Μην περιμένετε να καταλάβετε κάτι από αυτά! Εδώ και γω που ξέρω σε ποια τα λέω (ναι είναι σε γυναίκα) δε με κατάλαβα! Καμιά φορά κάνω και την ψυχοθεραπεία μου εδώ μέσα! Αφού δεν μπορώ να τα πω εκεί που πρέπει τα λέω εδώ... Αειιιι χάσου μυρμηγκάκι!
Έδωσες πάρα πολλά, ίσως περισσότερα από όσα μπορούσες.. Ίσως περισσότερα από όσα άξιζε να δώσεις… Αλλά το ήθελες, το έκανες βρε παιδί μου με την ψυχή σου! Αυτήν την ψυχή που κανείς από εκεί δεν μπήκε στον κόπο να δει τι έχει μέσα… Ίσως γιατί το πρωτεύον ζήτημα ήταν να μη φανεί τι κρύβει η δικιά του.. Γιατί θα τρόμαζε(ς).. Έτσι χαμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις τους νοιάζονταν μόνο πόσοι καλοί έδειχναν...Ή για το πόσο καλοί θα «πουλιόνταν»..Τελικά αυτό μάλλον είναι.. Ή αιώνια διαμάχη της ουσίας με το περιτύλιγμα.. Κάποια στιγμή πήγες και συ να παρασυρθείς, αλλά ευτυχώς οι άμυνες σου λειτούργησαν.. και τότε αποφάσισες να ακολουθήσεις το δρόμο σου. Το δρόμο που κάποια στιγμή πίστευες ότι θα αναγνωριζόταν η αξία του. Δεν είναι θέμα έπαρσης ή μιζέριας… Είναι θέμα αξιοπρέπειας! Αλλά… Αλλά…
Αλλά δεν είναι έτσι! Δεν είσαι έτσι!
Δεν είμαι έτσι!!!
«Δε βαριέσαι.... Το χειρότερο είναι να μουρμουρίζεις.
Να τρέχει από τα χείλη σου χολή. Τρώγε τη μερίδα σου
με κέφι, χωρίς να βρωμίζεις τον τόπο που κάθεσαι.
Πίνε το πιοτό σου με ρέγουλα, και λέγε, που ξέρεις?
είναι τόσο όμορφα τα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν
κάθε στιγμή!!!!»"
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ από το αγαπημένο μου βιβλίο "Το χρώμα του φεγγαριού"
Τελικά το είχε πει καιρό πριν…
When the going gets tough, the tough get going.
JFK
) ) για να προχωρησουμε καθως τελικα οντως θα γενναγα!!!
εκει αρχιζουν τα δυσκολα... στην ωρα εκεινη (σε κρατανε γυρω στη μιση ωρα ξαπλωμενη υπτια-ανασκελα για να παρακολουθουν τις σφυξεις του μωρου) εξακολουθουσα να εχω ολοενα και πιο εντονους πονους και να μην ακουω το μωρο.. ο υπευθυνος γιατρος εκει μπαινοβγαινε, κοιταγε το καρδιογραφημα και με ρωταγε πως πανε οι πονοι. Καποια στιγμη μου λεει οτι ισως να με κρατησουν λιγο παραπανω απο 30'... 
τον ρωτησα αν συμβαινει κατι και μου ειπε να μην ανησυχω... ομως τελικα με περασαν διπλα (εκει που γινονται οι υπερηχοι β-επιπεδου ) για να κανω ενα ακομα υπερηχο... ερχεται και ο γιατρος μου επανω και ο καλος μου μεσα... τελικα μαθαινω εκει οτι η καρδια του μωρου παρουσιασε καμψη κατα την ωρα του καρδιογραφηματος και οτι ηθελαν να δουν τι γινοταν... οπως φανηκε ειχε 2 φορες τυλιχτει ο ομφαλιος λωρος γυρω απο το λαιμο της και αυτο τα δημιουργουσε ολα... και πως θα ηταν γυρω στα 3300 γρ! (το λιγοτερο που ενοιαζε εκεινη τη στιγμη ηταν το βαρος της) φανταστειτε αγχος δικο μου.. οι πονοι πια καθε 7 λεπτα και αρκετα δυνατοι... μου λεει ο γιατρος μου "καντε καμια βολτα με τον αντρα σου γυρω απο τη λητω μεχρι να πεσουν οι πονοι στα 3 λεπτα γιατι αν σε βαλω μεσα για προκληση παμε 100% για καισαρικη ενω μπορουμε να προσπαθησουμε οσο μας "επιτρεπει το μωρο" για φυσιολογικο τοκετο"... του λεω εγω "γιατρε ο,τι ειναι καλυτερο και ασφαλεστερο για το μωρο και την καρδια του".. και μου απαντα "μα φυσικα πανω απο ολα ειναι το μωρο... μην ανησυχεις... απλα ειναι κριμα να μην προσπαθησουμε για φυσιολογικο... και αν δεν.. τοτε θα παμε για καισαρικη..." ξεκιναμε τις βολτες γυρω γυρω απο το λητω... με σταματημα τις ωρες των πονων.. μας κοιταγαν οι περαστικοι εκεινες τις στιγμες με ενα υφος "μα καλα εδω εξω θα το κανεις?" τελικα πεφτει η συχνοτητα στα 3 '+καποια δευτερολεπτα και παμε στο γιατρο ξανα.. με βαζει για ενα τελευταιο υπερηχο και με κοιταει απο κατω... "ολα καλα, μου λεει.. διαστολη 2! πηγαινε μεσα με τη μαια να σε ετοιμασουν! ολα καλα θα πανε"... οντως παμε μεσα με τη μαια (εξω ο καλος μου και η μαμα μου) και αρχιζει η "ετοιμασια" ξυρισμα, κλυσμα, ξανα ελεγχος των σφυξεων του μωρου.. παω μεχρι την πορτα να με δουν τελευταια φορα με την κοιλια και τη ρομπιτσα του λητω και μετα επανω "αιθουσα ωδινων"... οι πονοι πια αρκετα εντονοι (ωρα γυρω στις 18,30).. η μαια μου συνεχεια μαζι να κραταει το μηχανημα στην κοιλια μου για να βλεπει τις σφυξεις της μικρης~ οσο ημουν ανασκελα επεφταν απο 140-160 στις 60-70 σφυξεις... με βαζει στο αριστερο πλαι (σχεδον ολην την ωρα του τοκετου ετσι ημουν~ για να ειναι ασφαλες το μωρο μιας και ετσι ηταν ενταξει οι παλμοι της μικρης) και αρχιζει η δευτερη φαση ετοιμασιας ~ οροι, αιμοληψιες κλπ ερχεται και καρδιολογος, καθως ειχα προπτωση μιτροειδους βαλβιδας,με γυρναει ανασκελα να μου κανει το καρδιογραφημα και την ακουω να του λεει "γρηγορα γιατρε δε μας παιρνει!" γυρναω στο μηχανημα που εγραφε τις σφυξεις του μωρου και τι να δω...? τις εβλεπα να πεφτουν ωσπου ειδα την ----- τα'χασα! με ξανακουναει η μαια και ακουσαμε ξανα τις σφυξεις του μωρου... τελικα ουτε θυμαμαι πως εγινε το καρδιογραφημα αυτο...η η επισκληριδιος... τα νερα εσπασαν εκει μεσα... την ωρα των εξωθησεων η μαια με "τραβαγε" απο τα χερια να σηκωνομαι να σπρωχνω απο βαθυ καθισμα πατωντας πανω στο κρεβατι! (πως εισαι οταν πας σε αραβικη-τουρκικη τουαλετα?) καποια στιγμη ειχα κουραστει πια (ειχα κλεισει ενα 24+ ωρο πονωντας, ειχα κουραστει και να σπρωχνω ετσι) λεω στο γιατρο μου "δεν κανουμε καισαρικη?" και μου απαντα "μια χαρα τα πας... συνεχισε ετσι... αν ειναι θα σου πω εγω.." σε ολη την διαρκεια που ημουν στο δωματιο των ωδινων ειχαν το μηχανημα για τον ελεγχο των σφυξεων του μωρου που το κρατουσε καποια μαια εναλλαξ "κολλημενο" στην κοιλια μου... μια στιγμη που επαιρνα μια ανασα γυρναω να δω... 148 σφιξεις-100-80-40 κατι... ξανα στο πλαι... ξανα ανεβαιναν... η μαια μου να με ενθαρρυνει συνεχεια και να με βοηθαει... ο καλος μου εμπαινε οποτε τον αφηναν ψιλοαγχωμενος και αυτος... τελικα καποια στιγμη εχοντας βγαλει ολες τις εξωθησεις ουσα σε βαθυ καθισμα εκτος απο 2-3 απο υπτια θεση μπαινει ο γιατρος μου και ρωταει τη μαια "καλα εδω θα το βγαλεις το παιδι? εχει βγει σχεδον ολο..." και μου κανει αυτη " μην τον ακους! αλλα 2 σπρωξιματα και φυγαμε για μεσα...να ξερεις οσο περισσοτερη δουλεια κανουμε εδω μεσα τοσο καλυτερα θα ειναι και για σενα και για το μωρο με ολους αυτους εκει μεσα στη αιθουσα τοκετου" και δεν ειχε αδικο! οντως μετα απο 2 ακομα σπρωξιματα με πανε μεσα γρηγορα (διπλα και ο καλος μου), με φτιαχνουν και μετα απο 2 εξωθησεις βγηκε η μπεμπα! βασικα εγω εκανα τη 1.5 καθως προς το τελος ειχα ζαλιστει και μια μαια εβαλε το αντιβραχιο της στην κοιλια μου και εσπρωξε και αυτη την κοιλια μου να βγει το μωρο καθως ειχε βγει το κεφαλι του απο ο,τι μου ειπαν! περιττο να σας πω πως ενιωσα οταν την ακουμπησαν πανω μου! τα μονα που της ειπα ηταν" εσυ ησουν τελικα μεσα μου? καλως ορισες πλασματακι στη ζωη μας! σ'αγαπαμε πριν σε γνωρισουμε καν!" και εμεινα εκστασιαμενη να την κοιταζω! ο καλος μου ειχε βουρκωσει... η μπεμπα τελικα γεννηθηκε στις 21.25, με βαρος 2780 γρ ( ο γιατρος ειπε οτι πρωτη φορα επεσε τοσο εξω στο βαρος αλλα ηταν καλυτερα ετσι καθως ισως και να μην "εβγαινε" αν ηταν πιο μεγαλη ), 52 ποντους υψος και με πεγκυ ζηνα-"εγω τα σπαω εγω πληρωνω" στο cdplayer της αιθουσας τοκετου (ειχαν κεφια οι γιατροι)! ΑΑΑΑ ξεχασα να πω οτι το μωρο ερχοταν και αναποδα και το γυρισε η μαια μου με το χερι μεσα στην αιθουσα ωδινων! περα απο τα αλλα οσα εκανε εκεινες τις στιγμες! αναπνοες, συμπαρασταση κοκ αυτον τον ηχο ακομα τον εχω στα αυτια μου! 
η που ειχε καθισει ενας γιατρος απεναντι να μου κανει τα ραμματα απο "κατω" εκεινην την ωρα δεν το σκεφτομουν! μετα ομως... την αλλη μερα οταν τα θυμομουν με επιασαν οι ντροπες! 
βλεποντας το grey's anatomy στην τηλεοραση που ειχε το δωματιο μεχρι να με ανεβασουν επανω... 
αλλα ηδη η "σκατουλα" μου ελειπε... χαιδευα την κοιλια μου "ψαχνοντας" την... ηταν η παρειτσα μου τοσο καιρο...
(τα ονοματα τους οποια-ος ενδιαφερεται στη διαθεση τους) ευχαριστω τον αντρα της ζωης μου που ηταν διπλα μου και που καθε στιγμη μας κανει να νιωθουμε μοναδικες και γω και η μπεμπα! τελικα ειναι γεννημενος πατερας και ας μην το ειχε καταλαβει! 
αλλα πανω απο ολα και ολους το Θεο που τα "εφερε ολα δεξια" και εχουμε την αγαπιτσα μας στην αγκαλια μας υγιη! την περιμεναμε τοσο καιρο και σκοπευουμε καθε στιγμη να της δειχνουμε ποσο πολυτιμη ειναι στη ζωη μας! 
δεν έχουμε καταπληκτική γάμπα??????????????
.jpg)
.jpg)
