"Μαραθώνιος" σκέψεων...

Πόσο συγκινήθηκα με όλους αυτούς που είδα να τιμούν την πατρίδα μου από όλον τον κόσμο με τη συμμετοχή τους στο κλασσικό μαραθώνιο δρόμο σήμερα...

Βγήκαμε στη Μαραθώνος και με τη μικρή και τους λοιπούς συγγενείς να τους πούμε ένα μπράβο, ένα "συνεχίστε" και να τους χειροκροτήσουμε! Έβλεπες ανθρώπους κάθε ηλικίας, κάθε εθνικότητας (μέχρι και από Αυστραλία, Νότια Αφρική, Κίνα και πόσες άλλες που αδυνατώ να τις απαριθμήσω όλες μια προς μια), με αθλητική περιβολή, με περικεφαλαίες και με στολές αρχαίων Ελλήνων πολεμιστών, με στολές χωρών, με ένα κλαδί ελιάς στα μαλλιά τους ή στα χέρια τους, αλλά πάνω απ'όλα με χαμόγελο και καλή διάθεση να συνεχίζουν αυτόν τον αγώνα με δύναμη ψυχής, γιατί οι σωματικές αντοχές σε κάποιους είχαν αρχίσει να μειώνονται! Εμείς τους χειροκροτούσαμε και τους λέγαμε μπράβο και αυτοί μας απαντούσαν σε σπαστά ελληνικά "καλημέρα", "ευχαριστώ", "μπράβο", άλλοι χειροκροτούσαν εμάς, άλλοι μας χαιρέταγαν, άλλοι μας έδιναν μπάρες δημητριακών που τους είχαν δώσει νωρίτερα (βέβαια εμείς τις δίναμε σε επόμενους δρομείς), άλλοι σταμάταγαν για λίγο να βγάλουν φωτογραφίας με τη μικρή που είχε ενθουσιαστεί και όλο φώναζε "μπάβο, μπάβο" και χειροκροτούσε με τα χεράκια της να έχουν κοκκινίσει...

Οι εθελοντές του ερυθρού σταυρού έκαναν ότι μπορούσαν με ό,τι είχαν από ιατροφαρμακευτικά υλικά... Όταν κάποια στιγμή δεν είχαν κάτι άλλο~προς το τέλος, τους χειροκροτούσαν και τους ενθάρρυναν και αυτοί, ελπίζοντας ίσως ότι αυτό ήταν το καλύτερο φάρμακο, το καλύτερο δυναμωτικό!

Κοντά στο τέλος ήταν ένας κύριος, από την Ιταλία θαρρώ, που όταν μας είδε να χειροκροτάμε και να λέμε "μπράβο, keep going", μας λέει σε σπαστά ελληνικά "ευχαριστώ πολύ" Τότε του απάντησε ένα παλικάρι του ερυθρού σταυρού "Εμείς ευχαριστούμε για την τιμή!"
Όντως ήταν αυτό που νιώθαμε όλοι όσοι ήμασταν εκεί... Ότι με όλα αυτά που λέγαμε και τα ελάχιστα που κάναμε εκείνη τη στιγμή θέλαμε να πούμε ένα μικρό ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ξεκίνησαν από όλα τα μήκη και πλάτη της γης και ήρθαν εδώ για να τιμήσουν την πατρίδα μας σε αυτή την επέτειο και όχι μόνο!

Σας ευχαριστούμε όλους!


ΥΓ μέχρι και το Google άλλαξε το λογότυπο του σήμερα!

Σε ένα γαλανόλευκο διαμάντι...

Πέρασαν τόσες μέρες και όμως μου λείπεις πιο πολύ από την πρώτη εκείνη στιγμή...

Εύχομαι να ανταμώσουμε ξανά... Με την ίδια μορφή.. Με μια άλλη.. Ποιος ξέρει.. Απλά εύχομαι και περιμένω...



Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους & σε όλες σας!

Γεννησα στις 17/10, αλλα δεν ειχα ιντερνετ να το "φωναξω"!!

Γεννησα στις 17/10 (Παρασκευη) στις 21.25 την κορουλα μου στο λητω...

απο την τριτη 14 ξεκινησαν κατι ακανονιστα πονακια... την τεταρτη ειδα λιγο αιμα με βλεννες... πηγα λητω και ξαναγυρισα (false alarm που λενε)... πεμπτη πρωι ειδα παλι βλεννες με αιμα και ειχα παλι κατι ακανονιστους πονους, οι οποιοι οποιοι ηταν σαφως πιο εντονοι απο της τριτης... οι δυνατοι και "κανονικοι" πονοι με επιασαν απο την πεμπτη το βραδυ στις 20.00 με συχνοτητα 10'... αφου περασα ενα βραδυ μαρτυρικο και διχως υπνο (μαζι με εμενα και ο καλος μου και η μαμα μου που ειχε ερθει για συμπαρασταση )

το πρωι της παρασκευης οι πονοι ειχαν ξαναγινει ακανονιστοι (μια καθε 7' & μια καθε 20') αλλα εντονοι, ειχα πολλες βλεννες με αιμα και δεν "ακουγα το μωρο" απο το βραδυ...ειχα αρχισει να μην αντεχω πια... τοτε ξανακαλω τη μαια μου και της τα λεω (την ειχα παρει και το βραδυ της πεμπτης και μου ειχε πει οτι αν δεν γινουν οι πονοι ανα 5' τουλαχιστον δεν μπορουμε να κανουμε κατι)... μου λεει να κανω ζεστα ντους και να παω να με δει ο γιατρος μου στι λητω στις 4 αντι για τις 7 που ειχαμε ραντεβου καθως την κυριακη 19/10 ηταν η πητ και αν δεν γινοταν κατι την τριτη 21/10 θα εμπαινα μεσα... παμε οντως στις 4 εγω, ο καλος μου και η μαμα μου και μου κανει υπερηχο (μου λεει οτι το μωρο θα ειναι γυρω στα 3400 και ψηλο), με "κοιταει" και απο κατω και με στελνει για καρδιογραφημα του εμβρυου (δε θυμαμαι τον ακριβη ορισμο ) για να προχωρησουμε καθως τελικα οντως θα γενναγα!!!
εκει αρχιζουν τα δυσκολα... στην ωρα εκεινη (σε κρατανε γυρω στη μιση ωρα ξαπλωμενη υπτια-ανασκελα για να παρακολουθουν τις σφυξεις του μωρου) εξακολουθουσα να εχω ολοενα και πιο εντονους πονους και να μην ακουω το μωρο.. ο υπευθυνος γιατρος εκει μπαινοβγαινε, κοιταγε το καρδιογραφημα και με ρωταγε πως πανε οι πονοι. Καποια στιγμη μου λεει οτι ισως να με κρατησουν λιγο παραπανω απο 30'... τον ρωτησα αν συμβαινει κατι και μου ειπε να μην ανησυχω... ομως τελικα με περασαν διπλα (εκει που γινονται οι υπερηχοι β-επιπεδου ) για να κανω ενα ακομα υπερηχο... ερχεται και ο γιατρος μου επανω και ο καλος μου μεσα... τελικα μαθαινω εκει οτι η καρδια του μωρου παρουσιασε καμψη κατα την ωρα του καρδιογραφηματος και οτι ηθελαν να δουν τι γινοταν... οπως φανηκε ειχε 2 φορες τυλιχτει ο ομφαλιος λωρος γυρω απο το λαιμο της και αυτο τα δημιουργουσε ολα... και πως θα ηταν γυρω στα 3300 γρ! (το λιγοτερο που ενοιαζε εκεινη τη στιγμη ηταν το βαρος της) φανταστειτε αγχος δικο μου.. οι πονοι πια καθε 7 λεπτα και αρκετα δυνατοι... μου λεει ο γιατρος μου "καντε καμια βολτα με τον αντρα σου γυρω απο τη λητω μεχρι να πεσουν οι πονοι στα 3 λεπτα γιατι αν σε βαλω μεσα για προκληση παμε 100% για καισαρικη ενω μπορουμε να προσπαθησουμε οσο μας "επιτρεπει το μωρο" για φυσιολογικο τοκετο"... του λεω εγω "γιατρε ο,τι ειναι καλυτερο και ασφαλεστερο για το μωρο και την καρδια του".. και μου απαντα "μα φυσικα πανω απο ολα ειναι το μωρο... μην ανησυχεις... απλα ειναι κριμα να μην προσπαθησουμε για φυσιολογικο... και αν δεν.. τοτε θα παμε για καισαρικη..." ξεκιναμε τις βολτες γυρω γυρω απο το λητω... με σταματημα τις ωρες των πονων.. μας κοιταγαν οι περαστικοι εκεινες τις στιγμες με ενα υφος "μα καλα εδω εξω θα το κανεις?" τελικα πεφτει η συχνοτητα στα 3 '+καποια δευτερολεπτα και παμε στο γιατρο ξανα.. με βαζει για ενα τελευταιο υπερηχο και με κοιταει απο κατω... "ολα καλα, μου λεει.. διαστολη 2! πηγαινε μεσα με τη μαια να σε ετοιμασουν! ολα καλα θα πανε"... οντως παμε μεσα με τη μαια (εξω ο καλος μου και η μαμα μου) και αρχιζει η "ετοιμασια" ξυρισμα, κλυσμα, ξανα ελεγχος των σφυξεων του μωρου.. παω μεχρι την πορτα να με δουν τελευταια φορα με την κοιλια και τη ρομπιτσα του λητω και μετα επανω "αιθουσα ωδινων"... οι πονοι πια αρκετα εντονοι (ωρα γυρω στις 18,30).. η μαια μου συνεχεια μαζι να κραταει το μηχανημα στην κοιλια μου για να βλεπει τις σφυξεις της μικρης~ οσο ημουν ανασκελα επεφταν απο 140-160 στις 60-70 σφυξεις... με βαζει στο αριστερο πλαι (σχεδον ολην την ωρα του τοκετου ετσι ημουν~ για να ειναι ασφαλες το μωρο μιας και ετσι ηταν ενταξει οι παλμοι της μικρης) και αρχιζει η δευτερη φαση ετοιμασιας ~ οροι, αιμοληψιες κλπ ερχεται και καρδιολογος, καθως ειχα προπτωση μιτροειδους βαλβιδας,με γυρναει ανασκελα να μου κανει το καρδιογραφημα και την ακουω να του λεει "γρηγορα γιατρε δε μας παιρνει!" γυρναω στο μηχανημα που εγραφε τις σφυξεις του μωρου και τι να δω...? τις εβλεπα να πεφτουν ωσπου ειδα την ----- τα'χασα! με ξανακουναει η μαια και ακουσαμε ξανα τις σφυξεις του μωρου... τελικα ουτε θυμαμαι πως εγινε το καρδιογραφημα αυτο...η η επισκληριδιος... τα νερα εσπασαν εκει μεσα... την ωρα των εξωθησεων η μαια με "τραβαγε" απο τα χερια να σηκωνομαι να σπρωχνω απο βαθυ καθισμα πατωντας πανω στο κρεβατι! (πως εισαι οταν πας σε αραβικη-τουρκικη τουαλετα?) καποια στιγμη ειχα κουραστει πια (ειχα κλεισει ενα 24+ ωρο πονωντας, ειχα κουραστει και να σπρωχνω ετσι) λεω στο γιατρο μου "δεν κανουμε καισαρικη?" και μου απαντα "μια χαρα τα πας... συνεχισε ετσι... αν ειναι θα σου πω εγω.." σε ολη την διαρκεια που ημουν στο δωματιο των ωδινων ειχαν το μηχανημα για τον ελεγχο των σφυξεων του μωρου που το κρατουσε καποια μαια εναλλαξ "κολλημενο" στην κοιλια μου... μια στιγμη που επαιρνα μια ανασα γυρναω να δω... 148 σφιξεις-100-80-40 κατι... ξανα στο πλαι... ξανα ανεβαιναν... η μαια μου να με ενθαρρυνει συνεχεια και να με βοηθαει... ο καλος μου εμπαινε οποτε τον αφηναν ψιλοαγχωμενος και αυτος... τελικα καποια στιγμη εχοντας βγαλει ολες τις εξωθησεις ουσα σε βαθυ καθισμα εκτος απο 2-3 απο υπτια θεση μπαινει ο γιατρος μου και ρωταει τη μαια "καλα εδω θα το βγαλεις το παιδι? εχει βγει σχεδον ολο..." και μου κανει αυτη " μην τον ακους! αλλα 2 σπρωξιματα και φυγαμε για μεσα...να ξερεις οσο περισσοτερη δουλεια κανουμε εδω μεσα τοσο καλυτερα θα ειναι και για σενα και για το μωρο με ολους αυτους εκει μεσα στη αιθουσα τοκετου" και δεν ειχε αδικο! οντως μετα απο 2 ακομα σπρωξιματα με πανε μεσα γρηγορα (διπλα και ο καλος μου), με φτιαχνουν και μετα απο 2 εξωθησεις βγηκε η μπεμπα! βασικα εγω εκανα τη 1.5 καθως προς το τελος ειχα ζαλιστει και μια μαια εβαλε το αντιβραχιο της στην κοιλια μου και εσπρωξε και αυτη την κοιλια μου να βγει το μωρο καθως ειχε βγει το κεφαλι του απο ο,τι μου ειπαν! περιττο να σας πω πως ενιωσα οταν την ακουμπησαν πανω μου! τα μονα που της ειπα ηταν" εσυ ησουν τελικα μεσα μου? καλως ορισες πλασματακι στη ζωη μας! σ'αγαπαμε πριν σε γνωρισουμε καν!" και εμεινα εκστασιαμενη να την κοιταζω! ο καλος μου ειχε βουρκωσει... η μπεμπα τελικα γεννηθηκε στις 21.25, με βαρος 2780 γρ ( ο γιατρος ειπε οτι πρωτη φορα επεσε τοσο εξω στο βαρος αλλα ηταν καλυτερα ετσι καθως ισως και να μην "εβγαινε" αν ηταν πιο μεγαλη ), 52 ποντους υψος και με πεγκυ ζηνα-"εγω τα σπαω εγω πληρωνω" στο cdplayer της αιθουσας τοκετου (ειχαν κεφια οι γιατροι)! ΑΑΑΑ ξεχασα να πω οτι το μωρο ερχοταν και αναποδα και το γυρισε η μαια μου με το χερι μεσα στην αιθουσα ωδινων! περα απο τα αλλα οσα εκανε εκεινες τις στιγμες! αναπνοες, συμπαρασταση κοκ
ποσα της χρωσταω αυτης της κοπελας!!!

θα με πειτε τρελη αν μετα απο ολα αυτα το μονο που θυμαμαι ενοχλητικο ηταν το χρατς απο το ψαλιδι στην περινεοτομη...? αυτον τον ηχο ακομα τον εχω στα αυτια μου!
μολις ειδα την μπεμπα οτι ειναι καλα και την ειδε και η παιδιατρος και μου ειπε οτι ειναι μια χαρα δε με ενοιαζε τιποτα.. ουτε που τοτε συνειδητοποιησα οτι ηταν ενα καρο αγνωστοι νοσηλευτες-τριες, γιατροι, μαιες γυρω και με εβλεπαν~ βοηθουσαν την ωρα που εβγαινε το μωρο.. η που ειχε καθισει ενας γιατρος απεναντι να μου κανει τα ραμματα απο "κατω" εκεινην την ωρα δεν το σκεφτομουν! μετα ομως... την αλλη μερα οταν τα θυμομουν με επιασαν οι ντροπες!
στη συνεχεια αφου με πηγαν να με δουν οι δικοι μου εξω (τελικα εχω μεγαλο σοι!!!) με ξαναπηγαν στην αιθουσα ωδινων και εφεραν και την μπεμπα για την πρωτη αποπειρα θηλασμου! βασικα η μαια μου τα εκανε ολα! εγω ημουν ξαπλωμενη και εκστασιασμενη με το πλασματακι που μου φαινοταν τοσο ευθραυστο... οταν μου την πηραν να την πανε επανω βουρκωσα! ηθελα να την εχω συνεχεια κοντα μου... στη συνεχεια "ξεχαστηκα" βλεποντας το grey's anatomy στην τηλεοραση που ειχε το δωματιο μεχρι να με ανεβασουν επανω... αλλα ηδη η "σκατουλα" μου ελειπε... χαιδευα την κοιλια μου "ψαχνοντας" την... ηταν η παρειτσα μου τοσο καιρο...
οι επομενες μερες στο λητω κυλησαν ομορφα! παρα τα οσα ειχα ακουσει η μαλλον διαβασει, οι κοπελες ηταν πολυ ευγενικες και οποτε ζηταγα κατι μεσα στο 5λεπτο ειχε γινει!!! σε αντιθεση με τη διπλανη μου που απο την αρχη γκρινιαζε ποσο ασχημα ειναι τα ιδιωτικα νοσοκομεια κ.α. και που δεν ξερω για ποιο λογο ολα της πηγαιναν αναποδα... απο το ο,τι π.χ. μπηκε για μπανιο και τη μια της χυθηκε ολο το αφρολουτρο κατω και παραλιγο να γλιστρησει, η πηγε να φαει και της επεσε ο δισκος κατω η ζηταγε μια παυσιπονη ενεση και εκαναν 10' να της την κανουν! και αλλα τετοια παρομοια πραγματα! δεν ξερω.. θεωρω οτι ειναι και θεμα διαθεσης.. αν πιστευεις οτι ολα θα σου πανε καλα ε θα σου πανε βρε αδερφε.. γιατι αλλιως πως να το εξηγησω οτι ο,τι ζηταγα εγω μου το εφερναν αμεσως ενω σε αυτη αργουσαν? σαμπως τις ηξερα τις κοπελες και απο χτες? η πως παρα τα ραμματα και τις ενοχλησεις "εκοβα βολτες" στο διαδρομο απο το επομενο πρωινο και δεν πηρα ουτε ενα παυσιπονο? η χαρα μου ειχε επισκιασει καθετι "ενοχλητικο" η εν δυναμει αρνητικο! ημουν μεσα στο ροζ συννεφακι μου πλεον! και θα τα ξαναπερναγα αυτα και αλλα τοσα οσες φορες και αν χρειαζοταν προκειμενου να αγκαλιασω το μωρακι μου!

σε καθε περιπτωση συμβουλη προς ολες τις μελλουσες μαμαδες... κοιμηθειτε στο μαιευτηριο οσο παραπανω μπορειτε! ειναι ισως οι τελευταιες ξεκουραστες μερες σας για πολυ καιρο!

οταν κλεισαμε τους 2 μηνες ημασταν και 5240 γρ (θα γραψω σε αλλο ποστ για εναν ανεκδιηγητο νεογνολογο που κοντεψε να μας τρελανει οταν ηρθαμε σπιτι με το μωρο) και 60 ποντους μποι! κοτζαμ κοπελαρες!!!

φωτογραφιες προσεχως!

πριν κλεισω να πω ενα μεγαλο ευχαριστω στον γιατρο μου και στη μαια μου γιατι περα απο πολυ καλοι επιστημονες ειναι και εξαιρετικοι ανθρωποι! με στηριξαν απο την πρωτη στιγμη και δεν επελεξαν την ενδεχομενως πιο ευκολη λυση της καισαρικης ενω θα μπορουσαν... τους ευχαριστω που με εκαναν να νιωθω καθε στιγμη ασφαλεια και για μενα και για το παιδι μου! (τα ονοματα τους οποια-ος ενδιαφερεται στη διαθεση τους) ευχαριστω τον αντρα της ζωης μου που ηταν διπλα μου και που καθε στιγμη μας κανει να νιωθουμε μοναδικες και γω και η μπεμπα! τελικα ειναι γεννημενος πατερας και ας μην το ειχε καταλαβει! αλλα πανω απο ολα και ολους το Θεο που τα "εφερε ολα δεξια" και εχουμε την αγαπιτσα μας στην αγκαλια μας υγιη! την περιμεναμε τοσο καιρο και σκοπευουμε καθε στιγμη να της δειχνουμε ποσο πολυτιμη ειναι στη ζωη μας!

α και να πω οτι η προισταμενη στον 2ο οροφο του λητω ειναι τρελη και παλαβη υπερμαχος του μητρικου θηλασμου! και υπερβολικα συνεργασιμη και εξυπηρετικη! ποσο με βοηθησε και ψυχολογικα δε λεγεται!!!! να'ναι καλα η γυναικα!!!


Συγγνωμη για την πολυλογια,αλλα ξαναλλαξαμε παροχο στο ιντερνετ και με αυτα και με αυτα για να μας το φτιαξουν ρημαδοt(ρ)ellas περασαν 2 μηνες!!! καθε φορα συγκινουμαι που τα σκεφτομαι! μεχρι να τη δω να μου χαμογελα.. τοτε παλι επανερχομαι στο ροζ συννεφακι μου...

ηδη ειμαι τρελαμενη με τη μικρη... μου χαμογελαει οταν με κοιταει να της μιλαω και λιωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωνω!!!! εκεινη τη στιγμη ξεχναω τα παντα και νιωθω τοσο τυχερη!!! αχαχ! μια χαζομαμα ειμαι τελικα!!!

Βασικα η μικρη μου εχει παρει τα μυαλα και τον χρονο (βεβαιως βεβαιως) οποτε δνε ξερω ποτε θα μπαινω να τα λεμε... μεχρι να στρωσουν τα ωραρια της την ακολουθω με ευλαβεια!! ακομα ξυπναμε στις 4 για να φαμε... και στη 1 παλι τρωμε.... οποτε τα ξενυχτια μου συνεχιζονται.... αληθεια ειμαι η μοναδικη που την εχει "κακομαθει" οπως μου λενε στην αγκαλια?????? αλλα αν δεν την παρω τωρα στην αγκαλαι μου ποτε θα την παρω???? ειμαστε αυτοκολλητακια ολη μερα!!!!

ουφ! περασε η ωρα!!! και ποσο μου λειψατε!!! θα κανω φιλοτιμες προσπαθειες να "περασω" για ευχες... Σας ευχομαι μεσα απο την ψυχη μου "Καλα Χριστουγεννα!!! Με υγεια, ευτυχια και ηρεμια!!!!" (για καθε περιπτωση!)




ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ!!!

"Θερμά επεισόδια"

Δεν το κουνάω... δεν το κουνάω.... Σαν τα σαλιγκάρια εμφανίζομαι και γω... Το πρωί πρωί με τη δροσιά και το βραδάκι σαν "μαλακώσει" η ζέστη για να κάνω τις όποιες εξωτερικές μου δουλειές ή καμιά βόλτα με τα πόδια τριγύρω... Ομολογώ ότι είμαι σχεδόν συνέχεια με το κλιματιστικό! (έχω τρομερές οικολογικές τύψεις) Δε θέλω να δω το λογαριασμό της ΔΕΗ όταν θα έρθει... θα τον παραδώσω στον καλό μου με κλειστό το φάκελο! ας είναι και το δώρο για τα γενέθλια μου αυτό, δε με πειράζει! Αφού δεν αντέχω τη ζέστη!!! Δεν ξεμυτίζω από το σπίτι... Μόνο να, που ανοίγω κάποιες (μπόλικες) φορές την πόρτα και κοιτάω μήπως δω κανα καπνό τριγύρω... Ανεβαίνω και στην ταράτσα αν κάτι μου μυρίσει να δω τι τρέχει... Ο Νίκος με κοροϊδεύει γι' αυτό... "θα σου πάρω κιάλια και θα σου βάλω και μια ομπρέλα να ελέγχεις την περιοχή! Δασοφύλακα μου εσύ" μου λέει (βασικά τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι κακή ιδέα! θα γλιτώσω και τα ανεβοκατεβάσματα στην ταράτσα!) Πώς να μην κάνω έτσι όμως? Ε? 3 μας "μπουμπούνισαν" μέσα σε λίγες μέρες...

Το χρονικό....

Η πρώτη φωτιά ξεκίνησε από κάτι ξύλινες καρότσες που έχει ένας "καλός γείτονας" που "εκτρέφει (?)" άλογα... Ανάμεσα σε σπίτια, δίπλα σε πεύκα... Αυτός ο τύπος δεν έχω καταλάβει ακόμα, γιατί δεν έχει φάει τουλάχιστον πρόστιμο... Αφού έχει καταπατήσει το δρόμο για να βάλει τα των αλόγων, έχει μπάλες άχυρου στοιβαγμένες σε ξένο οικόπεδο και δίπλα στο δρόμο, έχει τα άλογα και τα γαϊδουράκια να βοσκάν χύμα στο δρόμο και τα περιττώματα τους να "βρωμάνε" από μακριά... Έχουν γίνει προσπάθειες (καταγγελίες) μπας και τον μαζέψει το υγειονομικό ή άλλη υπηρεσία του δήμου ή της νομαρχίας αλλά.... αλλά.... " Ήλθον, είδον και απήλθον!" που λένε... κατάλαβες? κατάλαβα να λες... Τέλος πάντων, ας είναι καλά κάποιοι κάτοικοι της περιοχής που έτρεξαν και έσωσαν την κατάσταση! και φυσικά να'ναι καλά οι πυροσβέστες που έσπευσαν και τα κατάφεραν να την "μαντρώσουν" πριν να φτάσουμε να τρέχουμε και να μη φτάνουμε... (τελικά το ότι έχουμε πυροσβεστικό σταθμό στην περιοχή μας είναι πολύ σημαντική υπόθεση, αφού μέσα σε 5-10 λεπτά ήταν κοντά μας και τις 3 φόρες φέτος!)

αν ξαναφτιάξουν το λινκ στην τοπική εφημερίδα θα τα διαβάσετε καλύτερα!

http://www.neologos.gr (πρώτο θέμα 62ο φύλλο)

Δεύτερη φωτιά... Είναι δυνατόν μια μέρα, με πολύ δυνατό αέρα και ανακοινώσεις από την Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας για αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς, να πάει κάποιος να κάψει χόρτα στο οικόπεδο του???? ε ναι! και όμως το έκαναν και αυτό! Τουλάχιστον έτσι ακούσαμε γιατί οπτική επαφή με το σημείο που ξεκίνησε η φωτιά δεν είχαμε... ήταν οριακά πίσω από το λόφο του πανοράματος...και ξαφνικά ένα μεσημέρι (πάντα γύρω στις 4-5) βλέπουμε καπνό στο Πανόραμα... που δεν απέχουμε και πολύ από τον οικισμό αυτό... και ο αέρας να’ ναι προς τη μεριά μας...αμέσως τηλεφωνήματα, κινητοποίηση και τελικά ευτυχώς πάλι την πρόλαβαν! Αν και κάποιες πυροσβεστικές πήγαν αρχικά χωρίς νερό για να γεμίσουν από τον κρουνό που υπάρχει στον οικισμό ~ο όποιος όμως δεν έβγαζε στάλα νερό!!!! όποτε πήγαν και πήραν από τον κρουνό που είναι στη βιανεξ, στη λεωφόρο που είναι &κοντά (πάλι καλά) και την έσβησαν!

Τρίτη φωτιά ~και η πιο μυστήρια... Στο ύψωμα, πίσω από ένα εργοστάσιο που υπάρχει, ξαφνικά πάλι γύρω στις 4,30 καπνός και φλόγες! με τον αέρα να τη "σπρώχνει" προς το μουσικό γυμνάσιο και μια άλλη "σταλιά" πράσινου που έχει απομείνει από την άλλη πλευρά του οικισμού... αμέσως κινητοποίηση και τηλεφωνήματα... πετάει ο αδελφός μου δυο φτυάρια στ' αμάξι και φεύγει πάλι από τους πρώτους για να κάνει ό,τι μπορεί εκεί... μετά ακολουθούν ο πατέρας μου, άλλοι γείτονες, καθώς και ο καλός μου... Στο μεταξύ έχουν ειδοποιηθεί όλοι και μετά από λίγο φτάνουν πυροσβεστικές, τα οχήματα του δήμου και 2 αεροπλάνα (που ευτυχώς ήταν στον αέρα για άλλη πυρκαγιά και έτσι ήρθαν μέσα σε σκάρτα 10λεπτα) και μετά από λίγο ένα ελικόπτερο... Το μεγαλύτερο ευτύχημα ήταν ότι εκείνη την ημέρα δε φύσαγε τόσο πολύ σαν τις προηγούμενες μέρες, αλλιώς.... ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω..... τα δυο αεροπλάνα μετά από κάποιους αναγνωριστικούς κύκλους (γιατί πλέον υπήρχε αρκετός κόσμος στο έδαφος κοντά στη φωτιά, χώρια οι πόσοι πυροσβέστες, αλλά και σπίτια γύρω γύρω) ρίχνουν το νερό με μαθηματική ακρίβεια στις φλόγες... Ειδικά ο ένας ο πιλότος το κατέβαζε τόσο πολύ το αεροπλάνο που εμείς τρομάξαμε για τη ζωή του! Να’ ναι καλά αυτός ο Άνθρωπος, όπου και αν είναι! Μετά από αυτές τις ρίψεις, κάτι έχει αρχίσει να γίνεται... και τότε... έρχεται το ελικόπτερο (μη με ρωτήστε αν ήταν Απάτσι ή Σινούκ ,λίγη άξια έχει... μάννα εξ ουρανού ήταν! έτσι το είδαμε ..) και ρίχνει 3 φόρες νερό στη φωτιά, λες και έριχνε βρε παιδί μου με τη μάνικα ακριβώς από πάνω από τις φλόγες.... τέτοια ακρίβεια! ε αυτό ήταν!!! η φωτιά είχε ηττηθεί κατά κράτος και στη "γέννηση" της!!!! Αφού κοντέψαμε να τον χειροκροτήσουμε τον πιλότο! μετά έμειναν οι πυροσβέστες να σβήνουν τις μικροεστίες που είχαν μείνει... όμως ο πατέρας μου, ο όποιος είχε πάει να ελέγξει ένα χωματόδρομο, που τον ξέρουμε μόνο οι μόνιμοι κάτοικοι, για να δει αν είναι καλός και να στείλει τις πυροσβεστικές από εκεί, έτσι ώστε να βγουν πιο κοντά στη φωτιά, γλίστρησε στα νεροφαγώματα του δρόμου και αν δεν ήταν το συρματόπλεγμα ενός οικόπεδου θα έπαιρνε τούμπες με το αμάξι στην πλαγιά... χωριά που αν γύριζε η φωτιά ίσως και να τον έκλεινε εκεί... τελικά ευτυχώς, όταν όλα πήγαιναν καλύτερα, πήγε ένας γείτονας με ένα 4*4 και τον τράβηξε... να'χαμε και αλλά μετά.... τέλος πάντων όλα πήγαν καλά.... και αυτή τη φορά... μέχρι πότε?

Φωτογραφίες από το κινητό...

και κάποιες παλαιότερες από τη φωτιά στα Γλυκά Νερά (από ταράτσα τραβηγμένες)

και ρωτάω... υπάρχει άνθρωπος που να του αρέσουν τα παραπάνω θεάματα???? δε ματώνουν οι ψυχές τους βλέποντας αυτά???

Σήμερα ζέστη δεν έχει, αλλά φυσάει πολύ! Έτσι θα’ ναι μου φαίνεται τα πράγματα… Ή θα έχει ζέστη ή θα φυσάει με κίνδυνο για φωτιές… και μετά μου λέει ο Νίκος να μην είμαι κάθε 3 και λίγο έξω να ελέγχω, μήπως δω τίποτα... μια σταλιά πράσινο έμεινε... μια σταλιά ρε γμτ....

Καλή αντάμωση...

Σήμερα τελικά είναι μια δύσκολη μέρα...

Εκτιμώ ότι το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί τούτη τη στιγμή δεν είναι άλλο από το τελευταίο πρωτοχρονιάτικο άγγελμα του Χριστόδουλου....

Μήνυμα Πρωτοχρονιάς 2008

28/12/2007

ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Δ Ο Υ Λ Ο Σ



Αγαπητά μου Παιδιά,

ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ που δεν τιθασσεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΝΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Κι εμείς συμπράττουμε σ' αυτό, άλλοι για το καλό και άλλοι για το κακό. Η ελευθερία μας είναι το κριτήριο της ευθύνης μας. Μακάριοι οι έχοντες προοπτική αιωνιότητας στη ζωή τους. Αλλοιώς είναι σάρκες, έκδοτοι σε πάθη ατιμίας, πρόθυμοι για κάθε τι που ευτελίζει την ύπαρξή μας. Ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αν κάθε άνθρωπος θυμόταν την θεία καταγωγή του και ευθυγράμμιζε τη ζωή του με τις αρχές που απορρέουν από αυτή. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει.

ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας. Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζη σ' ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουομένων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού. Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών.

ΣΤΑΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ στις επάλξεις σας και μη ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ' επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ο,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ο,τι κινδυνεύει.

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟ 2008 - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Με πατρική αγάπη και ευχές
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Σ' ευχαριστούμε για όλα...

Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ...

Καλή αντάμωση...

(Σε σχέση με την προηγούμενη ανάρτηση... Μια χαρμολύπη είναι η ζωή... Μια χαρμολύπη...)

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη...

Η ζουζούνα έγραψε μια μέρα ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη... και πρότεινε σε όσους θέλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμά της... μου φάνηκε υπέροχη ιδέα... έτσι λοιπόν κάθισα και γω... όσο και αν καθόμουν, όμως, δε μου έβγαινε τίποτα... ένα λευκό χαρτί... σκέφτηκα τι να σημαίνει αυτό? δάγκωνα το στυλό... έβαλα ποτάκι... τίποτα... τίποτα...
τελικά το μόνο που μου βγήκε είναι τούτο δω...


άγιε μου Βασίλη,

για τις γιορτές δε θέλω να μου φέρεις κάτι! ό,τι ζητούσα μου το έφερες εσύ ή ο οποιοσδήποτε άλλος στις 23 αυγούστου, ανήμερα στα γενέθλιά μου... την είδηση ότι επιστρέφω Αθήνα... και ας είναι για δυο χρόνια.... εγώ θα ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει ξανά! με έφερες πίσω στον μονάκριβό μου... στους γονείς μου... στον αδερφό μου... στην υπόλοιπη οικογένειά μου και στους φίλους μου! τώρα πια δεν κοιμάμαι μόνη μου! τώρα πια μπορώ να αγκαλιάζω τους δικούς μου ανθρώπους όποτε θελήσω... μπορώ να βλέπω τις φατσούλες τους κάθε στιγμή... και όχι από τις φωτογραφίες... να χωθώ στις αγκαλιές τους και να μείνω εκεί... κάθε μέρα... κάθε στιγμή... και όχι όποτε βρω εισιτήριο... το ξέρω ότι ακόμα δεν έχω δει όλους μου τους φίλους... θα το κάνω στο υπόσχομαι.... προχτές είδες που με έπιασαν τα κλάματα ξαφνικά... όμως άγιε μου Βασίλη δεν ήταν από λύπη... ένιωθα να με πλημμυρίζει η ευτυχία... ένιωσα τόσο πλήρης όσο ίσως ποτέ ξανά... το ξέρεις πέρασα δύσκολες στιγμές στο νησί... και είδες ότι ακόμα με ταλαιπωρούν... είδες ότι "ξέχασαν" να μου βάλουν το δώρο χριστουγέννων... ας είναι μέχρι εκεί η μικροψυχία τους... δε θέλω άλλο να τα σκέφτομαι αυτά τα παλιά... θέλω η νέα χρονιά να μην έχει ούτε ένα ίχνος, ούτε ένα "λεκέ" από την προηγούμενη... γι' αυτό σου λέω δε θέλω τίποτα... πήγαινε σε άλλα πλάσματα να δώσεις τη χαρά! εγώ έχω τόση τώρα που άμα θες σε βοηθάω ευχαρίστως!
υγεία να υπάρχει και να μην σταματήσω ποτέ να ελπίζω, μόνο αυτό!
αλλά θα μου πεις "εδώ άντεξες τόσα χρόνια εκεί κάτω, τώρα θα κολλήσεις???" όχι στο υπόσχομαι!

καλή δύναμη σου εύχομαι άγιε μου Βασίλη με το μοίρασμα των δώρων στον κόσμο!και είπαμε άμα θες βοήθεια... στείλε τον Rudolph να με πάρει!
θα φοράω τη στολή μου κάτω από τα ρούχα μου αν χρειαστεί!

Σε φιλώ,

Ειρήνη

Απορώ (part 1)

Επιτέλους έχω για 2 ώρες συνεχώς ιντερνετ!!! από την παρασκευή μου έκανε πλακίτσες! έμπαινε για 1 ώρα περίπου και μετά γιοκ για 20 λεπτά! στο περίπου ε? αλλά συνέχεια!!! έκλεινα το ρούτερ ξανάμπαινα και πάλι τα ίδια! μου είχε σπάσει τα νεύρα... και μέσα σε όλα αυτά οι τεχνικοί της 4νετ να μου λένε ότι α.δε φαίνεται να έχει κάτι η γραμμή μου β.να δοκιμάσω να βγάλω όλα τα τηλέφωνα του σπιτιού να δω μήπως κάτι παίζει εκεί και γ.ότι δεν μπορούν να με βοηθήσουν!!! τελικά είπα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια σήμερα το απόγευμα ρωτώντας στο inout και όπως όλα δείχνουν μέχρι τούτη τη στιγμή τα παιδιά εκεί-βασικά ό spyrakos μου έλυσε το πρόβλημα!!! συνέδεσα το router με καλώδιο ethernet-γιατί πριν το είχα με usb- με τον υπολογιστή! και ναι!!! από εκείνη τη στιγμή -φτου κακά- όλα πάνε καλά!!! το γράφω αυτό α. για να πω και απο εδώ ένα μεγάλο ευχαριστώ στο spyrako και στο inout που με βοήθησαν β.για να πω ότι τελικά αναρωτιέμαι αν πληρώνω τσάμπα λεφτά στη 4νετ που χώρια που όταν τηλεφωνώ, περιμένω για 15-20 λεπτά, στην καλύτερη περίπτωση, στην αναμονή&που προσωπικά έχω ταλαιπωρηθεί πολύ με λάθος χρεώσεις, μη ουσιαστική εξυπηρέτηση & κάποιες φορές λανθασμένη ενημέρωση... για να μην αναφερθώ στο τι ταχύτητες πληρώνω & τι έχω!!! αλλά το βασικότερο είναι ότι τo γράφω για να εξηγήσω γιατί πάλι είχα να ανεβάσω κάτι τόσες μέρες! ουφ! τα'πα! (βασικά ακόμα νεύρα έχω !)

τσα! να'μαι πάλι εδώ!

Και όμως συμβαίνουν θαύματα! μετά από 2,5 προς 3 μήνες μακριά από υπολογιστή και ίντερνετ το καλό μου το pc αποφάσισε να με λυπηθεί και να μου το κάνει το δώρο!!! αφού πήραμε την τελευταία διαθέσιμη θύρα της περιοχής για το ίντερνετ ("οι επόμενες κανείς δεν ξέρει πότε θα δημιουργηθούν!" κατά τους τεχνικούς του οτε), αφού "χτύπησε ο σκληρός μας" και ευτυχώς δεν σκοτώθηκε - που σημαίνει ότι κατάφερε ένας "γιατρός" να σώσει αρκετά τα αρχεία που είχαμε μέσα, αν και του πήρε κοντά 3 βδομάδες (και να αποτρέψει το επερχόμενο εγκεφαλικό να με βρει) πλέον σουλατσάρουμε στο διαδίκτυο!!! δεν το πιστεύω! χαμογελάω στην αρχική μου σελίδα (google.gr), έχω πατήσει ήδη πόσες αναζητήσεις δίχως λόγο, έχω κάνει μια περαντζάδα από φιλικά sites και τελικά το παραδέχομαι!!! μου έλειψε!!! ένα ψιλο-χοντρο-εθισμό τον έχω τελικά αποκτήσει με το "μωρό μου"... αφού πέρναγα και του έριχνα λοξές ματιές, μέχρι και μούτρα του έκανα που δε λειτουργούσε! τελικά όμως μου έκανε τη χάρη!!! αλλά το ομολογώ! έχω χάσει τη φόρμα μου! θέλω ξανά προπόνηση.. να θυμηθώ που είναι τα γράμματα στο πληκτρολόγιο, να μπορώ να κάνω multitasking ξανά! (λες και έκανα πριν! βρε σεις, λέμε και καμιά χαζομάρα να περνάει η ώρα!) πω πω τα δαχτυλάκια μου σέρνονται στο πληκτρολόγιο! έχω τόσα που θέλω να κάνω... να βρω όλα τα σπιτικά σας και να μάθω τα νέα σας! (φαντάζομαι κάποιοι θα είναι περισσότερο χαζομπαμπάδες πια) να "ξαναπιούμε τον καφέ μας και να τα πούμε".. πω πω θέλω να ανοίξω 800 σελίδες και να τα μάθω όλα μονομιάς! δυστυχώς όμως δε γίνεται... θα το κάνω με ρέγουλα πια.. έχω και το μονάκριβό μου που μου λέει "δεν πιστεύω τώρα που έφτιαξε το pc να αράξεις εκεί?" "ε βρε καλέ μου θα κάτσω λιγάαααακι παραπάνω"... του απαντώ χαμογελώντας! και αυτός καταλαβαίνει... αλλά οι κούτες με τα βιβλία ή τα υπόλοιπα ατακτοποίητα πράγματα που ακόμα είναι μέσα στη μέση του σαλονιού δεν συμμερίζονται τις επιθυμίες μου... σε λίγο τα βιβλία θα αρχίσουν να βγαίνουν και να τακτοποιούνται μόνα τους... πω πω είχα ξεσυνηθίσει τελικά! ουφ!πολλές δουλειές θέλει ένα σπιτικό για να στηθεί πάλι από την αρχή... (σκέφτομαι να γράψω έναν οδηγό αγοράς καναπέδων, σύνθετου κοκ καθώς πλέον έχω γίνει ειδική στα ξύλα, στα υφάσματα, στις κατασκευές... θα τα πούμε μια άλλη φορά όλα αυτά όμως, ναι?)
πω πω μου λείψατε! η παρεούλα η καλή που μου κρατάγατε συντροφιά στις δύσκολες στιγμές στην "απομόνωση"... και αυτό δεν το ξεχνώ! ποτέ! να'στε όλοι καλά και να σας δίνει ο Θεός πάντα όση χαρά μου δίνατε τότε... ρε γμτ αλλιώς το ξεκίνησα και αλλιώς μου βγήκε... άντε μη με πάρουν τα ζουμιά... το σταματώ εδώ... φίλοι μου καλώς σας βρήκα και πάλι! καλό χειμώνα να έχουμε!

Ευχαριστώ... Τ'ακούς? Σ'ευχαριστώ...

Τ'απέφευγα σαν τι… Ίσως, γιατί δεν ήθελα να τα θυμάμαι… Ίσως, γιατί μου ξύπναγαν θύμησες άσχημες… Ίσως, γιατί πονάνε... Ακόμα πονάνε…Όμως τα τελευταία γεγονότα μου τα ξαναθύμισαν…
Σάββατο βράδυ πριν από κάποια αρκετά χρόνια… Μες στη νύχτα, ξυπνάω από φασαρία… Οι γονείς μου ήδη στο πόδι. Ο αδερφός μου ξυπνάει και αυτός. Έξω περνάει το φορτηγάκι του δήμου με τις σειρήνες να σκίζουν την ησυχία…Τις νικάει μια φωνή που ακούγεται «Ξυπνήστε! Έχουμε φωτιά… Καιγόσαστε…» Πώς να αντιδράσεις σ’ αυτό? Παγώνεις και ο χρόνος σταματά… Σου’ρχεται στο μυαλό η χτεσινή συζήτηση στο μπαλκόνι σας… «Με τόση ζέστη και τόσο αέρα να δεις που θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα…» Όσοι ζούνε κοντά στο δάσος δεν τα πάνε καλά με τον αέρα… Τον φοβούνται… Ξαναγυρνάς στο τώρα από τις φωνές… «Ξυπνήστε! Έχουμε φωτιά! Ξυπνήστε!» Ντύνεσαι στο λεπτό, παίρνεις το μαντήλι που έχεις δίπλα και βγαίνεις… Όλη η γειτονιά στο πόδι… Οι θείοι σου, οι θείες σου, τα ξαδέρφια σου, οι φίλοι σας, οι γείτονες… Μπαίνουμε στα αμάξια αμίλητοι και μόλις στριβούμε… Να' τος! Ο εχθρός! Κόκκινος μέσα στο μαύρο! Ο καπνός σε πνίγει… Πλησιάζουμε. Αφήνουμε τα αμάξια σε ένα καλό σημείο και πάμε… Μαντήλια στο πρόσωπο- κόβουμε κλαριά και πάμε.... Μικροί, μεγάλοι όλοι μια γροθιά… Οι πυροσβέστες ήδη εκεί… Οι γνώριμοί μας άνθρωποι , τόσα χρόνια μαζί πολεμάμε το κακό…Να σώσουμε το Ντράφι και την περιοχή μας… Κοινός ο στόχος… Κοινός ο εχθρός… Σα συνεννοημένοι από χρόνια χωριζόμαστε. Πιάνουμε τα πόστα μας και ξεκινάμε… Χτυπάμε τις φλόγες. Ξορκίζουμε το κακό. Αμίλητοι. Καπνός-στάχτες-φωτιά-άνθρωποι… Ένας τρελός χορός μέσα στο μαύρο… Ξαφνικά μια φωνή ακούγεται από πίσω μας…Ένας πυροσβέστης μας φωνάζει… «Φύγετε από εκεί! Σας κλείνει η φωτιά. Θα καείτε! Φύγετε τώρα!» Νιώθεις το κακό ότι σε έχει κυκλώσει. Ξέρεις, αλλά φοβάσαι να κοιτάξεις… Γυρνάει ο κ. Νίκος και φωνάζει «Φεύγουμε τώρα!» Γυρνάς και τι να δεις? Η φωτιά πάει να κάνει τον κύκλο της. Παρατάμε τα κλαριά και τρέχουμε… Το χώμα καίει, η ανάσα σου κόβεται. Λίγο ακόμα … Να βγω… Παναγιά μου βάλε το χέρι σου! Προλαβαίνουμε… Φεύγουμε… Ο άνθρωπός μας- ο σωτήρας μας έχει ήδη χαθεί μέσα στη φωτιά… Κάπου αλλού τον φώναξαν… Το δάσος μας καιγόταν και σε άλλες μεριες… Τελικά και τούτη τη φορά αυτή η πλαγιά σώζεται…όμως όχι μόνο αυτή… Τον ψάξαμε.. Ίσως δεν τον αναγνωρίσαμε μέσα στη νύχτα.. Ήταν τόσοι πολλοί… Όλοι σχεδόν ίδιοι μέσα στους καπνούς και στο σκοτάδι.. Όλοι τους ήρωες! Τον ψάξαμε να του πούμε ένα ευχαριστώ… Είπαμε τόσα πολλά σε όσους βρήκαμε μπροστά μας.. Σε αυτόν όμως όχι…
Νικήσαμε το κακό και αυτή τη φορά… Το λιγότερο που θα μπορούσαμε μετά… Καφεδάκια και νερά για όλους… Τόσα χρονιά το συνηθίσαμε… και εμείς και αυτοί… Μετά τη νίκη! Καφέδες και νεράκια… Σε όσους έμεναν πίσω.. Για το φόβο της αναζωπύρωσης… Από όχημα σε όχημα.. Σε καπνισμένους ανθρώπους, κατάκοπους, αλλά πάνω από όλα ήρωες! Τους ήρωές μας…
Χρόνια το ίδιο σκηνικό (περιπολίες, πόλεμος με τη φωτιά, επαγρύπνηση)… Χρόνια ολόκληρα, μέχρι το μεγάλο κακό… που τα έκαψε όλα… Αλλά αυτό πονάει παρά πολύ… Μιαν άλλη φορά ίσως… Μιαν άλλη φορά…

Η μονή φωτιά που θέλω να καίγομαι μόνο μέσα της είναι αυτή...


αλλά κυρίως αυτή..
Φωτιά

Στίχοι: Μπάμπης Στόκας
Μουσική: Μπάμπης Στόκας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Η αγάπη που νιώθω για σένα είναι φωτιά,
φοβάμαι μήπως καώ όπως παλιά
Τότε που έγειρα πιο πέρα χωρίς ψυχή
χωρίς αέρα μακριά

Φωτιά
Φωτιά

Το μίσος που νιώθω για μένα μαύρη σκιά,
φοβάμαι μήπως μέσα μου πει και γίνει φωτιά
Και νιώσω σαν μια καταιγίδα
χωρίς λιμάνι και ελπίδα

Φωτιά
Φωτιά



(αν το βρείτε ακούστε το στην πρώτη εκτέλεση των πύξ λαξ... είναι εκπληκτικό τραγούδι... Δυστυχώς στο youtube δεν υπήρχε.)

Ο ίκαρός μας...

Όχι, δηλαδή είχα άδικο που είπα ότι η φωτογραφία θα πετάξει ψηλά με τον ίκαρό μας ?
Διαβάστε και σεις όσα τα χείλη δεν μπορούν να πουν... και στροβιλιστείτε μαζί του...
Να'σαι καλά γλυκέ μου...
Αυτό είναι το μουσικό χαλί με το οποίο ο ίκαρος μάς ταξιδεύει ψηλά στον ουρανό του...

Norah Jones - What I am to you?


το απογείωσες...

Σ' ευχαριστώ...

ενημέρωση 22/07 zoaki σ'ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου...Εσύ το έστειλες στον παράδεισο.. Σ'ευχαριστώ!!