Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία...

Το είχα διαβάσει από την ΕΥΑ (τη γνωστή παραγωγό του φοινικοραδιοφώνου που ακούμε συχνά και ας μην της το έχουμε πει ποτέ δημόσια...) στο in-out και σκέφτηκα να το βάλω και εδώ με την άδεια της φυσικά... έτσι για να δροσιστούμε μέσα σ'αυτήν τη ζέστη... πάμε λοιπόν...

Ο τοίχος είχε τη δική του Ιστορία ...

Τα συνθήματα στους τοίχους των πόλεων πάντα ασκούν μια ιδιαίτερη γοητεία. Καθένα απʼ αυτά αποτελεί μια ξεχωριστή κατηγορία τέχνης και την μοναδική έκφραση μιας φωνής που δεν έχει άλλο τρόπο να ακουστεί.

Επειδή λοιπόν, «αν ο Θεός ήθελε να μην γράφουμε στους τοίχους, θα έδινε τις 10 εντολές σε τετράδιο», παρακάτω ακολουθούν ορισμένα από τα ωραιότερα ( μερικά εκ των οποίων βέβαια δεν ταυτίζονται με τις απόψεις μου περί του κόσμου, αλλά εδώ ισχύει το περίφημο "Διαφωνώ με ό,τι λες, όμως υπερασπίζομαι του δικαιώματος σου να το λές" )

«Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.»
(λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)

«Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση.»
(οδός Μπενάκη, Αθήνα)

«Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα?»
(λόφος Στρέφη, Αθήνα)

«Δεν φοβάμαι τίποτα, Δεν ελπίζω τίποτα, Ι am a free man.»
(πλατεία Αγ. Κήρυκου, Ικαρία)

«Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα.»
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)

«Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους.»
(Ψυρρής, Αθήνα)

«Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν ?»
(Ε.Μ.Π., Αθήνα)

«Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου.»
(Decadence, Αθήνα)

«Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.»
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)

«Φονιάδες των Ψαριών, Πελεκάνοι.»
(οδός Γερουλάνου, Αργυρούπολη)

«Η μαμά μου λέει ότι αν δεν έχω πέσει στο κρεβάτι μέχρι τις δέκα και μισή, θα πρέπει να γυρίσω σπίτι.»
(Ποτοπωλείον, Αθήνα)

«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά δεν έχουν χρόνο.»
(Dark Sun, Αθήνα)

«Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.»
(Μεταξουργείο, Αθήνα)

«Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία.»
(Aν club, Αθήνα)

«Ζαλίζομαι. Σταματήστε τη Γη να κατέβω.»
(Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη)

«Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν.»
(οδός Σινώπης, Αθήνα)

«Μήπως ήρθε η ώρα να πεθάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην χώρα που τους γέννησε ?»
(οδός Σινώπης, Αθήνα)

«Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέδες.»
(οδός Παπαδιαμαντοπούλου, Αθήνα)

«Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή.»
(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)

«Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.»
(Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)

«Η Βία δεν είναι Λύση, η Λία όμως είναι Βίσση.»
(Μύθος, Ρέθυμνο)

«Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές»
(T.E.I ., Αθήνας)

«Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο.»
(Γκάζι, Αθήνα)

«Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα.» (Μύλος, Θεσσαλονίκη)

"ΦΡΟΝΗΜΑ και όχι φρόνιμα"
σε ένα τοίχο στην Λεμεσό(Κυπρος) πριν το δημοψηφισμα για το σχέδιο Ανάν..

by eva

άντε και καλές βουτιές... είτε στη θάλασσα είτε στη ζωή...

«Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό….»

«Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό….»
Αφιερωμένο σε κάποιους κατ’ ευφημισμό ανθρώπους… Εύχομαι ειλικρινά να μη σας δώσει ο Θεός ούτε το μισό πόνο απ’ όσο μου έχετε δώσει όλα αυτά τα χρόνια… Ένα ευχαριστώ που με κάνετε πιο δυνατή μέρα με την ημέρα…
«Όσο για τους κατεστραμμένους ανθρώπους, να ξέρεις ότι είναι επικίνδυνοι, γιατί ξέρουν τον τρόπο να επιβιώνουν…»
Πυξ-Λαξ

Tέσσερα τραγούδια- ένας Θεός...

Ο Γιάννης Πλούταρχος είναι η αδυναμία μου και τα τραγούδια του έχουν συντροφεύσει-σημαδέψει πολλές στιγμές σημαντικές της ζωής μου... Με αφορμή την παρουσίαση της νέας του δουλειάς σήμερα είπα να μας συντροφεύσουν οι στίχοι από τέσσερα νέα του τραγούδια (όσα βρήκα στο ίντερνετ)...

Έλα...

Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Ζακ Ιακωβίδης
Πρώτη εκτέλεση: Τζένη Βάνου
Άλλες ερμηνείες: Γιάννης Πλούταρχος

Έλα
Έστω και μέσα στ' όνειρό μου
χτύπημα στο τηλέφωνό μου
Έστω σαν θύμηση πικρή

Έλα
Έστω σαν ζάλη στο πιοτό μου
φοβάμαι για τον εαυτό μου
όσοι αγαπούν νοιώθουν μικροί

Έλα
Μια τελευταία χάρη κάνε
ήμουν δική σου όσο να 'ναι
δεν ήμουν ένας αριθμός

Έλα
Τρέμω τη νύχτα πού 'μαι μόνη
έγιναν θάλασσες οι πόνοι
κι η απουσία σου βαθύς γκρεμός


Ερωτά μου ανεπανάληπτε

Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Γιώργος Κατσαρός
Πρώτη εκτέλεση: Τζένη Βάνου
Άλλες ερμηνείες: Γιάννης Πλούταρχος

Δυο σπίτια κλείσαμε και πήραμε τους δρόμους
και αψηφήσαμε ακόμα και τους νόμους
Ερωτά μου ανεπανάληπτε κι απίθανε
κι αγάπη ωραία
ήταν όνειρο τα βράδια που μας ήρθανε
γιατί ήταν λαθραία

Δυο σπίτια κλείσαμε κι ίσως να΄ταν λάθος
αλλά μεθύσαμε απ΄το μεγάλο πάθος
Ερωτά μου ανεπανάληπτε κι απίθανε
κι αγάπη ωραία
ήταν όνειρο τα βράδια που μας ήρθανε
γιατί ήταν λαθραία

Καλύτερα μακριά σου

Στίχοι: Σπύρος Γεωργίου
Μουσική: Σπύρος Γεωργίου
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πλούταρχος

Φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν έχω πια την δύναμη να αντέξω
φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν μου μείνε καρδιά να σε παλέψω

Καλύτερα μακριά σου να απέχω απο τα όνειρα σου
να διώξω τα σημάδια σου απ' το σώμα σου
καλύτερα μακριά σου να λείπω απ' την καρδιά σου
να σβήσω το όνομα σου απ' το στόμα μου

Φτάνει φτάνει ως εδώ
τα χείλη μου δεν θα ξαναματώσω
φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν έχω άλλο δάκρυ να σου δώσω

Καλύτερα μακριά σου να απέχω απο τα όνειρα σου
να διώξω τα σημάδια σου απ' το σώμα σου
καλύτερα μακριά σου να λείπω απ' την καρδιά σου
να σβήσω το όνομα σου απ' το στόμα μου

Ανάσα μου

Στίχοι: Γιάννης Πλούταρχος
Μουσική: Γιάννης Πλούταρχος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πλούταρχος

Μια υπόσχεσή σου όνειρα να κάνω
το χαμόγελό σου ήλιο να ντυθώ
κοίτα με στα μάτια κάνε με δικό σου
άγγιξέ με μόνο κάτι θεϊκό

Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου
δωσ΄μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω
για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου
στον ίσκιο της αγάπη σου να ζήσω

Φύσα απ΄τη πνοή σου τη δροσιά να νιώσω
μ΄ένα φίλημά σου τ' αστέρια για να δω
δώσε μου αγάπη ρόδα για να στρώσω
ήλιε να σε κλείσω στα χέρια μου τα δυο

Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου
δωσ΄μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω
για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου
στον ίσκιο της αγάπη σου να ζήσω

Προσωπικά έχω ήδη λατρέψει το "Έλα..", το "Έρωτα μου ανεπανάληπτε...", το "Δως μου πίσω την καρδιά μου...", το "Ήταν τα λάθη μας μεγάλα..." και το "Ανάσα μου..." και τελικά ίσως περισσότερο το "έλα..."

ΥΓ θα μπορούσα να περάσω όλα τα βίντεο του που υπάρχουν στο νετ... απλά δεν τα πάω καλά με τα λινκς...

Τέσσερα βιβλία- τέσσερεις αναφορές…

Πάμε λοιπόν...
Θα δανειστώ αυτό από ένα καθαρά γυναικείο βιβλίο…
«Τι είναι ο έρωτας? Απ’όσο ξέρω, είναι πάθος, θαυμασμός και εκτίμηση. Αν έχεις τα δύο απ’αυτά , έχεις αρκετά. Αν έχεις και τα τρία, δε χρειάζεται να πεθάνεις για να πας στον παράδεισο…»
Τριάντα και κάτι-Τ.Γκριν…

Από το λατρεμένο μου βιβλίο…
«-Ένα παιχνίδι είναι ο έρωτας. Και εσύ δεν το έμαθες ακόμα. Μην τα δίνεις όλα. Άφησέ τη να ψάχνει μέσα σου και να τα βρίσκει ένα-ένα. Άφησέ τη να χτυπάει την πόρτα σου. Αν την ανοίξεις φόρα βία, με την πρώτη, θα μπει μες στην ψυχή σου, θα σεργιανίσει λίγο και θα φύγει... Μα τι λέω τώρα εγώ ο έξυπνος! Αν είχε γνώση και πείρα η νιότη, τότε θα κυκλοφορούσανε τέρατα αυτόν τον κόσμο. Πήγαινε, μωρέ διάβολε, άρπαξέ την, και δώσε της ένα δυνατό φιλί στο στόμα! Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή! »
Το χρώμα του φεγγαριού- Παπαδάκη

Από το οπισθόφυλλο ενός άλλου βιβλίου που μου αρέσει να γυρνάω ξανά και ξανά…
«Τα αγάλματα μέσα στο δωμάτιο την κοίταζαν. Άκουγε ψίθυρους. Για μια στιγμή πίστεψε πως και τα άψυχα έχουν πνοή.
Ακούμπησε το χέρι στο μαρμάρινο άγαλμα για να νιώσει τη ζεστασιά του. Το πέτρινο σώμα τής φάνηκε ζεστό, ανθρώπινο!
Απελπισμένη καθώς ήταν από τη φθορά του χρόνου, προσπαθούσε να λυτρωθεί μέσα από την τέχνη. Αγγίζοντας τα άψογα μαρμάρινα σώματα, ένιωθε να μεταγγίζεται η διαχρονική τους νιότη μέσα στις φλέβες της.
Διερωτήθηκε αν ήταν παράλογο ν’αγαπάει κάτι άψυχο, αφού οι άνθρωποι συχνά μας προδίδουν.
Βλέπεις, όσο στενές κι αν είναι οι σχέσεις των ανθρώπων, στο βάθος παραμένουν ξένοι μεταξύ τους. Πολλές σκέψεις και συναισθήματα μένουν άγνωστα αυτόν που τα προκάλεσε,
Σώματα ψυχρά σαν αγάλματα κι ας καίει μέσα τους βαθιά η ανάγκη αγαπήσουν, μα πιο πολύ ν’ αγαπηθούν…»
Τα ζεστά σώματα των αγαλμάτων- Μυρτώ Μελισσάκη…

και για το τέλος...
«Μίλησε μας για την αγάπη..
Ακολουθήστε την αγάπη όταν σας καλέσει,
Όσο σκληροί και παράλογοι και αν είναι οι δρόμοι της.
Και παραδοθείτε στο αγκάλιασμα της όταν σας περιβάλλουν τα φτερά της,
Έστω και αν πληγωθείτε από το σπαθί που κρύβει στα ακρόπτερα της.
Και πιστέψτε την όταν σας μιλήσει,
Έστω και αν η φωνή της έχει τη δύναμη να θρυμματίσει τα όνειρα σας σα βόρειος άνεμος που ερημώνει κήπο….
Αν , όμως, μες στο φόβο σας, εσείς αναζητήστε μόνο την ειρήνη και την απόλαυση της αγάπης,
Τότε είναι καλύτερο για σας να καλύψετε τη γυμνότητα σας και να φύγετε από το αλώνι της αγάπης…
Η αγάπη δε δίνει παρά τον εαυτό της και παίρνει μόνο από τον εαυτό της.
Η αγάπη δεν κατέχει ούτε γίνεται κτήμα.
Διότι η αγάπη αρκείται στη αγάπη…
Και μην πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης,
Διότι η αγάπη θα δώσει τη δική της κατεύθυνση στην πορεία σου, αν σε κρίνει άξιο.
Μόνη επιθυμία της αγάπης είναι να εκπληρωθεί...»
Ο προφήτης-Χ.Γκιμπράν

Αγάπη τελικά… Μόνο αγάπη…

ΥΓ. Μαριλένα σε σένα αφιερώνω την προηγούμενη ανάρτηση, να πηγαίνει με τη διάθεση μιας γυναίκας -μαμάς- playmate (σωστά?)- μιας e-φίλης που πάει για διακοπές… Να περάσετε τέλεια γλυκειά μου… και να γυρίσεις κοντά μας ανανεωμένη, ξεκούραστη, εμπνευσμένη και πάντα δροσερή, όπως είσαι όσο καιρό σε «παρακολουθώ»...

Nέα εβδομάδα με γκρίνια? Απαπα μακριά από μας!!!

Θα ήταν τραγικό και ανεπίτρεπτο να αρχίσει η νέα εβδομάδα με γκρίνια...οπότε πάμε!!!
"Χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω..." Θα ξαναδανειστώ κείμενο από το λατρεμένο μου βιβλίο και θα προσπαθήσω να σας-μας φτιάξω τη διάθεση..εξάλλου κάποιοι ετοιμαζόσαστε για διακοπέεεεεεεες!!!!! (Μαριλένα τ'ακούς??? :D)
"όσο φυτρώνουν βολβοί στο χώμα, εγώ θα δοξάζω τη ζωή & θα ονειρεύομαι...Κι όσο έχω τα μάτια μου ανοιχτά, θα κρατώ με τα δόντια την άγκυρά μου να μην ακούσω εκείνο τον ήχο το θλιβερό που κάνει όταν βουλιάζει στις λάσπες του λιμανιού..."
Το χρώμα του φεγγαριού-Α.Παπαδάκη...
Ας μας λένε ονειροπόλους-ες, ρομαντικούς-ες χαιρόμαστε αφάνταστα γι'αυτό!!! Τέρμα πια οι μιζέριες! Είναι καλοκαίρι και είμαστε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου... και έχουμε κοντά μας (είτε έτσι είτε αλλιώς- δεν το σχολιάζω αυτό!) λατρεμένα προσώπα! Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για όλην την παρέα που μου κρατάτε όλον αυτόν τον καιρό... (Όχι δε φεύγω, ούτε μου'στριψε, απλά ξεκινάει μια νέα βδομάδα και έχω σκοπό να είναι καλύτερη από την προηγουμένη) Οπότε πάμε ξανά... ντουπ ντουπ-πιάνω ρυθμό...
"χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω..." Δικό σας.....:D

Βαρέθηκα!!! (Σήμερα έχει γκρίνια.. σας προειδοποιώ! )

Φεύγω..και σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο προσωπικά δε χαίρομαι πια καθόλου.. βαρέθηκα να ετοιμάζω βαλίτσες κάθε τρεις και λίγο.. βαρέθηκα να πηγαίνω ώρες νωρίτερα στο αεροδρόμιο για να βρω να παρκάρω το αμάξι πάνω σε κάποιο πεζοδρόμιο (γιατί αν το αφήσω στο πάρκινγκ του αεροδρομίου θέλουν το λιγότερο 50 ευρώ για ένα παρασκευοσαββατοκυριακο)- θα μου πεις βέβαια.. εδώ τόσα λεφτά έχεις δώσει στην aegean –κυρίως- τα 50 ευρώ σε μάραναν? ε ναι.. είμαι ακριβή στα πίτουρα που έλεγε και η γιαγιά μου... βαρέθηκα να στήνομαι στην ουρά να κάνω check-in, να ξέρω ακριβώς τι θα μου πει η υπάλληλος.. να την προλαβαίνω κάθε φορά για να της ζητήσω να με βάλει παράθυρο (γμ την κλειστοφοβία μου γμ... πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που παθαίνει κλειστοφοβία στα 26000 πόδια πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας!) βαρέθηκα να στήνομαι στις ουρές να παραλαμβάνω βαλίτσες.. σάκους... κλπ κλπ... τα όνειρα μου πακέτο... κάθε φορά που πηγαίνω να δω τους δικούς μου...το άλλο μου μισό.. να σκέφτομαι "αχ τι καλά!!! ξεκινάει το καλύτερο τριήμερο της ζωής μου..." και κάθε φορά που γυρνάω να σκέφτομαι “πάλι στα ίδια γμτ..στη μοναξιά μου...” έχω μάθει απέξω τις υπαλλήλους στο αεροδρόμιο εδώ που μένω...ξέρω τα καταστήματα εκεί καλύτερα από της γειτονιάς μου...ξερώ πότε και που ακριβώς θα κουνήσει στη διαδρομή, ακόμα και αν ο αέρας είναι 0-1 μποφόρ... έχω μάθει τις αεροσυνοδούς και τους πιλότους... με τα επώνυμα τους... εδώ αν ακούω ανακοίνωση με τον τάδε πιλότο ξέρω, αν θα το "σκάσει" στην προσγείωση ή όχι... το τελειωτικό χτύπημα ήταν η παρατήρηση για δεύτερη φορά από δυο διαφορετικές αεροσυνοδούς σε διάστημα ενός και κάτι μήνα.. " αλλάξατε χρώμα στα μαλλιά σας? και αλλάξατε και χτένισμα? σας πάει καλύτερα αυτό..." όχι, αλλά αν αυτό δεν είναι δείγμα ότι έχεις παραταξιδέψει τότε ποιο είναι? έχουμε κάνει υπολογισμούς για το ποσά χρήματα μας έχουν φύγει στην aegean μέσα στα 4 χρόνια και πιστέψτε με είναι πολλααααααααα... παααααρα πολλά!!!! ολόκληρο αμάξι και καλό -δυστυχώς βεβαίως βεβαίως - παίρναμε... έχουμε εξαργυρώσει και πόσες φορές εισιτήρια, λόγω των πολλών μιλίων που έχουμε κάνει... κ.Βασιλάκη της aegean για σκεφτείτε να δώσετε σε μια καρέκλα το όνομά μου-κυρίως- και δει προς το παραθυρο.. εμ τόση "επένδυση"... να πάει στράφι? Θα μου πείτε γιατί τα κάνω όλα αυτά… εμ και δω να μένω δεν παλεύεται η κατάσταση… Μακριά από όλους τους δικούς σου..από τον άνθρωπό σου… ξέρεις τι είναι να μην έχεις την πολυτέλεια να τσακώνεσαι έστω… γιατί μέσα σε ένα σαββατοκύριακο πότε να προλάβεις να τσακωθείς, να τα «βρεις..» να φιλιώσεις και να ξαναφύγεις και να είσαι καλύτερα από πριν.. γιατι γι’αυτό κάνεις όλα αυτά τα ταξίδια, για να είσαι καλύτερα από ότι αν έμενες πίσω… ( ευτυχώς έχω έναν άνθρωπο που με λατρεύει, όπως και εγώ τον λατρεύω..) ξέρεις τι είναι να έχεις το κινητό κοντά σου συνεχώς? Γιατί οι στιγμές είναι πολύτιμες και δεν πρέπει να τις χάνεις… και μια κουβέντα ενός δικού σου ανθρώπου είναι πολύτιμη. Και μη μου πει κανείς γιατί όλη αυτή η γκρίνια μετά από τόσο καιρό που είχα να γράψω… γιατί απλά πάλι γύρισα από ταξίδι.. και όπως γράφω και πάνω… ΒΑΡΕΘΗΚΑ… ΑΠΛΑ ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Δώστε μου μια μετάθεση επιτέλους να μαζευτώ… έτσι όπως πάει η κατάσταση και περνούν και τα χρονια.. δυσκολεύουν τα πράγματα, για μεγάλωμα της οικογένειας πχ… (η συνέχεια προσεχώς…)

Διακοπές!

Καλοκαίρι!!! και όλοι τρέχουμε να φύγουμε..να απομακρυνθούμε από την καθημερινότητα μας... από τη βαρεμάρα μας..από τη ρουτίνα μας.. και παίρνουμε σβάρνα τα νησιά... τις παραλίες.. θα φύγουμε ναι...αλλά πρώτα θα προλάβουμε να τσακωθούμε στο λιμάνι με τον κύριο που θέλει να μπει γρήγορα στο πλοίο και θα μας σπρώχνει.. στο αεροδρόμιο με την κυρία που θα θελήσει να κάνει check-in αμέσως...με τον υπάλληλο που απλά κάνει αργά..με τον ετερο υπάλληλο που προσπαθεί να μας βάλει σε μια τάξη.. με τις εταιρίες που έχουν καθυστέρηση οι ανταποκρίσεις τους..και όταν φτάσεις...στην παραλία με αυτούς που παίζουν ρακέτες, ενώ δεν έχει χώρο ούτε να ακουμπήσεις την πετσέτα σου... με τους γονείς του μικρού που θα κλαίει σα @@@@, επειδή η μάνα του δεν του παίρνει παγωτό ή δεν το αφήνει να "βγάλει λέπια" μες στο νερό! με το σερβιτόρο που πάει πρώτα την παραγγελία του διπλανού τραπεζιού.. και ο κατάλογος συνεχίζεται..Κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι που πάω σε κάτι μέρη-παραλίες που δεν τα έχει ούτε ο χάρτης... και ας μου λένε ότι δεν είμαι in...τι να το κάνω αν θέλω διακοπές για να συνέλθω από τις διακοπές μου? οι διακοπές -άποψη μου βέβαια- είναι για να ξεκουραστώ...και αν αυτό συνεπάγεται και καφεδάκι στο καφενείο του κυρ Γιώργη που λέει ο λόγος..ακόμα καλύτερα..και όχι σε κάποια μοδάτη καφετέρια..
Και επειδή την αναφορά μου δεν τη γλιτώνετε :p και μάλιστα σε διπλή δόση!!!
"Οι νέοι από όλες τις κυρώσεις που θα μπορούσαν να επιβάλλουν επάνω τους η οικογένεια, η εκκλησία, η πολιτεία, φοβούνται περισσότερο τις κυρώσεις που μπορούν να τους επιβάλουν οι συνομήλικοί τους..
Τρέμουν μην τους περιφρονήσουν σαν ξεπερασμένους. Γι'αυτό το λόγο συμμορφώνονται στα καλλιτεχνικά γούστα και στις πολίτικες των τάσεις.Σε πολλές από τις έξαλλες εκδηλώσεις δήθεν ελευθερίας, που βλέπουμε γύρω μας σήμερα, υπάρχει πολλή περισσότερη δουλεία από αυτήν που επιβάλλει ο Μοναχικός Κανονισμός του Αγ.Βενεδικτου..."

"Πρέπει να ταξιδέψουνε για να μάθουνε τον κόσμο...Φαίνεται ότι τα έμαθαν όλα τα γύρω τους και πρέπει να πάνε παρά πέρα, για να μάθουν άλλα... Εγώ όμως τόσα χρόνια τώρα, δεν μπόρεσα να μάθω καλά μήτε την περιπλοκάδα του αντικρυνού τοίχου... τι την χρειάζομαι εγώ την οικουμένη?"

Αφορισμοί και διαλογισμοι- Κ.Τσάτσος

Περί έρωτος...

Κ.Τσάτσος-"Αφορισμοί και διαλογισμοί.."
"Αν ο έρωτας -όπως το πιστεύω- δεν υπάρχει χωρίς μια αμοιβαία αισθητική έλξη, τότε μέγιστος εχθρός του είναι ο κοινός καθημερινός βίος, η οικειότητα. Έτσι οι ερωτευμένοι προχωρούν μαζί προς την καταστροφή της ευτυχίας τους...Μοιάζουν με τον ανόητο φιλότεχνο, που αντί να θεωρεί από απόσταση το καλλιτέχνημα που αγαπά, πάει και κολλάει τη μύτη του επάνω στο μάρμαρο ή τη ζωγραφισμένη επιφάνεια..
Ο έρωτας χρειάζεται "θεία μανία", ενθουσιασμό' αλλά χρειάζεται προ παντός μεγάλη σοφία. Κάποιος από τους δύο εραστές πρέπει να είναι και δεινός οιακοστρόφος... Να σώζει την αμοιβαία αισθητική έλξη, περιορίζοντας την οικειότητα σε λίγες στιγμές και κρύβοντας, κατά τις πολλές άλλες, το φθηνό υλικό από το οποίο κατασκευάζονατι και τα ωραιότερα έργα τέχνης.
Ο έρωτας, χωρίς μια τέτοια αυστηρή εθιμοτυπία, από το συνηθισμένο laisser-aller της καθημερινής ζωής, βγαίνει κάποια μέρα αξιοθρήνητος και κουρελιασμένος και με τα βέλη του στομωμένα από τη σκουριά..."
Τι γοητευτική ποικιλία που έχει η αμφιβολία και τι μονότονη που είναι η βεβαιότητα...ο εφησυχασμός...Η μαγεία μας τυλίγει με αστερόσκονη... και λάμπουμε στο διάβα μας...

Είναι δυνατόν.....?

Όλη τη βδομάδα να έχει καλό καιρό... ή τουλάχιστον αξιοπρεπή για καλοκαίρι..και μόλις τσαααααααααααααακ αποφασίζεις να βγάλεις την κορμάρα σου :P μαζί με το περίσσευμα lol στην παραλία... να έχει σκοτεινιάσει ο τόπος... όχι αν αυτό δεν είναι αδικία πείτε μου... εκτός αν "κάποιος" έχει αποφασίσει ότι πρέπει να παραμείνει η έκθεσή τους (δες παραπάνω) στους 4 τοίχους του σπιτιού... αλλά που θα πάει έχω τόσες άλλες απόπειρες να κάνω... χιχι... κάποια μέρα καλή θα πετύχω.. εξάλλου ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου και ιδιαίτερα για καλοκαίρι...και λίγο παραπάνω να την προσέχαμε θα'ταν παράδεισος!!! γι'αυτό όχι σκουπίδια, όχι βρωμιές στις παραλίες μας..οκ πήγαμε κάναμε το μπανάκι μας...είναι ανάγκη να το μαθαίνουν και οι επόμενοι που θα έρθουν??? σαν τον γλάρο στη διαφήμιση κάνω... :p μετά απο αυτήν την κοινωνική προσφορά lol νομίζω ότι μπορώ να πάω να κοιτάω μπας και σκάσει μύτη καμιά ηλιαχτίδα... :-))))))

Συγγνώμη

Δώρα Μόατσου-Βάρναλη- "Το βράδυ ωχρή.."

Το βράδυ ωχρή και αμίλητη διαβαίνω εκεί κοντά σου
μέσα στου δρόμου τη βοή και την ανεμοζάλη,
που ολόγυρα, ζευγαρωτά,περνούν χαρούμενα άλλοι,
εγώ διαβαίνω αμίλητη το βράδυ εκεί κοντά σου.
Ανηφορίζω το στενό δρομάκι πικραμένη,
τα πόδια μου σέρνουν βαρύ το ανύμπορο κορμί μου
και στη χλωμή την όψη μου γραμμένοι όλοι οι καήμοι
με συντροφεύουν στο στενό δρομάκι πικραμένη
το τι μπορούσα να σου πω και πως δε σου το είπα
τη νύχτα στο κρεββάτι μου θα συλλογιέμαι πάλι
και θα κυλάν τα δάκρυα μου, ζεστά στο προσκεφάλι,
για όσα θα μπορούσα να σου πω
και όμως δειλή δεν είπα.."

Όταν το πρωτοδιάβασα το συνέδεσα με ερωτική εξομολόγηση σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα...
Μέχρι που σκέφτηκα τις φιλίες που χάθηκαν...Τις φιλίες που χάθηκαν απλά από έλλειψη επικοινωνίας...Ή από δειλία να πεις κάποια πράγματα... Γιατί ήξερες ότι ο άλλος θα στα "χώσει" που χάθηκες...Συγγνώμη φίλοι μου... Συγγνώμη φίλες μου...Μια μεγαλύτερη συγγνώμη σε όσους έφυγαν και δεν κατάφερα να ήμουν η φίλη που'θελαν ή να τους πω αντίο όπως το σκέφτηκα πολλές φορές στον ύπνο μου...Συγγνώμη...