Τέσσερα βιβλία- τέσσερεις αναφορές…

Πάμε λοιπόν...
Θα δανειστώ αυτό από ένα καθαρά γυναικείο βιβλίο…
«Τι είναι ο έρωτας? Απ’όσο ξέρω, είναι πάθος, θαυμασμός και εκτίμηση. Αν έχεις τα δύο απ’αυτά , έχεις αρκετά. Αν έχεις και τα τρία, δε χρειάζεται να πεθάνεις για να πας στον παράδεισο…»
Τριάντα και κάτι-Τ.Γκριν…

Από το λατρεμένο μου βιβλίο…
«-Ένα παιχνίδι είναι ο έρωτας. Και εσύ δεν το έμαθες ακόμα. Μην τα δίνεις όλα. Άφησέ τη να ψάχνει μέσα σου και να τα βρίσκει ένα-ένα. Άφησέ τη να χτυπάει την πόρτα σου. Αν την ανοίξεις φόρα βία, με την πρώτη, θα μπει μες στην ψυχή σου, θα σεργιανίσει λίγο και θα φύγει... Μα τι λέω τώρα εγώ ο έξυπνος! Αν είχε γνώση και πείρα η νιότη, τότε θα κυκλοφορούσανε τέρατα αυτόν τον κόσμο. Πήγαινε, μωρέ διάβολε, άρπαξέ την, και δώσε της ένα δυνατό φιλί στο στόμα! Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή! »
Το χρώμα του φεγγαριού- Παπαδάκη

Από το οπισθόφυλλο ενός άλλου βιβλίου που μου αρέσει να γυρνάω ξανά και ξανά…
«Τα αγάλματα μέσα στο δωμάτιο την κοίταζαν. Άκουγε ψίθυρους. Για μια στιγμή πίστεψε πως και τα άψυχα έχουν πνοή.
Ακούμπησε το χέρι στο μαρμάρινο άγαλμα για να νιώσει τη ζεστασιά του. Το πέτρινο σώμα τής φάνηκε ζεστό, ανθρώπινο!
Απελπισμένη καθώς ήταν από τη φθορά του χρόνου, προσπαθούσε να λυτρωθεί μέσα από την τέχνη. Αγγίζοντας τα άψογα μαρμάρινα σώματα, ένιωθε να μεταγγίζεται η διαχρονική τους νιότη μέσα στις φλέβες της.
Διερωτήθηκε αν ήταν παράλογο ν’αγαπάει κάτι άψυχο, αφού οι άνθρωποι συχνά μας προδίδουν.
Βλέπεις, όσο στενές κι αν είναι οι σχέσεις των ανθρώπων, στο βάθος παραμένουν ξένοι μεταξύ τους. Πολλές σκέψεις και συναισθήματα μένουν άγνωστα αυτόν που τα προκάλεσε,
Σώματα ψυχρά σαν αγάλματα κι ας καίει μέσα τους βαθιά η ανάγκη αγαπήσουν, μα πιο πολύ ν’ αγαπηθούν…»
Τα ζεστά σώματα των αγαλμάτων- Μυρτώ Μελισσάκη…

και για το τέλος...
«Μίλησε μας για την αγάπη..
Ακολουθήστε την αγάπη όταν σας καλέσει,
Όσο σκληροί και παράλογοι και αν είναι οι δρόμοι της.
Και παραδοθείτε στο αγκάλιασμα της όταν σας περιβάλλουν τα φτερά της,
Έστω και αν πληγωθείτε από το σπαθί που κρύβει στα ακρόπτερα της.
Και πιστέψτε την όταν σας μιλήσει,
Έστω και αν η φωνή της έχει τη δύναμη να θρυμματίσει τα όνειρα σας σα βόρειος άνεμος που ερημώνει κήπο….
Αν , όμως, μες στο φόβο σας, εσείς αναζητήστε μόνο την ειρήνη και την απόλαυση της αγάπης,
Τότε είναι καλύτερο για σας να καλύψετε τη γυμνότητα σας και να φύγετε από το αλώνι της αγάπης…
Η αγάπη δε δίνει παρά τον εαυτό της και παίρνει μόνο από τον εαυτό της.
Η αγάπη δεν κατέχει ούτε γίνεται κτήμα.
Διότι η αγάπη αρκείται στη αγάπη…
Και μην πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης,
Διότι η αγάπη θα δώσει τη δική της κατεύθυνση στην πορεία σου, αν σε κρίνει άξιο.
Μόνη επιθυμία της αγάπης είναι να εκπληρωθεί...»
Ο προφήτης-Χ.Γκιμπράν

Αγάπη τελικά… Μόνο αγάπη…

ΥΓ. Μαριλένα σε σένα αφιερώνω την προηγούμενη ανάρτηση, να πηγαίνει με τη διάθεση μιας γυναίκας -μαμάς- playmate (σωστά?)- μιας e-φίλης που πάει για διακοπές… Να περάσετε τέλεια γλυκειά μου… και να γυρίσεις κοντά μας ανανεωμένη, ξεκούραστη, εμπνευσμένη και πάντα δροσερή, όπως είσαι όσο καιρό σε «παρακολουθώ»...

Nέα εβδομάδα με γκρίνια? Απαπα μακριά από μας!!!

Θα ήταν τραγικό και ανεπίτρεπτο να αρχίσει η νέα εβδομάδα με γκρίνια...οπότε πάμε!!!
"Χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω..." Θα ξαναδανειστώ κείμενο από το λατρεμένο μου βιβλίο και θα προσπαθήσω να σας-μας φτιάξω τη διάθεση..εξάλλου κάποιοι ετοιμαζόσαστε για διακοπέεεεεεεες!!!!! (Μαριλένα τ'ακούς??? :D)
"όσο φυτρώνουν βολβοί στο χώμα, εγώ θα δοξάζω τη ζωή & θα ονειρεύομαι...Κι όσο έχω τα μάτια μου ανοιχτά, θα κρατώ με τα δόντια την άγκυρά μου να μην ακούσω εκείνο τον ήχο το θλιβερό που κάνει όταν βουλιάζει στις λάσπες του λιμανιού..."
Το χρώμα του φεγγαριού-Α.Παπαδάκη...
Ας μας λένε ονειροπόλους-ες, ρομαντικούς-ες χαιρόμαστε αφάνταστα γι'αυτό!!! Τέρμα πια οι μιζέριες! Είναι καλοκαίρι και είμαστε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου... και έχουμε κοντά μας (είτε έτσι είτε αλλιώς- δεν το σχολιάζω αυτό!) λατρεμένα προσώπα! Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για όλην την παρέα που μου κρατάτε όλον αυτόν τον καιρό... (Όχι δε φεύγω, ούτε μου'στριψε, απλά ξεκινάει μια νέα βδομάδα και έχω σκοπό να είναι καλύτερη από την προηγουμένη) Οπότε πάμε ξανά... ντουπ ντουπ-πιάνω ρυθμό...
"χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω..." Δικό σας.....:D

Βαρέθηκα!!! (Σήμερα έχει γκρίνια.. σας προειδοποιώ! )

Φεύγω..και σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο προσωπικά δε χαίρομαι πια καθόλου.. βαρέθηκα να ετοιμάζω βαλίτσες κάθε τρεις και λίγο.. βαρέθηκα να πηγαίνω ώρες νωρίτερα στο αεροδρόμιο για να βρω να παρκάρω το αμάξι πάνω σε κάποιο πεζοδρόμιο (γιατί αν το αφήσω στο πάρκινγκ του αεροδρομίου θέλουν το λιγότερο 50 ευρώ για ένα παρασκευοσαββατοκυριακο)- θα μου πεις βέβαια.. εδώ τόσα λεφτά έχεις δώσει στην aegean –κυρίως- τα 50 ευρώ σε μάραναν? ε ναι.. είμαι ακριβή στα πίτουρα που έλεγε και η γιαγιά μου... βαρέθηκα να στήνομαι στην ουρά να κάνω check-in, να ξέρω ακριβώς τι θα μου πει η υπάλληλος.. να την προλαβαίνω κάθε φορά για να της ζητήσω να με βάλει παράθυρο (γμ την κλειστοφοβία μου γμ... πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που παθαίνει κλειστοφοβία στα 26000 πόδια πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας!) βαρέθηκα να στήνομαι στις ουρές να παραλαμβάνω βαλίτσες.. σάκους... κλπ κλπ... τα όνειρα μου πακέτο... κάθε φορά που πηγαίνω να δω τους δικούς μου...το άλλο μου μισό.. να σκέφτομαι "αχ τι καλά!!! ξεκινάει το καλύτερο τριήμερο της ζωής μου..." και κάθε φορά που γυρνάω να σκέφτομαι “πάλι στα ίδια γμτ..στη μοναξιά μου...” έχω μάθει απέξω τις υπαλλήλους στο αεροδρόμιο εδώ που μένω...ξέρω τα καταστήματα εκεί καλύτερα από της γειτονιάς μου...ξερώ πότε και που ακριβώς θα κουνήσει στη διαδρομή, ακόμα και αν ο αέρας είναι 0-1 μποφόρ... έχω μάθει τις αεροσυνοδούς και τους πιλότους... με τα επώνυμα τους... εδώ αν ακούω ανακοίνωση με τον τάδε πιλότο ξέρω, αν θα το "σκάσει" στην προσγείωση ή όχι... το τελειωτικό χτύπημα ήταν η παρατήρηση για δεύτερη φορά από δυο διαφορετικές αεροσυνοδούς σε διάστημα ενός και κάτι μήνα.. " αλλάξατε χρώμα στα μαλλιά σας? και αλλάξατε και χτένισμα? σας πάει καλύτερα αυτό..." όχι, αλλά αν αυτό δεν είναι δείγμα ότι έχεις παραταξιδέψει τότε ποιο είναι? έχουμε κάνει υπολογισμούς για το ποσά χρήματα μας έχουν φύγει στην aegean μέσα στα 4 χρόνια και πιστέψτε με είναι πολλααααααααα... παααααρα πολλά!!!! ολόκληρο αμάξι και καλό -δυστυχώς βεβαίως βεβαίως - παίρναμε... έχουμε εξαργυρώσει και πόσες φορές εισιτήρια, λόγω των πολλών μιλίων που έχουμε κάνει... κ.Βασιλάκη της aegean για σκεφτείτε να δώσετε σε μια καρέκλα το όνομά μου-κυρίως- και δει προς το παραθυρο.. εμ τόση "επένδυση"... να πάει στράφι? Θα μου πείτε γιατί τα κάνω όλα αυτά… εμ και δω να μένω δεν παλεύεται η κατάσταση… Μακριά από όλους τους δικούς σου..από τον άνθρωπό σου… ξέρεις τι είναι να μην έχεις την πολυτέλεια να τσακώνεσαι έστω… γιατί μέσα σε ένα σαββατοκύριακο πότε να προλάβεις να τσακωθείς, να τα «βρεις..» να φιλιώσεις και να ξαναφύγεις και να είσαι καλύτερα από πριν.. γιατι γι’αυτό κάνεις όλα αυτά τα ταξίδια, για να είσαι καλύτερα από ότι αν έμενες πίσω… ( ευτυχώς έχω έναν άνθρωπο που με λατρεύει, όπως και εγώ τον λατρεύω..) ξέρεις τι είναι να έχεις το κινητό κοντά σου συνεχώς? Γιατί οι στιγμές είναι πολύτιμες και δεν πρέπει να τις χάνεις… και μια κουβέντα ενός δικού σου ανθρώπου είναι πολύτιμη. Και μη μου πει κανείς γιατί όλη αυτή η γκρίνια μετά από τόσο καιρό που είχα να γράψω… γιατί απλά πάλι γύρισα από ταξίδι.. και όπως γράφω και πάνω… ΒΑΡΕΘΗΚΑ… ΑΠΛΑ ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Δώστε μου μια μετάθεση επιτέλους να μαζευτώ… έτσι όπως πάει η κατάσταση και περνούν και τα χρονια.. δυσκολεύουν τα πράγματα, για μεγάλωμα της οικογένειας πχ… (η συνέχεια προσεχώς…)

Διακοπές!

Καλοκαίρι!!! και όλοι τρέχουμε να φύγουμε..να απομακρυνθούμε από την καθημερινότητα μας... από τη βαρεμάρα μας..από τη ρουτίνα μας.. και παίρνουμε σβάρνα τα νησιά... τις παραλίες.. θα φύγουμε ναι...αλλά πρώτα θα προλάβουμε να τσακωθούμε στο λιμάνι με τον κύριο που θέλει να μπει γρήγορα στο πλοίο και θα μας σπρώχνει.. στο αεροδρόμιο με την κυρία που θα θελήσει να κάνει check-in αμέσως...με τον υπάλληλο που απλά κάνει αργά..με τον ετερο υπάλληλο που προσπαθεί να μας βάλει σε μια τάξη.. με τις εταιρίες που έχουν καθυστέρηση οι ανταποκρίσεις τους..και όταν φτάσεις...στην παραλία με αυτούς που παίζουν ρακέτες, ενώ δεν έχει χώρο ούτε να ακουμπήσεις την πετσέτα σου... με τους γονείς του μικρού που θα κλαίει σα @@@@, επειδή η μάνα του δεν του παίρνει παγωτό ή δεν το αφήνει να "βγάλει λέπια" μες στο νερό! με το σερβιτόρο που πάει πρώτα την παραγγελία του διπλανού τραπεζιού.. και ο κατάλογος συνεχίζεται..Κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι που πάω σε κάτι μέρη-παραλίες που δεν τα έχει ούτε ο χάρτης... και ας μου λένε ότι δεν είμαι in...τι να το κάνω αν θέλω διακοπές για να συνέλθω από τις διακοπές μου? οι διακοπές -άποψη μου βέβαια- είναι για να ξεκουραστώ...και αν αυτό συνεπάγεται και καφεδάκι στο καφενείο του κυρ Γιώργη που λέει ο λόγος..ακόμα καλύτερα..και όχι σε κάποια μοδάτη καφετέρια..
Και επειδή την αναφορά μου δεν τη γλιτώνετε :p και μάλιστα σε διπλή δόση!!!
"Οι νέοι από όλες τις κυρώσεις που θα μπορούσαν να επιβάλλουν επάνω τους η οικογένεια, η εκκλησία, η πολιτεία, φοβούνται περισσότερο τις κυρώσεις που μπορούν να τους επιβάλουν οι συνομήλικοί τους..
Τρέμουν μην τους περιφρονήσουν σαν ξεπερασμένους. Γι'αυτό το λόγο συμμορφώνονται στα καλλιτεχνικά γούστα και στις πολίτικες των τάσεις.Σε πολλές από τις έξαλλες εκδηλώσεις δήθεν ελευθερίας, που βλέπουμε γύρω μας σήμερα, υπάρχει πολλή περισσότερη δουλεία από αυτήν που επιβάλλει ο Μοναχικός Κανονισμός του Αγ.Βενεδικτου..."

"Πρέπει να ταξιδέψουνε για να μάθουνε τον κόσμο...Φαίνεται ότι τα έμαθαν όλα τα γύρω τους και πρέπει να πάνε παρά πέρα, για να μάθουν άλλα... Εγώ όμως τόσα χρόνια τώρα, δεν μπόρεσα να μάθω καλά μήτε την περιπλοκάδα του αντικρυνού τοίχου... τι την χρειάζομαι εγώ την οικουμένη?"

Αφορισμοί και διαλογισμοι- Κ.Τσάτσος

Περί έρωτος...

Κ.Τσάτσος-"Αφορισμοί και διαλογισμοί.."
"Αν ο έρωτας -όπως το πιστεύω- δεν υπάρχει χωρίς μια αμοιβαία αισθητική έλξη, τότε μέγιστος εχθρός του είναι ο κοινός καθημερινός βίος, η οικειότητα. Έτσι οι ερωτευμένοι προχωρούν μαζί προς την καταστροφή της ευτυχίας τους...Μοιάζουν με τον ανόητο φιλότεχνο, που αντί να θεωρεί από απόσταση το καλλιτέχνημα που αγαπά, πάει και κολλάει τη μύτη του επάνω στο μάρμαρο ή τη ζωγραφισμένη επιφάνεια..
Ο έρωτας χρειάζεται "θεία μανία", ενθουσιασμό' αλλά χρειάζεται προ παντός μεγάλη σοφία. Κάποιος από τους δύο εραστές πρέπει να είναι και δεινός οιακοστρόφος... Να σώζει την αμοιβαία αισθητική έλξη, περιορίζοντας την οικειότητα σε λίγες στιγμές και κρύβοντας, κατά τις πολλές άλλες, το φθηνό υλικό από το οποίο κατασκευάζονατι και τα ωραιότερα έργα τέχνης.
Ο έρωτας, χωρίς μια τέτοια αυστηρή εθιμοτυπία, από το συνηθισμένο laisser-aller της καθημερινής ζωής, βγαίνει κάποια μέρα αξιοθρήνητος και κουρελιασμένος και με τα βέλη του στομωμένα από τη σκουριά..."
Τι γοητευτική ποικιλία που έχει η αμφιβολία και τι μονότονη που είναι η βεβαιότητα...ο εφησυχασμός...Η μαγεία μας τυλίγει με αστερόσκονη... και λάμπουμε στο διάβα μας...

Είναι δυνατόν.....?

Όλη τη βδομάδα να έχει καλό καιρό... ή τουλάχιστον αξιοπρεπή για καλοκαίρι..και μόλις τσαααααααααααααακ αποφασίζεις να βγάλεις την κορμάρα σου :P μαζί με το περίσσευμα lol στην παραλία... να έχει σκοτεινιάσει ο τόπος... όχι αν αυτό δεν είναι αδικία πείτε μου... εκτός αν "κάποιος" έχει αποφασίσει ότι πρέπει να παραμείνει η έκθεσή τους (δες παραπάνω) στους 4 τοίχους του σπιτιού... αλλά που θα πάει έχω τόσες άλλες απόπειρες να κάνω... χιχι... κάποια μέρα καλή θα πετύχω.. εξάλλου ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου και ιδιαίτερα για καλοκαίρι...και λίγο παραπάνω να την προσέχαμε θα'ταν παράδεισος!!! γι'αυτό όχι σκουπίδια, όχι βρωμιές στις παραλίες μας..οκ πήγαμε κάναμε το μπανάκι μας...είναι ανάγκη να το μαθαίνουν και οι επόμενοι που θα έρθουν??? σαν τον γλάρο στη διαφήμιση κάνω... :p μετά απο αυτήν την κοινωνική προσφορά lol νομίζω ότι μπορώ να πάω να κοιτάω μπας και σκάσει μύτη καμιά ηλιαχτίδα... :-))))))

Συγγνώμη

Δώρα Μόατσου-Βάρναλη- "Το βράδυ ωχρή.."

Το βράδυ ωχρή και αμίλητη διαβαίνω εκεί κοντά σου
μέσα στου δρόμου τη βοή και την ανεμοζάλη,
που ολόγυρα, ζευγαρωτά,περνούν χαρούμενα άλλοι,
εγώ διαβαίνω αμίλητη το βράδυ εκεί κοντά σου.
Ανηφορίζω το στενό δρομάκι πικραμένη,
τα πόδια μου σέρνουν βαρύ το ανύμπορο κορμί μου
και στη χλωμή την όψη μου γραμμένοι όλοι οι καήμοι
με συντροφεύουν στο στενό δρομάκι πικραμένη
το τι μπορούσα να σου πω και πως δε σου το είπα
τη νύχτα στο κρεββάτι μου θα συλλογιέμαι πάλι
και θα κυλάν τα δάκρυα μου, ζεστά στο προσκεφάλι,
για όσα θα μπορούσα να σου πω
και όμως δειλή δεν είπα.."

Όταν το πρωτοδιάβασα το συνέδεσα με ερωτική εξομολόγηση σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα...
Μέχρι που σκέφτηκα τις φιλίες που χάθηκαν...Τις φιλίες που χάθηκαν απλά από έλλειψη επικοινωνίας...Ή από δειλία να πεις κάποια πράγματα... Γιατί ήξερες ότι ο άλλος θα στα "χώσει" που χάθηκες...Συγγνώμη φίλοι μου... Συγγνώμη φίλες μου...Μια μεγαλύτερη συγγνώμη σε όσους έφυγαν και δεν κατάφερα να ήμουν η φίλη που'θελαν ή να τους πω αντίο όπως το σκέφτηκα πολλές φορές στον ύπνο μου...Συγγνώμη...

Βασιλική. Μια ακόμα Αμαλία.

Βασιλική. Μια ακόμα Αμαλία.
Με την υπόθεση της Αμαλίας Καλυβινού στραφήκαμε όλοι εναντίον του ελληνικού ιατρικού κατεστημένου. Αλλά ας μην αυταπατόμαστε. Το κακό δεν σταματάει εδώ. Η υπόθεση μιας συμπατριώτισσας μας η οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή ένα βήμα πριν τον θάνατο λόγο ιατρικού λάθους σε δημόσιο νοσοκομείο του Βελγίου, νομίζω δίνει σαφή μήνυμα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο Ελληνικό. Είναι διεθνές.

Διαβάστε παρακάτω.


Εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ

Ηράκλειο Ρεπορτάζ
02 Ιουνίου 2007 - 09:43



H τραγωδία της Βασιλικής. - Ένα βήμα πριν το θάνατο.


Η ζωή της κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Την κρατούν στη ζωή τα μηχανήματα της εντατικής σε ένα δημόσιο νοσοκομείο του Βελγίου. Μια συγκλονιστική τραγωδία... Δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα... Μια οικογένεια που δεν μπορεί να δεχτεί πως ο άνθρωπός τους, που τόσο αγαπούν, βρίσκεται ξαφνικά, από τη μια στιγμή στην άλλη, ένα βήμα πριν το θάνατο...

Ο λόγος για μια νεαρή συμπολίτισσα μας, την 26χρονη Βασιλική, η οποία νοσηλεύεται αυτή τη στιγμή σε νοσοκομείο του Βελγίου, σε κατάσταση, δυστυχώς, μη αναστρέψιμη. Κι όμως, τα πάντα προμηνύονταν λίγο μόλις καιρό πριν τόσο διαφορετικά... Μπροστά της απλωνόταν μια ζωή γεμάτη με όνειρα και υψηλές προσδοκίες.Είχε εισαχθεί πρώτη στο Τμήμα Πληροφορικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου και ζούσε μόνιμα με την οικογένειά της. Ετοιμαζόταν να φύγει στο εξωτερικό για το διδακτορικό της, το οποίο θα αποτελούσε ένα ακόμη σημαντικό εφόδιο σε ένα μέλλον το οποίο προδιαγραφόταν ήδη λαμπρό. Η μοίρα, όμως, είχε υφάνει το δικό της δίχτυ...

Όλα ξεκίνησαν ένα μήνα πριν, όταν η νεαρή Βασιλική μετακόμισε στις Βρυξέλλες για τη διδακτορική της διατριβή. Στη Θεσσαλονίκη όπου έμενε τον προηγούμενο καιρό, οι αναλυτικές εξετάσεις στις οποίες είχε υποβληθεί έκαναν λόγο για κύστη στο στήθος και η ίδια λάμβανε θεραπευτική αγωγή. Εντοπίζοντας μόνη της διόγκωση, βρέθηκε στο δημόσιο νοσοκομείο των Βρυξελλών, όπου η ιατρική διάγνωση έδειξε καρκίνο του μαστού και συγκεκριμένα λέμφωμα, μία μορφή αντιμετωπίσιμη σε πρώτο στάδιο. Την περασμένη Παρασκευή εισήχθη και πάλι για τη δεύτερη χημειοθεραπεία. Όλα φαίνονταν να κυλούσαν ομαλά. Μόνο που, σύμφωνα με πληροφορίες από το στενό συγγενικό της περιβάλλον, η χημειοθεραπεία δεν έγινε ενδοφλέβια αλλά στη σπονδυλική στήλη τής ασθενούς. «Ιατρικό λάθος», ήταν η πρώτη εξήγηση που έδωσαν, προφορικά τουλάχιστον, στους τραγικούς γονείς τής 26χρονης Βασιλικής - σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες - οι γιατροί του νοσοκομείου, ενημερώνοντας τους μάλιστα πως η νοσηλεύτρια τέθηκε σε διαθεσιμότητα.


Μέχρι και σήμερα η 26χρονη βρίσκεται σε καταστολή, ενώ αύριο το νοσοκομείο αναμένεται να δώσει επισήμως απαντήσεις για τα αίτια και τους λόγους που οδήγησαν στη συγκλονιστική αυτή τραγωδία.
Στο πλευρό της οικογένειας βρίσκονται συνεχώς ιερείς και ομογενείς από την Κρήτη που ζουν μόνιμα στις Βρυξέλλες. Σύμφωνα με τον πατέρα Σπυρίδωνα, που ζει από κοντά το μαρτύριο των γονιών της 26χρονης, οι εξετάσεις είναι συνεχείς, αλλά το νοσοκομείο κρατά προς το παρόν κλειστά τα χαρτιά του. «Η οικογένεια αγωνιά... Περιμένει επίσημες απαντήσεις πιθανότατα το αργότερο μέχρι αύριο (σ.σ. σήμερα), για να ολοκληρωθεί, όπως υποστηρίζουν οι γιατροί, ο κύκλος των εξετάσεων», ανέφερε χαρακτηριστικά ο πατέρας Σπυρίδωνας.

Ενήμερη για την περίεργη αυτή υπόθεση είναι η ελληνική πρεσβεία στο Βέλγιο, αλλά και το γενικό προξενείο της χώρας μας στις Βρυξέλλες, το οποίο έχει προχωρήσει ήδη στις απαιτούμενες ενέργειες.

Ο πόνος της οικογένειας είναι βαρύς. Ανείπωτος. Αναμένοντας τις επίσημες ιατρικές απαντήσεις, οι ίδιοι δεν μπορούν να πιστέψουν πως μια αντιμετωπίσιμη μορφή καρκίνου σε αρχικό στάδιο οδήγησε την 26χρονη κόρη τους ένα βήμα πριν το θάνατο. Και στην υποψία και μόνο του ιατρικού λάθους, έχουν ήδη κινήσει τις απαραίτητες διαδικασίες για τη νομική διερεύνηση του θέματος.

Aμείλικτα ερωτήματα.
Παρά τις τραγικές στιγμές που βιώνει, ο πατέρας της 26χρονης βρήκε το θάρρος να σκεφτεί τη δωρεά οργάνων. Οι γιατροί όμως, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, απέκλεισαν το ενδεχόμενο αυτό, με την αιτιολογία ότι τα ζωτικά της όργανα έχουν καταστραφεί. Τα “πώς” και τα “γιατί” παραμένουν τη στιγμή αυτή αδιευκρίνιστα.

Για την 26χρονη Βασιλική ο χρόνος δείχνει να πάγωσε στη δεύτερη χημειοθεραπεία. Όπως όλα δείχνουν δυστυχώς, μονάχα ένα θαύμα θα μπορέσει να την κρατήσει στη ζωή. Τα ερωτήματα στην περίεργη αυτή ιστορία είναι πολλά και βασανιστικά. Ζητούν επίμονα απαντήσεις... Εξηγήσεις για το πώς ένα νεαρό κορίτσι, έχοντας όλη τη ζωή μπροστά του, βρίσκεται αυτή τη στιγμή, δίχως να φταίει σε τίποτε, να παλεύει να κρατηθεί στη ζωή: μια ζωή που φαίνεται να αργοσβήνει, παγιδευμένη ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους ενός νοσοκομείου, πλάι στους γονείς της που προσεύχονται διαρκώς για κείνη...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ'>http://giatinamalia-blog.blogspot.com/">ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ