Προσκυνώ Στάθη!

Είχα καιρό να ανεβάσω κάτι (για προσωπικούς λόγους)॥ όμως αυτό σήμερα δεν μπόρεσα να μην μοιραστώ αυτό μαζί σας!

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=249520

παρακαλώ διαβάστε το με προσοχή και χωρίς παρωπίδες! έλα να ξεκολλάμε!!!

"Μαραθώνιος" σκέψεων...

Πόσο συγκινήθηκα με όλους αυτούς που είδα να τιμούν την πατρίδα μου από όλον τον κόσμο με τη συμμετοχή τους στο κλασσικό μαραθώνιο δρόμο σήμερα...

Βγήκαμε στη Μαραθώνος και με τη μικρή και τους λοιπούς συγγενείς να τους πούμε ένα μπράβο, ένα "συνεχίστε" και να τους χειροκροτήσουμε! Έβλεπες ανθρώπους κάθε ηλικίας, κάθε εθνικότητας (μέχρι και από Αυστραλία, Νότια Αφρική, Κίνα και πόσες άλλες που αδυνατώ να τις απαριθμήσω όλες μια προς μια), με αθλητική περιβολή, με περικεφαλαίες και με στολές αρχαίων Ελλήνων πολεμιστών, με στολές χωρών, με ένα κλαδί ελιάς στα μαλλιά τους ή στα χέρια τους, αλλά πάνω απ'όλα με χαμόγελο και καλή διάθεση να συνεχίζουν αυτόν τον αγώνα με δύναμη ψυχής, γιατί οι σωματικές αντοχές σε κάποιους είχαν αρχίσει να μειώνονται! Εμείς τους χειροκροτούσαμε και τους λέγαμε μπράβο και αυτοί μας απαντούσαν σε σπαστά ελληνικά "καλημέρα", "ευχαριστώ", "μπράβο", άλλοι χειροκροτούσαν εμάς, άλλοι μας χαιρέταγαν, άλλοι μας έδιναν μπάρες δημητριακών που τους είχαν δώσει νωρίτερα (βέβαια εμείς τις δίναμε σε επόμενους δρομείς), άλλοι σταμάταγαν για λίγο να βγάλουν φωτογραφίας με τη μικρή που είχε ενθουσιαστεί και όλο φώναζε "μπάβο, μπάβο" και χειροκροτούσε με τα χεράκια της να έχουν κοκκινίσει...

Οι εθελοντές του ερυθρού σταυρού έκαναν ότι μπορούσαν με ό,τι είχαν από ιατροφαρμακευτικά υλικά... Όταν κάποια στιγμή δεν είχαν κάτι άλλο~προς το τέλος, τους χειροκροτούσαν και τους ενθάρρυναν και αυτοί, ελπίζοντας ίσως ότι αυτό ήταν το καλύτερο φάρμακο, το καλύτερο δυναμωτικό!

Κοντά στο τέλος ήταν ένας κύριος, από την Ιταλία θαρρώ, που όταν μας είδε να χειροκροτάμε και να λέμε "μπράβο, keep going", μας λέει σε σπαστά ελληνικά "ευχαριστώ πολύ" Τότε του απάντησε ένα παλικάρι του ερυθρού σταυρού "Εμείς ευχαριστούμε για την τιμή!"
Όντως ήταν αυτό που νιώθαμε όλοι όσοι ήμασταν εκεί... Ότι με όλα αυτά που λέγαμε και τα ελάχιστα που κάναμε εκείνη τη στιγμή θέλαμε να πούμε ένα μικρό ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ξεκίνησαν από όλα τα μήκη και πλάτη της γης και ήρθαν εδώ για να τιμήσουν την πατρίδα μας σε αυτή την επέτειο και όχι μόνο!

Σας ευχαριστούμε όλους!


ΥΓ μέχρι και το Google άλλαξε το λογότυπο του σήμερα!

Από τις "Ιστορίες να σκεφτείς" του Χόρχε Μπουκάι

ΘΕΛΩ

Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις

Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

Θέλω να πλησιάζεις χωρίς, να εισβάλλεις

Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν

Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

Θέλω να ξέρεις ... πως σήμερα σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου ...

Χωρίς όρους

Σε όλους τους φίλους ...

1η Οκτωβρίου

1η Οκτωβρίου Παγκόσμια ημέρα ηλικιωμένων...

Όσοι και όσες τυχεροί και τυχερές έχετε τον παππού ή/και τη γιαγιά σας κάντε τους ένα τηλεφώνημα να τους πείτε χρόνια πολλά και να τα πείτε λιγάκι παραπάνω σήμερα!




Εμείς οι υπόλοιποι ας τους σκεφτούμε περισσότερο σήμερα...





Αν πάλι ξέρετε κάποιον ηλικιωμένο που είναι μόνος του ας τους κάνετε μια ευχάριστη έκπληξη σήμερα... Μην είναι ειδικά σήμερα "Άνθρωποι μονάχοι"...





Για σας τους δυο...

Αν και το ξέρετε ότι δεν περνάει μέρα δίχως να σας σκεφτώ... δίχως να πούμε τα "δικά" μας...

Αλλά...

Μου λείπετε πολύ εσείς εκεί πάνω... Άντε!




"Εγώ δεν υπάρχω. Και με φαντάζεσαι. Μα τόσο δυνατά, που με κάνεις να υπάρχω!"
το τελευταίο αντίο- Βασίλης Βασιλικός

Αναρωτιέμαι...

πότε επιτέλους το "κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός" θα πραγματοποιηθεί... δε με νοιάζει τόσο για το γαλανό του ουρανού, ας ρίχνει και χαλάζι αρκεί επιτέλους να αλλάξει κάτι! Όλη αυτή η υπομονή να αποδώσει! Σκέφτεσαι θετικά (ή τουλάχιστον) το παλεύεις και τσουπ φτάνει ένα ασήμαντο κάτι να σε ρίξει... Τελικά όλα τα βιώματά μας πόσο θα μας ακολουθούν? Μπορώ να κάνω ένα επιλεκτικό delete? Να γεμίσω ξανά το σακουλάκι της υπομονής και να το έχω "καβάντζα"? Κάποια στιγμή νιώθεις ότι τα γεγονότα σε προλαβαίνουν και μπαίνεις σε ένα "τροχό" σαν τα ποντίκια που τρέχουν και τρέχεις, τρέχεις να προλάβεις... να προλάβεις τι? Τι? Ώσπου φτάνει εκείνη η ώρα που λες "Σώνει! Ως εδώ!!! Επιτέλους Εσύ εκεί ψηλά κάνε κάτι!" Όταν πια έχεις φτάσει στα όριά σου με τους ανθρώπους αρχίζεις να τα βάζεις με τους "αποπάνω"... και τότε συνειδητοποιείς ότι δεν έχει άλλο! Τελείωσες! Στέρεψες! Άδειασες! και τι σου μένει? Ανασυγκρότηση και από την αρχή (?) ή σκύβεις το κεφάλι και αφήνεσαι να σε πάρει το κύμα?


Μην περιμένετε να καταλάβετε κάτι από αυτά! Εδώ και γω που ξέρω σε ποια τα λέω (ναι είναι σε γυναίκα) δε με κατάλαβα! Καμιά φορά κάνω και την ψυχοθεραπεία μου εδώ μέσα! Αφού δεν μπορώ να τα πω εκεί που πρέπει τα λέω εδώ... Αειιιι χάσου μυρμηγκάκι!

ΥΓ Έχασε και ο Παναθηναϊκός!

Σε ένα γαλανόλευκο διαμάντι...

Πέρασαν τόσες μέρες και όμως μου λείπεις πιο πολύ από την πρώτη εκείνη στιγμή...

Εύχομαι να ανταμώσουμε ξανά... Με την ίδια μορφή.. Με μια άλλη.. Ποιος ξέρει.. Απλά εύχομαι και περιμένω...



Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους & σε όλες σας!

Δελτίο τύπου!

Σπίτι μου 05-02-2010

Μετά από 20 (και λίγα λέω..) χρόνια κοινής καταναλωτικής μανιας και τη σπατάλη αμέτρητων δραχμών (θεός σχωρέστες) και απροσδιόριστου ποσού ευρώ, αποφάσισα από μόνη μου να προχωρήσουμε πλέον ο καθένας χωριστά, αλλά πάντα μαζί ως αγοραστικές μονάδες που μοιράζονται την αγάπη τους για τα προϊόντα και την αγωνία για το μέλλον των τιμών τους. Είμαι σίγουρη ότι η απόφασή μου αυτή θα υποστηριχθεί και θα γίνει σεβαστή από όλους τους διευθυντές των εν λόγω καταστημάτων που έχω επισκεφτεί όλα αυτά τα χρόνια! (κοινώς χ3$τηκ@τ3)

Μια απελπισμένη από τις τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ, δίχως όμως τη σύμφωνη γνώμη των σούπερ μάρκετ!

ΥΓ Ούτε το κουράγιο να σας απατήσω με το μπακάλη της γειτονιάς δεν έχω και ας μας βγάλουν φωτογραφίες οι paparazzi! Είναι πιο ακριβός "γκόμενος"!!

ΥΓ και επειδή είμαι large τύπος σας βάζω από μόνη μου φωτογραφίες αυτού που μπήκε ανάμεσά μας! Παρακαλώ μην το ενοχλείστε όμως!

Αλλαγή κατάστασης!

Όχι όχι δεν είναι για τα πολιτικά τεκταινόμενα! Ούτε για την οικονομική κατάσταση! Για να μην μακρηγορώ και γίνω σαν τους πολιτικούς μας που άλλο τους ρωτάς και άλλο σου απαντούν (λέμε τώρα..) πρόκειται για τα σχόλια στο "σπιτικό"... Ήμουν μακρυά του για πολύ καιρό και βρήκαν τρόπο αρκετοί Κινέζοι (?) και όχι μόνο φίλοι μας και στα "σχόλια" που έκαναν μας ανάδειξαν αρκετά $ε* site! Επειδή βαρέθηκα να σβήνω τέτοια "σχόλια" και επειδή φαντάζομαι ότι μπορούν να υπάρξουν αμέτρητα ακόμα τέτοια ατυχή (σικ) συμβάντα, ενεργοποιώ το μετριασμό σχολίων... Ευχαριστώ για την κατανόηση!

-------------------------------
I'd like to thank all my e-friends who've been visiting my blog but due to many "inappropriate" comments (links to $e* sites) I'm activating the "comment moderation" selection... It's better to be safe than sorry!!! Thank you in advance!


Θα τα λέμε πιο συχνά πλέον!!!

Υ.Γ Αν ξέρει κανείς τον τρόπο (αν υπάρχει) για να μπλοκάρω αυτά τα προφίλ που γράφουν κατά καιρούς τέτοια "σχόλια" παρακαλώ να μου το γράψει!!!

Εγώ θα είμαι εδώ...

Έδωσες πάρα πολλά, ίσως περισσότερα από όσα μπορούσες.. Ίσως περισσότερα από όσα άξιζε να δώσεις… Αλλά το ήθελες, το έκανες βρε παιδί μου με την ψυχή σου! Αυτήν την ψυχή που κανείς από εκεί δεν μπήκε στον κόπο να δει τι έχει μέσα… Ίσως γιατί το πρωτεύον ζήτημα ήταν να μη φανεί τι κρύβει η δικιά του.. Γιατί θα τρόμαζε(ς).. Έτσι χαμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις τους νοιάζονταν μόνο πόσοι καλοί έδειχναν...Ή για το πόσο καλοί θα «πουλιόνταν»..Τελικά αυτό μάλλον είναι.. Ή αιώνια διαμάχη της ουσίας με το περιτύλιγμα.. Κάποια στιγμή πήγες και συ να παρασυρθείς, αλλά ευτυχώς οι άμυνες σου λειτούργησαν.. και τότε αποφάσισες να ακολουθήσεις το δρόμο σου. Το δρόμο που κάποια στιγμή πίστευες ότι θα αναγνωριζόταν η αξία του. Δεν είναι θέμα έπαρσης ή μιζέριας… Είναι θέμα αξιοπρέπειας! Αλλά… Αλλά…

Αλλά δεν είναι έτσι! Δεν είσαι έτσι!

Δεν είμαι έτσι!!!

«Δε βαριέσαι.... Το χειρότερο είναι να μουρμουρίζεις.

Να τρέχει από τα χείλη σου χολή. Τρώγε τη μερίδα σου

με κέφι, χωρίς να βρωμίζεις τον τόπο που κάθεσαι.

Πίνε το πιοτό σου με ρέγουλα, και λέγε, που ξέρεις?

είναι τόσο όμορφα τα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν

κάθε στιγμή!!!!»"

ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ από το αγαπημένο μου βιβλίο "Το χρώμα του φεγγαριού"

Τελικά το είχε πει καιρό πριν…

When the going gets tough, the tough get going.

JFK

Εγώ θα είμαι εδώ και αύριο… και μεθαύριο…Τ' ακούς???

προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν υπάρχει θέμα οικογενειακό ή άλλο παρεμφερές... Απλά κάποια στιγμή στη "δίνει" με κάποια γεγονότα και τότε ευτυχώς που έχεις δίπλα σου τους δικούς σου ανθρώπους... Ευτυχώς!

Γυρίσαμε...

Γυρίσαμε από τις διακοπές... Ίσως πιο κουρασμένοι απ'όσο συνήθως τέτοιον καιρό, αλλά ασύγκριτα πιο χαρούμενοι... ευτυχισμένοι πώς το λένε...? Βλέπαμε τη μικρή μας να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, ωρα με την ώρα, στιγμή με τη στιγμή... να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω της.. από τα βότσαλα στην παραλία και τη θάλασσα, ως τις γάτες και τα πρόβατα στο χωριό... δε νομίζω ότι έχω ξαναδεί στη ζωή μου τέτοιο ενθουσιασμό για όλα αυτά που εμείς δεν τους δίνουμε σημασία πια... μαθαίνει η μικρή, μαθαίνουμε και μεις... βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα δικά της μάτια και ξαναγινόμαστε παιδιά... πόσα θέλαμε να της δείξουμε σε αυτές τις διακοπές... όλον τον κόσμο μας! και αυτή η μικρούλα τελικά μας έμαθε να αγαπάμε ξανά! να αγαπάμε ξανά το μικρό βότσαλο στην παραλία, το κυματάκι που ερχόταν κατά πάνω μας, την κορδελίτσα από το καπέλο, την ετικέτα από το εμφιαλωμένο νερό, όλον τον κόσμο! με αυτή την αθώα, αυτήν την αγνή και απόλυτη αγάπη που μόνο ένα παιδί ξέρει... Αει στο καλό πάλι ζουμιά! πέρυσι έλεγα ότι ήταν οι ορμόνες της εγκυμοσύνης υπεύθυνες για όλα αυτά τα συγκινησιακά ξεσπάσματα φέτος τι είναι? οι "ορμόνες της μητρότητας"?...


Τώρα πια σπίτι μας... πόσο μου έλειψε! όχι ότι δεν ήταν πολύ καλα στις διακοπές, αλλά εδώ είναι το "βασίλειό" μας! η ασφάλειά μας! (τελικά αυτό το απωθημένο από τον καιρό στο νησί δεν ξέρω πότε θα μου φύγει...) πώς το έλεγε το άσμα?



επιστροφή και σ' αυτό το σπιτικό... πόσες αναμνήσεις... άντε ξαραχνιάζω το μέρος εδώ, στρώνω και το λευκό κεντημένο τραπεζομάντηλο (που πάντα μου θυμίζει ελληνικό καλοκαίρι), βγάζω και το γλυκό του κουταλιού για κανά κέρασμα, βάζω και νερό να παγώσει στο ψυγείο, πλένω αυλές και βεράντες και κάθομαι στο μπαλκόνι κοιτώντας τον ουρανό, ενώ περιμένω να ξυπνήσει η μικρή...

καλώς σας ξαναβρήκα!