Καψίματος update!

Δηλαδή όχι πείτε μου πόσα να αντέξω πια???????? Πάω στο δερματολόγο να του δείξω τα κατορθώματά μου (κόκκινη σαν ινδιάνα, γεμάτη σπιθουράκια να φαγουρίζομαι και "καυτή" -αυτό βέβαια δεν είναι "πρωτόγνωρο"- κάνω και χιούμορ τρομάρα μου! ) συν το πόδι μου το αριστερό που πρήστηκε από χτες και είναι κατακόκκινο ... και τι μου λέει??? "αλλεργία στον ήλιο... φωτοευαισθησία... πάρε αυτήν την αλοιφή για επάλειψη 2 φορές την ημέρα... αυτά τα χάπια για τη φαγούρα... και αν δεν είσαι λίγο καλύτερα σε 2-3 μέρες θα πάρεις και κορτιζόνη! Α, και μακριά από τον ήλιο για μια βδομάδα!!!" Απάντηση δικιά μου "μα καλά σε αυτήν την ηλικία το απέκτησα?" Απάντηση γιατρού "αυτά δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστούν.." Αυτό ήταν!!!! το όνειρο μου για ηλιοκαμένο δέρμα μετά από τις όποιες διακοπές καταστράφηκε! ούτε κάτω από ομπρέλα... σνιφ κλαψ και λυγμ!!! χώρια που μου είπε να ξεκουράσω το πόδι μου να μην πρηστεί και άλλο!!! μα καλά δόκτορα πώς θα το κάνω αυτό? έχουμε και δουλειά... (αναρρωτική ούτε κατά διάνοια!) και μαμά που έρχεται αύριο!!!! Πόσα να αντέξει τούτο το έρμο κορμί πια? Πόσα????

ΥΓ δεν είμαι στη φώτο ναι...?
ΥΓ2 για τη μαμάκα μου πλάκα κάνω!!την περιμένω πως και πως.. απλά ρίχνω και μια μινι-γενική για καλό και για κακό!

Burnt by the sun indeed...

Κάηκα! Κατακάηκα από τον ήλιο... Τίποτα άλλο δεν έχω να πω... Είμαι σαν τους τουρίστες που κοροϊδεύαμε τα καλοκαίρια... Aκόμα και κάτω από την ομπρέλα με βρήκε ο παλιο-ήλιος!και να φανταστείτε ότι δε βγήκα από εκεί, παρά μόνο όσο χρειαζόταν για να μπαινοβγαίνω στη θάλασσα και τα 5 λεπτά που σκέφτηκα να κάνω ηλιοθεραπεία το Σάββατο το πρωί στις 10.30. Όλον τον υπόλοιπο καιρό ήμουν σε μια ξαπλώστρα κάτω από την ομπρέλα! Τώρα ή το βιβλίο που διάβαζα φταίει (Οι πύλες της φωτιάς-Στιβεν Πρεσσφιλντ ~ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!!!) ή το τραγούδι που είχα στην ανάρτηση πριν φύγω... Περισσότερα όταν μου το επιτρέψει το δέρμα μου... και βεγγέρα στα "σπιτικά" σας τότε! Συγχωρέστε με, αλλά δεν μπορώ ούτε στιγμή μακριά από δροσερό νερό!!!
Α και το flamispray αξίζει τα λεφτά του-αν και spray...
Σας φιλώ από απόσταση!!!!
Πώς θα πάω δουλειά και αύριο???? Αχ αχ αχ...

Τσεκ!

Μαγιό τσεκ!

Πετσέτα θάλασσας, αντηλιακό, καπέλο, αντηλιακή για το πρόσωπο, λάδι για τα μαλλιά, γυαλιά ηλίου τσεκ!

Mp3player («φορτωμένο») τσεκ!
2-3 αλλαξιές τσεκ!

1-2 βιβλία (για να τα βγάλω βόλτα, να πάρουν τον αέρα τους!) τσεκ!

Πόδια σουλουπωμένα τσεκ!

Εισιτήρια τσεκ!

Χαμόγελο, καλή διάθεση τσεκ!

(βασικά και πολλά άλλα..πώς αλλιώς θα γέμιζα 1 σακ-βουαγιάζ και μια άλλη τσάντα ώμου..? :D )



Έτοιμη για ένα ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο χαλάρωσης και κανακέματος από τους γονείς μου…
Φεύγω! Έχω ραντεβού με την ξαπλώστρα τέρμα αριστερά!!!!!

Πάω στον παράδεισό μας!!!!!
«Όπου η αγάπη για τη φύση είναι πάθος για ζωή! Ένα Αιγαιοπελαγίτικο νησί με δώδεκα βουνά, δεκαεννέα παραλίες, επτά Μεσαιωνικά κάστρα, ένα Βυζαντινό Μοναστήρι, διακόσια Εκκλησάκια, ένα σπήλαιο γεμάτο από φυσικούς θησαυρούς, ένα χωριό μνημείο, εκατό είδη πουλιών, αμέτρητα είδη λουλουδιών και βοτάνων, και πεντακόσιους κατοίκους.», όπως έχει πει κάποιος….

Καλά να περνάτε μέχρι να τα ξαναπούμε!!!
Θα μου λείψετε! Τα λέμε από Κυριακή βράδυ ή Δευτέρα … Σας φιλώ!!!!!!

Burnt by the sun-Sophie Solomon

Our supergirl....

Super Girl - Reamonn

You can tell by the way, she walks that she's my girl
You can tell by the way, she talks that she rules the world.
You can see in her eyes that no one is her chain.
She's my girl, my supergirl.

And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home late tast night,
but I'm a supergirl, and supergirls just fly.

And then she'd say that nothing can go wrong.
When you're in love, what can go wrong?
And then she'd laugh the nightime into day
pushing her fear further long.

And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home, late last night
but I'm a supergirl, and supergirls just fly.

And then she'd shout down the line tell me she's got no more time
'cause she's a supergirl, and supergirls don't hide.
And then she'd scream in my face, tell me that leave, leave this place
'cause she's a supergirl, and supergirls just fly

Yes, she's a supergirl, a supergirl,
she's sewing seeds, she's burning trees
She's sewing seeds, she's burning trees,
yes, she's a supergirl, a supergirl, a supergirl, my supergirl..



για όλα τα supergirls ...

και για το δικό μας... το μικρό μας... το κοριτσάκι μας...
(βασικά το τραγούδι-και όχι το βίντεο- είναι για το μικρό μας... που είναι ένα supergirl.... ας κλείσουμε τα μάτια λοιπόν και ας στείλουμε μια προσευχή για το κοριτσάκι μας...)

"Σκάστε" μου ένα χαμόγελο!

"Όσο φυτρώνουν βολβοί στο χώμα, εγώ θα δοξάζω τη ζωή και θα ονειρεύομαι! Κι όσο έχω τα μάτια μου ανοιχτά, θα κρατώ με τα δόντια την άγκυρά μου να μην ακούσω εκείνο τον ήχο το θλιβερό που κάνει όταν βουλιάζει στις λάσπες του λιμανιού..."



"Όταν νιώθεις πως βρίσκεσαι πάνω σ'ένα σωρό κοπριά, φύτευε φράουλες! "

από "Το χρώμα του φεγγαριού" της Α.Παπαδάκη

(αν συνεχίσω έτσι, θα το ανεβάσω σε λίγο όλο... πάντως σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!)



(δεν έχω ξεχάσει τις προ(σ)κλήσεις... θα ανταποκριθώ σε λίγες μέρες)

How fragile we are...

"Fragile" - Sting

If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow's rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime's argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are
How fragile we are how fragile we are



όπως και αν το πει ή το δει κανείς είμαστε εύθραυστοι...
Καλό ταξίδι κ.Γ.

Έρχονται οι γονείς μου!!!!

Πλένω, ξεσκονίζω, σιδερώνω, μαζεύω… και φτου και από την αρχή! Είμαι μια Μαίρη Παναγιωταρά… Μια εργαζόμενη «κοπέλα», μια καλή νοικοκυρά… θα μου πείτε τι με έπιασε? Και με το δίκιο σας… έρχονται οι γονείς μου!!! Βασικά όχι σε μένα-εδώ, αλλά σε ένα νησάκι λίγο πιο πέρα! Για διακοπές! (και το επόμενο Σ/Κ θα πάω και γω!!!! ) Αλλά όσο και να το κάνεις η μαμά θα είναι σε απόσταση «ελέγχου»… Το ξέρω ότι θα πάνε διακοπές να ξεκουραστούν οι άνθρωποι, αλλά μια βόλτα από δω θα την κάνουν.. Και θα έρθει η μαμά μου να μου πει πάλι για τα πολλά καλλυντικά στο μπάνιο..για τις πολλές διάσπαρτες εφημερίδες… τα πολλά βιβλία… τα περιοδικά.. θα μου «γκρινιάξει», αν το ψυγείο είναι ακατάστατο… όχι, δεν είναι «μανιακή με την καθαριότητα» μια καλή νοικοκυρά είναι… η κόρη βρήκε λίγο «αλλού»… τι να κάνω βρε μάνα! Το προσπαθώ, αλλά μάλλον δεν το’χω… Η μαμά μου… η λατρεμένη μου μανουλίτσα! Τι και αν από μικρή μου φώναζε για το δωμάτιο μου, πόσο «αχούρι» ήταν! Ότι δεν έβγαζε άκρη με μένα, ενώ με τον αδερφό μου ποτέ δεν ασχολήθηκε.. Πάντα τακτικός ο μικρός! Εμένα ήταν βομβαρδισμένο τοπίο… Που ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί κάθε Σάββατο πρωί, όταν ήμουν μικρή, έπρεπε να βοηθώ στο μάζεμα του σπιτιού, σαν καλή κόρη… και όλο με έχωνε στο ξεσκόνισμα-μπλιαξ! Από εκεί μάλλον μου έμεινε, να βλέπω ξεσκονόπανο και να τρέχω μακριά, ενώ το σιδέρωμα το λάτρεψα… Κάθε Σάββατο τα ίδια… Η μανουλίτσα μου που, από μικρή που ήμουν, πηγαίναμε για μπάνιο στη θάλασσα, μέχρι και το Δεκέμβρη…και ας της έλεγαν οι συγγενείς «μα καλά εσύ! Το μικρό τι σου φταίει να το τραβολογάς χειμωνιάτικα στη θάλασσα?» και ας μην καταλάβαινα τι εννοούσαν… Εμένα μου άρεσε η θάλασσα τότε… ήταν πιο ζεστή από έξω.. αρκεί να μην είχε χιονίσει… τότε ήταν μπούζι! Κάναμε μπάνιο... κοκκίνιζαν οι μύτες μας και τα μάγουλά μας… αλλά γελάγαμε… γελάγαμε…ήταν οι στιγμές μας εκείνες… Η μανουλίτσα μου που, από τότε που τη θυμάμαι, ήταν με ένα τιμόνι στο χέρι να μας πάει και εμένα και τον αδερφό μου στα σχολεία, στα φροντιστήρια, στις προπονήσεις μας… να μη μας λείψει τίποτα… Κάποια πρωινά που έμενε η κορτίνα που οδηγούσε τότε και σπρώχναμε ο αδερφός μου, εγώ, τα ξαδέρφια μου και ο παππούς μας για να πάρει μπροστά. μας κοίταγε από τον καθρέφτη με απολογητικό ύφος… Η μανουλίτσα μου που ακόμα με παίρνει τηλέφωνο, για να μου πει ότι είδε εκείνο το ρούχο ή εκείνη την κουρτίνα για το σαλόνι και θέλει να μου την περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια και ας έχω εκείνη την ώρα δουλειά… Η μανουλίτσα μου που κάθε απόγευμα καλοκαιριού παίρνει τη μάνικα της γεώτρησης που έχουμε και καταβρέχει την αυλή, τον κήπο, το δρόμο έξω από το σπίτι μας…για δροσιά, όπως λέει… που έχει ένα κόλλημα με τις σκουληκόμυγες, όπως τις λέμε εμείς... Μόλις ακούσει καμιά να έχει μπει μέσα, κόκκινος συναγερμός!!!! Κλείνει πόρτες από όλα τα δωμάτια να τη στριμώξει στην κουζίνα… Και δε σταματάει μέχρι την εξουδετέρωση της συνήθως κοντά στον αποροφητήρα …Η μανουλίτσα μου που, όταν διορίστηκα εδώ, ήρθε το πρώτο σαββατοκύριακο να μείνει μαζί μου και όταν έφευγε, γιατί έπρεπε να πάει τη Δευτέρα στη δουλειά της, έκλαιγε στο αεροδρόμιο! Η μανουλίτσα μου που με παίρνει να μου πει ότι της λείπω.. οι κουβεντούλες μας… η παρέα που κάναμε… ότι από τότε που έφυγα έχασε τη φίλη της πάνω από όλα και μετά την κόρη της…Η μανουλίτσα μου που περιμένει, κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες, να πάει στο «νησί» της, να κυκλοφορεί με ένα μαγιό και ένα παρεό και να είναι όλη μέρα κάτω από το αλμυρίκι της…

Ο μπαμπάς μου δε νοιάζεται καθόλου για το σπίτι, πως θα είναι… την κόρη του να δει και τι στον κόσμο… Ο μπαμπάκας μου που από ό,τι λέει η μαμά μου είμαστε ολόιδιοι στο χαρακτήρα… θυμώνουμε, τσακωνόμαστε και φιλιώνουμε όλα με τον ίδιο τρόπο… Ο μπαμπάκας μου που όταν έρθει, θα μου δει το αμάξι, αν είναι όλα καλά… που θα παραπονεθεί για τα γόνατα του, ότι τον πονάνε… Ο μπαμπάκας μου που πάντα ήταν και είναι ο κουβαλητής μας… που πάντα έτρεχε από το πρωί μέχρι το βράδυ να μη μας λείψει κάτι… που πάντα λέει ότι αυτός δεν πέρασε όσο χρόνο ίσως να ήθελε μαζί μας, γιατί έφευγε το πρωί στις 6 και κάτι για τη δουλειά του και γύρναγε 7 στο απόγευμα και κάποιες φορές και πολύ πιο αργά… αλλά πάντα ήταν εκεί… ο ακοίμητος φρουρός μας… το στήριγμά μας… όταν ήμουν μικρή, μου λέει, ότι μου πηρέ μηχανή προβολής ταινιών, για να κάνω κάτι ενέσεις που έπρεπε όταν ήμουν άρρωστη…και δεν καθόμουν… Ο μπαμπάκας μου που πάντα αγόραζε τα καλύτερα για το σπίτι του -τηλεοράσεις, ηχοσυστήματα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κάνεις και ας μην το καταλάβαινε ποτέ αυτό η μαμά… τι τα ήθελε όλα αυτά… Που ένα πράγμα του λέγαμε να πάρει από το σούπερ μάρκετ και αυτός γύρναγε με τρία… «Να έχουμε!», όπως έλεγε. Ο μπαμπάκας μου που τις προάλλες, που έμαθε για κάτι που έγινε στη δουλειά μου και με είχε στενοχωρήσει πολύ, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει με πνιχτή φωνή «Εσύ με νοιάζει να είσαι καλά! Εσύ! Μη στενοχωριέσαι θα τη βρούμε την άκρη» και μετά μου το έκλεισε βιαστικά, γιατί δεν ήθελε να τον ακούσω που τον έπιασαν τα κλάματα.. Τον περήφανο γίγαντά μας… με καρδιά μικρού παιδιού… Ο μπαμπάκας μου που πλέον κατέθεσε τα χαρτιά του για σύνταξη και ονειρεύεται να πάει να φτιάξει ένα σπιτάκι στο νησάκι αυτό… και να περνάει εκεί το χρόνο του… που τώρα περιμένει και αυτός πως και πως να πάει στο νησί του, να βρει τους φίλους του, να πιει το πρωί το καφεδάκι του στου «βαλανιδιού» το καφενείο, να πάει να κάνει τη βουτιά του μετά και να κοιμηθεί το μεσημέρι κάτω από το αλμυρίκι πλάι στη μαμά…

Δεν ξέρω αν σας το είπα… ΑΛΛΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!

Ευχαριστώ... Τ'ακούς? Σ'ευχαριστώ...

Τ'απέφευγα σαν τι… Ίσως, γιατί δεν ήθελα να τα θυμάμαι… Ίσως, γιατί μου ξύπναγαν θύμησες άσχημες… Ίσως, γιατί πονάνε... Ακόμα πονάνε…Όμως τα τελευταία γεγονότα μου τα ξαναθύμισαν…
Σάββατο βράδυ πριν από κάποια αρκετά χρόνια… Μες στη νύχτα, ξυπνάω από φασαρία… Οι γονείς μου ήδη στο πόδι. Ο αδερφός μου ξυπνάει και αυτός. Έξω περνάει το φορτηγάκι του δήμου με τις σειρήνες να σκίζουν την ησυχία…Τις νικάει μια φωνή που ακούγεται «Ξυπνήστε! Έχουμε φωτιά… Καιγόσαστε…» Πώς να αντιδράσεις σ’ αυτό? Παγώνεις και ο χρόνος σταματά… Σου’ρχεται στο μυαλό η χτεσινή συζήτηση στο μπαλκόνι σας… «Με τόση ζέστη και τόσο αέρα να δεις που θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα…» Όσοι ζούνε κοντά στο δάσος δεν τα πάνε καλά με τον αέρα… Τον φοβούνται… Ξαναγυρνάς στο τώρα από τις φωνές… «Ξυπνήστε! Έχουμε φωτιά! Ξυπνήστε!» Ντύνεσαι στο λεπτό, παίρνεις το μαντήλι που έχεις δίπλα και βγαίνεις… Όλη η γειτονιά στο πόδι… Οι θείοι σου, οι θείες σου, τα ξαδέρφια σου, οι φίλοι σας, οι γείτονες… Μπαίνουμε στα αμάξια αμίλητοι και μόλις στριβούμε… Να' τος! Ο εχθρός! Κόκκινος μέσα στο μαύρο! Ο καπνός σε πνίγει… Πλησιάζουμε. Αφήνουμε τα αμάξια σε ένα καλό σημείο και πάμε… Μαντήλια στο πρόσωπο- κόβουμε κλαριά και πάμε.... Μικροί, μεγάλοι όλοι μια γροθιά… Οι πυροσβέστες ήδη εκεί… Οι γνώριμοί μας άνθρωποι , τόσα χρόνια μαζί πολεμάμε το κακό…Να σώσουμε το Ντράφι και την περιοχή μας… Κοινός ο στόχος… Κοινός ο εχθρός… Σα συνεννοημένοι από χρόνια χωριζόμαστε. Πιάνουμε τα πόστα μας και ξεκινάμε… Χτυπάμε τις φλόγες. Ξορκίζουμε το κακό. Αμίλητοι. Καπνός-στάχτες-φωτιά-άνθρωποι… Ένας τρελός χορός μέσα στο μαύρο… Ξαφνικά μια φωνή ακούγεται από πίσω μας…Ένας πυροσβέστης μας φωνάζει… «Φύγετε από εκεί! Σας κλείνει η φωτιά. Θα καείτε! Φύγετε τώρα!» Νιώθεις το κακό ότι σε έχει κυκλώσει. Ξέρεις, αλλά φοβάσαι να κοιτάξεις… Γυρνάει ο κ. Νίκος και φωνάζει «Φεύγουμε τώρα!» Γυρνάς και τι να δεις? Η φωτιά πάει να κάνει τον κύκλο της. Παρατάμε τα κλαριά και τρέχουμε… Το χώμα καίει, η ανάσα σου κόβεται. Λίγο ακόμα … Να βγω… Παναγιά μου βάλε το χέρι σου! Προλαβαίνουμε… Φεύγουμε… Ο άνθρωπός μας- ο σωτήρας μας έχει ήδη χαθεί μέσα στη φωτιά… Κάπου αλλού τον φώναξαν… Το δάσος μας καιγόταν και σε άλλες μεριες… Τελικά και τούτη τη φορά αυτή η πλαγιά σώζεται…όμως όχι μόνο αυτή… Τον ψάξαμε.. Ίσως δεν τον αναγνωρίσαμε μέσα στη νύχτα.. Ήταν τόσοι πολλοί… Όλοι σχεδόν ίδιοι μέσα στους καπνούς και στο σκοτάδι.. Όλοι τους ήρωες! Τον ψάξαμε να του πούμε ένα ευχαριστώ… Είπαμε τόσα πολλά σε όσους βρήκαμε μπροστά μας.. Σε αυτόν όμως όχι…
Νικήσαμε το κακό και αυτή τη φορά… Το λιγότερο που θα μπορούσαμε μετά… Καφεδάκια και νερά για όλους… Τόσα χρονιά το συνηθίσαμε… και εμείς και αυτοί… Μετά τη νίκη! Καφέδες και νεράκια… Σε όσους έμεναν πίσω.. Για το φόβο της αναζωπύρωσης… Από όχημα σε όχημα.. Σε καπνισμένους ανθρώπους, κατάκοπους, αλλά πάνω από όλα ήρωες! Τους ήρωές μας…
Χρόνια το ίδιο σκηνικό (περιπολίες, πόλεμος με τη φωτιά, επαγρύπνηση)… Χρόνια ολόκληρα, μέχρι το μεγάλο κακό… που τα έκαψε όλα… Αλλά αυτό πονάει παρά πολύ… Μιαν άλλη φορά ίσως… Μιαν άλλη φορά…

Η μονή φωτιά που θέλω να καίγομαι μόνο μέσα της είναι αυτή...


αλλά κυρίως αυτή..
Φωτιά

Στίχοι: Μπάμπης Στόκας
Μουσική: Μπάμπης Στόκας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Η αγάπη που νιώθω για σένα είναι φωτιά,
φοβάμαι μήπως καώ όπως παλιά
Τότε που έγειρα πιο πέρα χωρίς ψυχή
χωρίς αέρα μακριά

Φωτιά
Φωτιά

Το μίσος που νιώθω για μένα μαύρη σκιά,
φοβάμαι μήπως μέσα μου πει και γίνει φωτιά
Και νιώσω σαν μια καταιγίδα
χωρίς λιμάνι και ελπίδα

Φωτιά
Φωτιά



(αν το βρείτε ακούστε το στην πρώτη εκτέλεση των πύξ λαξ... είναι εκπληκτικό τραγούδι... Δυστυχώς στο youtube δεν υπήρχε.)

Μη δίνετε τα άγια στα σκυλιά...

Άλλο είχα σκοπό να γράψω άλλο ανεβάζω... οι εξελίξεις πάντα με προλάβαιναν... πάντα με έβρισκαν... σαν ένα κρυφτό... μετράς? μετράω...
1 2 3...

"Μη βιάζεσαι να ξεπουλάς σε μικροπωλητές το θησαυρό που'χεις μαζέψει στην ψυχή σου. Όση ανάγκη και αν έχεις. "Μη δίνετε τα άγια στα σκυλιά", έλεγε ο Χριστός. Μεγάλη κουβέντα αυτή..."
Το χρώμα του φεγγαριού- Α.Παπαδάκη...

Kατά Ματθαίον Eυαγγέλιο:
(από την "επί του όρους ομιλία του Ιησού") κεφ.ζ'(7) στ. 6

"Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶνἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς."

και σε μετάφραση...

"Mη δώσετε αυτό που είναι άγιο στα σκυλιά ούτε να ρίξετε τα μαργαριτάρια σας μπροστά στους χοίρους, μήπως τα καταπατήσουν με τα πόδια τους και στραφούν και σας ξεσκίσουν"

από όρθρος.org

Μη δίνετε τα άγια στα σκυλιά λοιπόν... όση ανάγκη και αν...

αφιερωμένο...
γιατί το'παμε... ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό...

Ει "μαν" κοίτα μπροστά...


μ'ακούτε εσείς εδώ?
Φεύγω... φεύγω...


κλείστε τα μάτια και ταξιδέψτε...

Ο ίκαρός μας...

Όχι, δηλαδή είχα άδικο που είπα ότι η φωτογραφία θα πετάξει ψηλά με τον ίκαρό μας ?
Διαβάστε και σεις όσα τα χείλη δεν μπορούν να πουν... και στροβιλιστείτε μαζί του...
Να'σαι καλά γλυκέ μου...
Αυτό είναι το μουσικό χαλί με το οποίο ο ίκαρος μάς ταξιδεύει ψηλά στον ουρανό του...

Norah Jones - What I am to you?


το απογείωσες...

Σ' ευχαριστώ...

ενημέρωση 22/07 zoaki σ'ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου...Εσύ το έστειλες στον παράδεισο.. Σ'ευχαριστώ!!