα κλέψω λιγάκι ε?)

Λατρεμένοι ξένοι!


Τον λατρεύω ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον… κάτι η παρουσία του, κάτι η φωνή του με κάνουν να θέλω να βλέπω τις ταινίες του ξανά και ξανά… από τον 007, "το κυνήγι του κόκκινου Οκτώβρη" ή το "όνομα του ρόδου" ως το «βράχο»…τη "διπλή παγίδα"...ή το "finding Forrester"…και πολλές άλλες...






Λατρεμένος, γιατί έχει ένα βλέμμα απίστευτο… που με κέρδισε από την πρώτη φορά που τον είδα…και στον "πληροφοριοδότη" ήταν απλά συγκλονιστικός… παραθέτω από τη συνέντευξη του Ντι Κάπριο στο Γιάννη Ζουμπουλάκη στο Βήμα

«Τον είχα συναντήσει για μία και μοναδική φορά σε ένα παιχνίδι μπάσκετμπολ όταν ήμουν 17 χρόνων» λέει ο Ντι Κάπριο για τον θρυλικό συμπρωταγωνιστή του στον «Πληροφοριοδότη», τον Τζακ Νίκολσον. «Ανέκαθεν τον θαύμαζα. Ο άνθρωπος είναι από μόνος του κλάση και στα μέρη μου θεωρείται Θεός. Πολλοί μπορούν και τον μιμούνται αλλά κανείς δεν μπορεί να γίνει κύριος Νίκολσον...».
«Ομολογώ ότι είχα μεγάλη αγωνία όταν θα παίζαμε για πρώτη φορά μαζί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το μούδιασμα της στιγμής που τον είδα να μπαίνει για πρώτη φορά στον χώρο των γυρισμάτων. Να 'μαι λοιπόν εκεί, να ξέρω ότι θα πρέπει να περιμένω το απρόβλεπτο, αυτό που δεν είναι γραμμένο στο σενάριο - αλλά τι στο διάολο θα είναι; Ο Νίκολσον σε αναγκάζει να βρίσκεις ασφαλιστικές δικλίδες. Λίγο πριν από τη σκηνή όπου με κατηγορεί ότι είμαι καρφί (σ.σ.: ο Ντι Κάπριο χρησιμοποιεί τη λέξη rat-αρουραίος) ένας από τους βοηθούς με είχε προειδοποιήσει: "Ο Νίκολσον κρατά ένα μπουκάλι ουίσκι, ένα πιστόλι, ένα καλάθι, ένα κουτί σπίρτα και έναν πυροσβεστήρα. Να 'σαι προετοιμασμένος. Κάτι θα συμβεί". "ΟΚ" λέω. "Cool". Λίγα λεπτά αργότερα το τραπέζι έχει ανάψει φωτιά με ουίσκι, πάνω του περπατούν αρουραίοι και εγώ παρακαλώ για τη ζωή μου με ένα πιστόλι καρφωμένο στο πρόσωπο. Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν στο αρχικό σενάριο. Ο Νίκολσον σε έχει διαρκώς σε ετοιμότητα - γεννάς πράγματα επί τόπου από το μυαλό σου. Σε βοηθά να υποδυθείς με αυθεντικότητα τον ήρωά σου».

Στο "άρωμα γυναίκας" με κέρδισε…στο "Ένταση" ήταν εκπληκτικός... στο "insomnia" με μάγεψε… Ακόμα και στο "Frankie&Johnny" ή στο "Simone" μου άρεσε… κάτι μου κάνει τελικά αυτός… κάτι!





Τι να πω γι’αυτόν??? Ξεκίνησα με το"Forrest Gump"... Ξαγρύπνησα στο Seattle.. Πήρα το "mail" του… Στο "πράσινο μίλι" είχα κλάψει πόσες φορές… Ναυάγησα μαζί του… Έτρεχα μαζί του να πιάσουμε το Ντι Κάπριο… Στο terminal δε με τρέλανε όπως περίμενα...Μόνο μελανό του σημείο για μένα η συμμορία των 5… κοιμήθηκα στα μέσα της ταινίας! (και όλα αυτά χωρίς να έχω δει το Φιλαδέλφεια ακόμα!)

Στην 5 θέση ισοβαθμούν τέσσερις όμως!


Γιατί απλά στο «dead poets society» πίστεψα ότι μπορώ να τα κατακτήσω όλα.,.. με πήρε μαζί του… με έκανε να ανέβω και γω πάνω στο τραπέζι του σπιτιού μας και να φωνάζω τον καπετάνιο μου… στο «θα σε βρω στον παράδεισο» με έκανε και έκλαψα… για τη δύναμη της αγάπης…


Γιατί στο 16 τετράγωνα ένιωθα ότι και γω κούτσαινα μαζί του… αν και αρχικά δε με είχε ξετρελάνει… (από το «αυτός, αυτή και τα μυστήρια»), όμως μετά ήρθαν οι "12 πίθηκοι", η «έκτη αίσθηση» και «τα 16 τετράγωνα»… αποδεικνύοντας και αυτός ότι όσο παλιώνει το κρασί γίνεται καλύτερο τελικά! και μάλλον είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει αυτός εδώ!



Γιατί στα "μαθήματα αμερικάνικης ιστορίας" o Έντουαρντ Νόρτον, για μένα, έδωσε μαθήματα ηθοποιίας!!!









και last but no least beloved!!!!



Γιατί αν και πανέμορφος, είναι τελικά πολύ καλός! Μοιάζει σκάνδαλο σχεδόν να τα έχει όλα αυτά! Και απλά μου αρέσει παααρα πολύ όμως! Μα πάααρα πολύ όμως! Θα παραφράσω μια αγαπημένη ταινία του… Meet Brad Pitt!








Και για να μην αναφερθώ στουςRobert Redford, Meryl Streep, Rodert De Niro, Michelle Pfeiffer, Meg Ryan, George Clooney, Julia Roberts, Johnny Depp και μου πείτε ότι κλέβω πολύ…


Και θα ακολουθήσει ανάρτηση με τους έλληνες!!!! Χα όχι παίζουμε!!!

Να πω ότι αυτό το γράψαμε μαζί με το μονάκριβό μου (δια τηλεφώνου)...αν και δε συμφώνησε με τις τελικές επιλογές μου...απλά αρκέστηκε από ένα σημείο και μετά να μου θυμίζει ταινίες που έχουμε δει...