Ή μάλλον η απέναντι διαγώνιά μου… Η γυναίκα φαινόμενο! Η γυναίκα Μαραντόνα και Πελέ μαζί! Η γυναίκα-στόμα…Η γυναίκα-γκρίνια… Απορώ που βρίσκει την όρεξη να τσακώνεται με το μισό δρόμο (βασικά με όλο θα είχε τσακωθεί, αλλά δουλεύει κιόλας… ή τουλάχιστον έτσι νομίζω…)
Έτοιμοι λοιπόν? Μeet my neighbour!!!!
Γύρος α’! Είναι η γυναίκα που, ενώ δεν αφήνει ούτε κουνούπι να πετάει όταν αυτή κοιμάται, δεν κάνει το ίδιο και για τους άλλους! Τις προάλλες τσακωνόταν με έναν ταλαίπωρο απέναντι, γιατί από τον αέρα χτύπαγε η μια μπαλκονόπορτά του (την οποία ο δυστυχής είχε αφήσει ανοιχτή να αεριστεί το σπίτι, καθώς αυτός έλειπε -ακούσαν ακούσαν- στη δουλειά του…) και δεν την άφηνε να κοιμηθεί… Μόλις επέστρεψε ο έρμος στο σπιτικό του και πριν προλάβει να βγει από το αμάξι τον «άρχισε»… Εκεί να δείτε σκηνικό η μια από πάνω, από το 2ο όροφο να ωρύεται και να χτυπιεται και να βρίζει και ο άλλος με τη σακούλα του σούπερ μάρκετ στο χέρι να απαντάει, μόλις ξεπέρασε το αρχικό σοκ! Τελικά αφού αναφερθήκαν όλα τα συμπαθή και όχι μόνο τετράποδα ζωντανά, μετά από 15 λεπτά τσακωμού και αφού κατέληξαν ότι ο κύριος είναι «Βλάχος» και η κυρία «Λάμια» ηρέμησαν… και φυσικά από τη φασαρία κανείς δεν κοιμήθηκε στο τετράγωνο…
Γύρος β’! Μεσημέρι γυρνάς από τη δουλειά κατάκοπη, συγχυσμένη και το μόνο που θες είναι να κανείς ένα γρήγορο μπανακι και να ξαπλωωωωωωωωωωωωωωωσεις… Αμ δε…αμ δε… ματαλέγω! Εκεί που έχεις ηρεμήσει και αρχίζεις να μετράς τα χαρωπά προβατάκια που πηδούν ένα φράχτη στην εξοχή, ακούς «Έλα δω! Έλα δω σου λέω!» Δε αναρωτιέσαι καν ποια είναι.. Ξέρεις! Απλά σκέφτεσαι με ποιον έρμο τα έχει βάλει πάλι.. Ηρεμία της τάξεως του dt και πάλι «Έλα εδώ σου λέω τώρα!» Υποψιάζομαι ότι τα έχει βάλει με το γιο της… που το παιδάκι το έχει λυπηθεί η ψυχή μου από τις φωνές και το μάλωμα-αυτό και που αναπνέει θα το κάνει, όταν δεν είναι η μάνα του εκεί και φυσικά αθόρυβα να μην την ενοχλήσει … Ξανά ηρεμία…Γυρνάς πλευρό, παίρνεις το μαξιλάρι αγκαλιά, σκεπάζεις το αυτί σου και νιώθεις σαν τον Ντόναλντ Ντακ, όταν πάει να κοιμηθεί και τα ανιψάκια τον ξυπνάνε… και τότε έρχεται η χαριστική βολή! «Έλα εδώ σου λέω! Όταν σου μιλάω εγώ θα κάθεσαι σούζα να με ακούς! Δε θα με αγνοείς εσύ! Εδώ όλη την οικογένεια έχω σούζα εσύ θα μου τη γλιτώσεις?» «Όχι αυτό, λέω, πρέπει να το δω!» και βγαίνω στο μπαλκόνι. Την ίδια γνώμη πρέπει να είχαν και τα άλλα "μπαλκόνια" και έχουμε βγει όλοι και χαζεύουμε… Στοιχήματα πέφτουν.. «Να δεις που θα λέει στη μάνα της.» «Μπα στον πατέρα της» «Μπα κανά κατοικίδιο θα πήραν» και εκεί που σκέφτομαι πού να ποντάρω, βγαίνει τρέχοντας ένα μαύρο σκυλάκι –μωρό σχεδόν από την πόρτα της στον κήπο (ξέχασα να πω ότι έχουν ένα διώροφο, όπου μένουν ισόγειο: γονείς της, πρώτος όροφος : θαρραλέοι ενοικιαστές και δεύτερος όροφος: αυτή και η οικογένεια της. Στο ισόγειο έχουν κήπο και μια απλώστρα σε μόνιμη βάση και το σπίτι το έβαψαν πρόσφατα πράσινο! Ούτε εγώ που είμαι τρελή παναθηναϊκός δε θα το έκανα αυτό!!! Πράσινο δεν είναι το χρώμα της ζήλειας? –αρωτω :p ) Λοιπόν, το έρμο το σκυλάκι έχει βάλει την ουρά στα σκέλια και τρέχει με τα αυτιά του να έχουν σηκωθεί από την τρομάρα! Και η κυρία από πίσω να τρέχει με τη σαγιονάρα στο χέρι, ενώ το ταίρι της το έχει το αριστερό της πόδι… «έλα εδώ του φωνάζει! Όταν σου μιλάω εγώ δε θα με αγνοείς εσύ! Έλα δω! » Όχι, δηλαδή να δω το σκυλάκι να απαντάει στην κυρία και τι στον κόσμο! Τέλος πάντων αφού το έρμο το ζωντανό τρέχει, καταφέρνει να χωθεί κάτω από μια καρέκλα κήπου... Όμως ο Μαγκάιβερ το βρίσκει και το πιάνει, από το πόδι παρακαλώ! Και το τραβάει εξω.. Το σκυλί αρχίζει να κλαίει. Ένα παιδάκι από το παραδίπλα μπαλκόνι της βάζει τις φωνές «Μα καλά τι κάνετε εκεί? Το πονάτε δεν το βλέπετε?» και τότε παρατάει το σκυλάκι και αρχίζει το παιδάκι! «τι μιλάς εσύ τώρα? Νοιάζεσαι για το σκύλο? Εσύ που τις προαλλες έριξες με την μπάλα τις γλάστρες της Μαίρης και ούτε που της το είπες! Αλλά εγώ σε είδα κακομαθημένο!» Το παιδάκι μπαίνει μέσα κατακόκκινο και η κ. Μαίρη έχει μείνει στήλη άλατος που επιτέλους έμαθε ποιος χάλασε τον κάκτο της… Ο μόνος κερδισμένος από την ιστορία είναι ο σκύλος που την έχει κοπανήσει και έχει κρυφτεί ξανά μέσα στο σπίτι κάπου… Επειδή όμως την απορία την είχαμε, ρωτάει μια άλλη κυρία «Μα καλά τι σου έκανε το ζωντανό?» «Μου μαγάρισε την μπουγάδα!» Εμ μαντάμ το σκυλί δεν είναι έπιπλο και ειδικά όταν είναι μικρό να παίξει θέλει… πού να ξέρει τι εστί μπουγάδα! Και να σημειώσω πως η μπουγάδα είναι στην απλώστρα που είναι στο ισόγειο στην αυλή… και το ζωντανό απλά πέρασε ανάμεσα από τα ρούχα της! Πάνε 2 μήνες τώρα και ακόμα φυσικά το ζωντανό δεν έχει μάθει να μην περνάει απο την μπουγάδα της, οπότε όταν έχουμε τέτοια σύμβαντα το μαθαίνουμε οοοοολοι στη γειτονιά…
η εκδίκηση είναι κοντά όμως!!!
Γύρος γ’! Η κυρία έχει ένα θέμα με το πάρκινγκ μπροστά από το σπίτι της! Έχει και γκαράζ, αλλά το έχει κλειστό! Όμως δε θέλει να της παρκάρουν και αμάξια μπροστά από εκεί! Οπότε καταναλώνονται 1 θέση για το γκαραζ, άλλες 2 για τα αμάξια τους, συν μια για του πατέρα της και άλλη μια τουλάχιστον, γιατί θέλει να έχει άπλα…Να μην στριμώχνεται βρε αδερφέ! Και όλα αυτά πρέπει να παρκάρουν μπροστά από το σπίτι τους! Και σ’ αυτά να προσθέσω και δυο των ενοικιαστών (που όμως τα έρμα τα παιδιά παρκάρουν όπου βρουν, εκτός από εκεί). Οπότε όταν κάποιο λείπει τη θέση του καταλαμβάνουν καρέκλες, καφάσια, τραπεζακια και το θεϊκό… Μια φορά και η απλώστρα!!!! Δηλαδή άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε! Μια απλώστρα με κάτι πατάκια απλωμένα στο δρόμο… Και η «μαμά» από μέσα να κοιτάει μπας και της τα βουτήξει κανείς! Μια φορά έκανα το λάθος, καθώς δεν είχα δει τον εξοπλισμό στο δρόμο να παρκάρω εκεί και γω…ε ρε γλέντια! Ε ρε γλέντια! Πάω Δευτέρα πρωί πρωί να πάρω το αμάξι μου για να παω στη δουλειά (που σημειωτέον φεύγω 7 παρά!!!!!) και αρχίζουν το λιβάνισμα «Εμ είδες οι Αθηναίοι? Παρκάρουν όπου βρουν! Κανένας σεβασμός! Και το βάζουν και χάλια! Τι να πει κανείς?» Κοιτάζω ποσό χάλια έχω παρκάρει και βλέπω ότι έχω παρκάρει στη γωνία ακριβώς και μη σας πω και λίγο έξω στο δρόμο και πίσω μου έχει χώρο να παρκάρει το σμαρτ που έχουν…το οποίο το είχαν ανεβάσει στο πεζοδρόμιο και εγώ τελικά για να βγω έκανα όπισθεν …Αλλά όχι δεν είχα αφήσει χώρο για νταλίκα, όπως θα ήθελαν! Τελικά αφού δεν έχω χειρότερο από το να σε αρχίσουν πρωί πρωί και δει Δευτέρα στα ευαγγέλια, δίνω τόπο στην οργή (κάτι τέτοιες ώρες αναρωτιέμαι ποσό καλός άνθρωπος είμαι :p και ότι πρέπει να πάρω θέση στον παράδεισο κέντρο-κέντρο!) και απλά απαντώ «Και σεις να έχετε μια καλή βδομάδα! Αλλά ναι δεν είχα αφήσει χώρο για να παρκάρει αεροπλανοφόρο! Ένα σμαρτ νόμιζα ότι είχατε! Καλορίζικο λοιπόν το νέο όχημα!» Ε μα… και φεύγω! Στο δρόμο προς τη δουλειά κοντεύω να τρακάρω.. μου έχουν πάρει τη θέση στο πάρκινγκ και λερώνομαι με τον καφέ! (άλλη μια φορά μου έχει τύχει αυτό στη ζωή μου…και πάλι πρόσφατη! αλλά μάλλον από άλλο λόγο..λέω εγώ τώρα... :P ) Αφού σκέφτομαι να κάνω κανά ξορκισμό του κακού, αποφασίζω να μην ξαναπαρκαρω εκεί ποτέ! Και ας χρειαστεί να ψάχνω ώρες για θέση! Ποτέ! Ξου ξου…
Γύρος δ’! Παρκάρισμα! Ο χάρος! Ο ΧΑΡΟΣ! Παρκάρισμα με το αυτί δεν είχα ξαναδεί! Και όμως υπάρχει! Πάει να παρκάρει και είναι θέαμα μοναδικό! (αρκεί να μην έχεις το μπροστινό ή το πίσω αμάξι, γιατί τότε ένα εγκεφαλικό ή ένα έμφραγμα δεν το γλιτώνεις...) Απόπειρα πρώτη με τη «μούρη»! μπαααα τζίφος! (μα καλά μπορείς να μπεις με τη μούρη? –αρωτώ ξανά!) Απόπειρα δεύτερη με τον «κ@λ@»! κάτι παλεύεται… όπισθεν και τσιτώνει το γκάζι… γκουπ! Επαφή πρώτη… πρώτη ταχύτητα ξανά και πάμε.. ξανα όπισθεν μανούβρα και γκουπ! Τελικά αφού κάνει πόσες φορές τα συγκρουόμενα παρκάρει! Και τότε βγαίνει ο άντρας της γιατί ξέχασα να πω ότι συνήθως του άντρα της χτυπάει και την αρχίζει στα «γαλλικά»… Αλλά μετά επανέρχεται η φυσική τάξη των πραγμάτων με αυτή από πάνω και τον άντρα να γράφει τιμωρία «Δε θα ξαναφωναξω στη γυναίκα μου! Και ειδικά στο δρόμο!» και όρθιος με το ένα πόδι μαζεμένο!
είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αυτή θα μπορούσε να το κάνει αυτό...
και αυτό
και όλα αυτά
και αυτά!
Έχει ακόμα πολλούς γύρους η ιστορία που θα τους αναφέρω εν καιρώ… Τόμους έχω να γράψω με την απέναντι μου…Ωχ ωχ πάλι την ακούω.. Λες να με είδε ότι θα γράψω γι’αυτήν? Παναγιά μου!!! Μονό να μην πέσω στο στόμα της… Αρχίζω να γράφω και γω την τιμωρία μου… πάω… «Δε θα ξαναμιλήσω άσχημα για την απέναντι μου!» Άλλες 499 φορές μου απομένουν… :p
ΥΓ Μετά από τα παραπάνω, όποιος με ξαναπεί περίεργη, να του κολλήσει το enter στο πληκτρολόγιο!!!! Τ’ ακούς φανταστικέ αδερφούλη μου??? :D
Κυριακή 15 Ιουλίου 2007
Σάββατο 14 Ιουλίου 2007
Σάββατο βράδυ-Κώστας Καρυωτάκης
"Σάββατο βράδυ ανοίγουνε στο δρόμο σα λουλούδια οι απλές καρδιές,
παθητικά ν’ ανέβουνε τραγούδια,
που, τη χαρά ή του απαλό τον έρωτα ψάλλουν πόνο,
ενώ για μένα η εβδομάδα ετελείωσε και μόνο…"
Σάββατο βράδυ-Κώστας Καρυωτάκης
Απλά ένα Σάββατο εδώ… μακριά… και πάλι… αλλά που θα μου πάει θα αλλάξει αυτό… λίγο ακόμα έμεινε… λίγο…
μοναξιά μου όλα / πυξ-λαξ
εσύ εκεί / πυξ-λαξ
παθητικά ν’ ανέβουνε τραγούδια,
που, τη χαρά ή του απαλό τον έρωτα ψάλλουν πόνο,
ενώ για μένα η εβδομάδα ετελείωσε και μόνο…"
Σάββατο βράδυ-Κώστας Καρυωτάκης
Απλά ένα Σάββατο εδώ… μακριά… και πάλι… αλλά που θα μου πάει θα αλλάξει αυτό… λίγο ακόμα έμεινε… λίγο…
μοναξιά μου όλα / πυξ-λαξ
εσύ εκεί / πυξ-λαξ
Πέμπτη 12 Ιουλίου 2007
Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία...
Το είχα διαβάσει από την ΕΥΑ (τη γνωστή παραγωγό του φοινικοραδιοφώνου που ακούμε συχνά και ας μην της το έχουμε πει ποτέ δημόσια...) στο in-out και σκέφτηκα να το βάλω και εδώ με την άδεια της φυσικά... έτσι για να δροσιστούμε μέσα σ'αυτήν τη ζέστη... πάμε λοιπόν...
Ο τοίχος είχε τη δική του Ιστορία ...
Τα συνθήματα στους τοίχους των πόλεων πάντα ασκούν μια ιδιαίτερη γοητεία. Καθένα απʼ αυτά αποτελεί μια ξεχωριστή κατηγορία τέχνης και την μοναδική έκφραση μιας φωνής που δεν έχει άλλο τρόπο να ακουστεί.
Επειδή λοιπόν, «αν ο Θεός ήθελε να μην γράφουμε στους τοίχους, θα έδινε τις 10 εντολές σε τετράδιο», παρακάτω ακολουθούν ορισμένα από τα ωραιότερα ( μερικά εκ των οποίων βέβαια δεν ταυτίζονται με τις απόψεις μου περί του κόσμου, αλλά εδώ ισχύει το περίφημο "Διαφωνώ με ό,τι λες, όμως υπερασπίζομαι του δικαιώματος σου να το λές" )
«Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.»
(λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)
«Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση.»
(οδός Μπενάκη, Αθήνα)
«Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα?»
(λόφος Στρέφη, Αθήνα)
«Δεν φοβάμαι τίποτα, Δεν ελπίζω τίποτα, Ι am a free man.»
(πλατεία Αγ. Κήρυκου, Ικαρία)
«Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα.»
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
«Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους.»
(Ψυρρής, Αθήνα)
«Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν ?»
(Ε.Μ.Π., Αθήνα)
«Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου.»
(Decadence, Αθήνα)
«Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.»
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
«Φονιάδες των Ψαριών, Πελεκάνοι.»
(οδός Γερουλάνου, Αργυρούπολη)
«Η μαμά μου λέει ότι αν δεν έχω πέσει στο κρεβάτι μέχρι τις δέκα και μισή, θα πρέπει να γυρίσω σπίτι.»
(Ποτοπωλείον, Αθήνα)
«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά δεν έχουν χρόνο.»
(Dark Sun, Αθήνα)
«Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.»
(Μεταξουργείο, Αθήνα)
«Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία.»
(Aν club, Αθήνα)
«Ζαλίζομαι. Σταματήστε τη Γη να κατέβω.»
(Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη)
«Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν.»
(οδός Σινώπης, Αθήνα)
«Μήπως ήρθε η ώρα να πεθάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην χώρα που τους γέννησε ?»
(οδός Σινώπης, Αθήνα)
«Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέδες.»
(οδός Παπαδιαμαντοπούλου, Αθήνα)
«Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή.»
(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
«Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.»
(Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
«Η Βία δεν είναι Λύση, η Λία όμως είναι Βίσση.»
(Μύθος, Ρέθυμνο)
«Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές»
(T.E.I ., Αθήνας)
«Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο.»
(Γκάζι, Αθήνα)
«Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα.» (Μύλος, Θεσσαλονίκη)
"ΦΡΟΝΗΜΑ και όχι φρόνιμα"
σε ένα τοίχο στην Λεμεσό(Κυπρος) πριν το δημοψηφισμα για το σχέδιο Ανάν..
by eva
άντε και καλές βουτιές... είτε στη θάλασσα είτε στη ζωή...
Ο τοίχος είχε τη δική του Ιστορία ...
Τα συνθήματα στους τοίχους των πόλεων πάντα ασκούν μια ιδιαίτερη γοητεία. Καθένα απʼ αυτά αποτελεί μια ξεχωριστή κατηγορία τέχνης και την μοναδική έκφραση μιας φωνής που δεν έχει άλλο τρόπο να ακουστεί.
Επειδή λοιπόν, «αν ο Θεός ήθελε να μην γράφουμε στους τοίχους, θα έδινε τις 10 εντολές σε τετράδιο», παρακάτω ακολουθούν ορισμένα από τα ωραιότερα ( μερικά εκ των οποίων βέβαια δεν ταυτίζονται με τις απόψεις μου περί του κόσμου, αλλά εδώ ισχύει το περίφημο "Διαφωνώ με ό,τι λες, όμως υπερασπίζομαι του δικαιώματος σου να το λές" )
«Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.»
(λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)
«Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση.»
(οδός Μπενάκη, Αθήνα)
«Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα?»
(λόφος Στρέφη, Αθήνα)
«Δεν φοβάμαι τίποτα, Δεν ελπίζω τίποτα, Ι am a free man.»
(πλατεία Αγ. Κήρυκου, Ικαρία)
«Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα.»
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
«Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους.»
(Ψυρρής, Αθήνα)
«Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν ?»
(Ε.Μ.Π., Αθήνα)
«Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου.»
(Decadence, Αθήνα)
«Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.»
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
«Φονιάδες των Ψαριών, Πελεκάνοι.»
(οδός Γερουλάνου, Αργυρούπολη)
«Η μαμά μου λέει ότι αν δεν έχω πέσει στο κρεβάτι μέχρι τις δέκα και μισή, θα πρέπει να γυρίσω σπίτι.»
(Ποτοπωλείον, Αθήνα)
«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά δεν έχουν χρόνο.»
(Dark Sun, Αθήνα)
«Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.»
(Μεταξουργείο, Αθήνα)
«Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία.»
(Aν club, Αθήνα)
«Ζαλίζομαι. Σταματήστε τη Γη να κατέβω.»
(Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη)
«Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν.»
(οδός Σινώπης, Αθήνα)
«Μήπως ήρθε η ώρα να πεθάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην χώρα που τους γέννησε ?»
(οδός Σινώπης, Αθήνα)
«Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέδες.»
(οδός Παπαδιαμαντοπούλου, Αθήνα)
«Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή.»
(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
«Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.»
(Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
«Η Βία δεν είναι Λύση, η Λία όμως είναι Βίσση.»
(Μύθος, Ρέθυμνο)
«Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές»
(T.E.I ., Αθήνας)
«Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο.»
(Γκάζι, Αθήνα)
«Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα.» (Μύλος, Θεσσαλονίκη)
"ΦΡΟΝΗΜΑ και όχι φρόνιμα"
σε ένα τοίχο στην Λεμεσό(Κυπρος) πριν το δημοψηφισμα για το σχέδιο Ανάν..
by eva
άντε και καλές βουτιές... είτε στη θάλασσα είτε στη ζωή...
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2007
«Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό….»
«Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό….»
Αφιερωμένο σε κάποιους κατ’ ευφημισμό ανθρώπους… Εύχομαι ειλικρινά να μη σας δώσει ο Θεός ούτε το μισό πόνο απ’ όσο μου έχετε δώσει όλα αυτά τα χρόνια… Ένα ευχαριστώ που με κάνετε πιο δυνατή μέρα με την ημέρα…
«Όσο για τους κατεστραμμένους ανθρώπους, να ξέρεις ότι είναι επικίνδυνοι, γιατί ξέρουν τον τρόπο να επιβιώνουν…»
Πυξ-Λαξ
Αφιερωμένο σε κάποιους κατ’ ευφημισμό ανθρώπους… Εύχομαι ειλικρινά να μη σας δώσει ο Θεός ούτε το μισό πόνο απ’ όσο μου έχετε δώσει όλα αυτά τα χρόνια… Ένα ευχαριστώ που με κάνετε πιο δυνατή μέρα με την ημέρα…
«Όσο για τους κατεστραμμένους ανθρώπους, να ξέρεις ότι είναι επικίνδυνοι, γιατί ξέρουν τον τρόπο να επιβιώνουν…»
Πυξ-Λαξ
Τρίτη 10 Ιουλίου 2007
Tέσσερα τραγούδια- ένας Θεός...
Ο Γιάννης Πλούταρχος είναι η αδυναμία μου και τα τραγούδια του έχουν συντροφεύσει-σημαδέψει πολλές στιγμές σημαντικές της ζωής μου... Με αφορμή την παρουσίαση της νέας του δουλειάς σήμερα είπα να μας συντροφεύσουν οι στίχοι από τέσσερα νέα του τραγούδια (όσα βρήκα στο ίντερνετ)...
Έλα...
Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Ζακ Ιακωβίδης
Πρώτη εκτέλεση: Τζένη Βάνου
Άλλες ερμηνείες: Γιάννης Πλούταρχος
Έλα
Έστω και μέσα στ' όνειρό μου
χτύπημα στο τηλέφωνό μου
Έστω σαν θύμηση πικρή
Έλα
Έστω σαν ζάλη στο πιοτό μου
φοβάμαι για τον εαυτό μου
όσοι αγαπούν νοιώθουν μικροί
Έλα
Μια τελευταία χάρη κάνε
ήμουν δική σου όσο να 'ναι
δεν ήμουν ένας αριθμός
Έλα
Τρέμω τη νύχτα πού 'μαι μόνη
έγιναν θάλασσες οι πόνοι
κι η απουσία σου βαθύς γκρεμός
Ερωτά μου ανεπανάληπτε
Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Γιώργος Κατσαρός
Πρώτη εκτέλεση: Τζένη Βάνου
Άλλες ερμηνείες: Γιάννης Πλούταρχος
Δυο σπίτια κλείσαμε και πήραμε τους δρόμους
και αψηφήσαμε ακόμα και τους νόμους
Ερωτά μου ανεπανάληπτε κι απίθανε
κι αγάπη ωραία
ήταν όνειρο τα βράδια που μας ήρθανε
γιατί ήταν λαθραία
Δυο σπίτια κλείσαμε κι ίσως να΄ταν λάθος
αλλά μεθύσαμε απ΄το μεγάλο πάθος
Ερωτά μου ανεπανάληπτε κι απίθανε
κι αγάπη ωραία
ήταν όνειρο τα βράδια που μας ήρθανε
γιατί ήταν λαθραία
Καλύτερα μακριά σου
Στίχοι: Σπύρος Γεωργίου
Μουσική: Σπύρος Γεωργίου
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πλούταρχος
Φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν έχω πια την δύναμη να αντέξω
φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν μου μείνε καρδιά να σε παλέψω
Καλύτερα μακριά σου να απέχω απο τα όνειρα σου
να διώξω τα σημάδια σου απ' το σώμα σου
καλύτερα μακριά σου να λείπω απ' την καρδιά σου
να σβήσω το όνομα σου απ' το στόμα μου
Φτάνει φτάνει ως εδώ
τα χείλη μου δεν θα ξαναματώσω
φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν έχω άλλο δάκρυ να σου δώσω
Καλύτερα μακριά σου να απέχω απο τα όνειρα σου
να διώξω τα σημάδια σου απ' το σώμα σου
καλύτερα μακριά σου να λείπω απ' την καρδιά σου
να σβήσω το όνομα σου απ' το στόμα μου
Ανάσα μου
Στίχοι: Γιάννης Πλούταρχος
Μουσική: Γιάννης Πλούταρχος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πλούταρχος
Μια υπόσχεσή σου όνειρα να κάνω
το χαμόγελό σου ήλιο να ντυθώ
κοίτα με στα μάτια κάνε με δικό σου
άγγιξέ με μόνο κάτι θεϊκό
Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου
δωσ΄μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω
για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου
στον ίσκιο της αγάπη σου να ζήσω
Φύσα απ΄τη πνοή σου τη δροσιά να νιώσω
μ΄ένα φίλημά σου τ' αστέρια για να δω
δώσε μου αγάπη ρόδα για να στρώσω
ήλιε να σε κλείσω στα χέρια μου τα δυο
Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου
δωσ΄μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω
για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου
στον ίσκιο της αγάπη σου να ζήσω
Προσωπικά έχω ήδη λατρέψει το "Έλα..", το "Έρωτα μου ανεπανάληπτε...", το "Δως μου πίσω την καρδιά μου...", το "Ήταν τα λάθη μας μεγάλα..." και το "Ανάσα μου..." και τελικά ίσως περισσότερο το "έλα..."
ΥΓ θα μπορούσα να περάσω όλα τα βίντεο του που υπάρχουν στο νετ... απλά δεν τα πάω καλά με τα λινκς...
Έλα...
Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Ζακ Ιακωβίδης
Πρώτη εκτέλεση: Τζένη Βάνου
Άλλες ερμηνείες: Γιάννης Πλούταρχος
Έλα
Έστω και μέσα στ' όνειρό μου
χτύπημα στο τηλέφωνό μου
Έστω σαν θύμηση πικρή
Έλα
Έστω σαν ζάλη στο πιοτό μου
φοβάμαι για τον εαυτό μου
όσοι αγαπούν νοιώθουν μικροί
Έλα
Μια τελευταία χάρη κάνε
ήμουν δική σου όσο να 'ναι
δεν ήμουν ένας αριθμός
Έλα
Τρέμω τη νύχτα πού 'μαι μόνη
έγιναν θάλασσες οι πόνοι
κι η απουσία σου βαθύς γκρεμός
Ερωτά μου ανεπανάληπτε
Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Γιώργος Κατσαρός
Πρώτη εκτέλεση: Τζένη Βάνου
Άλλες ερμηνείες: Γιάννης Πλούταρχος
Δυο σπίτια κλείσαμε και πήραμε τους δρόμους
και αψηφήσαμε ακόμα και τους νόμους
Ερωτά μου ανεπανάληπτε κι απίθανε
κι αγάπη ωραία
ήταν όνειρο τα βράδια που μας ήρθανε
γιατί ήταν λαθραία
Δυο σπίτια κλείσαμε κι ίσως να΄ταν λάθος
αλλά μεθύσαμε απ΄το μεγάλο πάθος
Ερωτά μου ανεπανάληπτε κι απίθανε
κι αγάπη ωραία
ήταν όνειρο τα βράδια που μας ήρθανε
γιατί ήταν λαθραία
Καλύτερα μακριά σου
Στίχοι: Σπύρος Γεωργίου
Μουσική: Σπύρος Γεωργίου
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πλούταρχος
Φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν έχω πια την δύναμη να αντέξω
φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν μου μείνε καρδιά να σε παλέψω
Καλύτερα μακριά σου να απέχω απο τα όνειρα σου
να διώξω τα σημάδια σου απ' το σώμα σου
καλύτερα μακριά σου να λείπω απ' την καρδιά σου
να σβήσω το όνομα σου απ' το στόμα μου
Φτάνει φτάνει ως εδώ
τα χείλη μου δεν θα ξαναματώσω
φτάνει φτάνει ως εδώ
δεν έχω άλλο δάκρυ να σου δώσω
Καλύτερα μακριά σου να απέχω απο τα όνειρα σου
να διώξω τα σημάδια σου απ' το σώμα σου
καλύτερα μακριά σου να λείπω απ' την καρδιά σου
να σβήσω το όνομα σου απ' το στόμα μου
Ανάσα μου
Στίχοι: Γιάννης Πλούταρχος
Μουσική: Γιάννης Πλούταρχος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πλούταρχος
Μια υπόσχεσή σου όνειρα να κάνω
το χαμόγελό σου ήλιο να ντυθώ
κοίτα με στα μάτια κάνε με δικό σου
άγγιξέ με μόνο κάτι θεϊκό
Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου
δωσ΄μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω
για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου
στον ίσκιο της αγάπη σου να ζήσω
Φύσα απ΄τη πνοή σου τη δροσιά να νιώσω
μ΄ένα φίλημά σου τ' αστέρια για να δω
δώσε μου αγάπη ρόδα για να στρώσω
ήλιε να σε κλείσω στα χέρια μου τα δυο
Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου
δωσ΄μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω
για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου
στον ίσκιο της αγάπη σου να ζήσω
Προσωπικά έχω ήδη λατρέψει το "Έλα..", το "Έρωτα μου ανεπανάληπτε...", το "Δως μου πίσω την καρδιά μου...", το "Ήταν τα λάθη μας μεγάλα..." και το "Ανάσα μου..." και τελικά ίσως περισσότερο το "έλα..."
ΥΓ θα μπορούσα να περάσω όλα τα βίντεο του που υπάρχουν στο νετ... απλά δεν τα πάω καλά με τα λινκς...
Δευτέρα 9 Ιουλίου 2007
Τέσσερα βιβλία- τέσσερεις αναφορές…
Πάμε λοιπόν...
Θα δανειστώ αυτό από ένα καθαρά γυναικείο βιβλίο…
«Τι είναι ο έρωτας? Απ’όσο ξέρω, είναι πάθος, θαυμασμός και εκτίμηση. Αν έχεις τα δύο απ’αυτά , έχεις αρκετά. Αν έχεις και τα τρία, δε χρειάζεται να πεθάνεις για να πας στον παράδεισο…»
Τριάντα και κάτι-Τ.Γκριν…
Από το λατρεμένο μου βιβλίο…
«-Ένα παιχνίδι είναι ο έρωτας. Και εσύ δεν το έμαθες ακόμα. Μην τα δίνεις όλα. Άφησέ τη να ψάχνει μέσα σου και να τα βρίσκει ένα-ένα. Άφησέ τη να χτυπάει την πόρτα σου. Αν την ανοίξεις φόρα βία, με την πρώτη, θα μπει μες στην ψυχή σου, θα σεργιανίσει λίγο και θα φύγει... Μα τι λέω τώρα εγώ ο έξυπνος! Αν είχε γνώση και πείρα η νιότη, τότε θα κυκλοφορούσανε τέρατα αυτόν τον κόσμο. Πήγαινε, μωρέ διάβολε, άρπαξέ την, και δώσε της ένα δυνατό φιλί στο στόμα! Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή! »
Το χρώμα του φεγγαριού- Παπαδάκη
Από το οπισθόφυλλο ενός άλλου βιβλίου που μου αρέσει να γυρνάω ξανά και ξανά…
«Τα αγάλματα μέσα στο δωμάτιο την κοίταζαν. Άκουγε ψίθυρους. Για μια στιγμή πίστεψε πως και τα άψυχα έχουν πνοή.
Ακούμπησε το χέρι στο μαρμάρινο άγαλμα για να νιώσει τη ζεστασιά του. Το πέτρινο σώμα τής φάνηκε ζεστό, ανθρώπινο!
Απελπισμένη καθώς ήταν από τη φθορά του χρόνου, προσπαθούσε να λυτρωθεί μέσα από την τέχνη. Αγγίζοντας τα άψογα μαρμάρινα σώματα, ένιωθε να μεταγγίζεται η διαχρονική τους νιότη μέσα στις φλέβες της.
Διερωτήθηκε αν ήταν παράλογο ν’αγαπάει κάτι άψυχο, αφού οι άνθρωποι συχνά μας προδίδουν.
Βλέπεις, όσο στενές κι αν είναι οι σχέσεις των ανθρώπων, στο βάθος παραμένουν ξένοι μεταξύ τους. Πολλές σκέψεις και συναισθήματα μένουν άγνωστα αυτόν που τα προκάλεσε,
Σώματα ψυχρά σαν αγάλματα κι ας καίει μέσα τους βαθιά η ανάγκη αγαπήσουν, μα πιο πολύ ν’ αγαπηθούν…»
Τα ζεστά σώματα των αγαλμάτων- Μυρτώ Μελισσάκη…
και για το τέλος...
«Μίλησε μας για την αγάπη..
Ακολουθήστε την αγάπη όταν σας καλέσει,
Όσο σκληροί και παράλογοι και αν είναι οι δρόμοι της.
Και παραδοθείτε στο αγκάλιασμα της όταν σας περιβάλλουν τα φτερά της,
Έστω και αν πληγωθείτε από το σπαθί που κρύβει στα ακρόπτερα της.
Και πιστέψτε την όταν σας μιλήσει,
Έστω και αν η φωνή της έχει τη δύναμη να θρυμματίσει τα όνειρα σας σα βόρειος άνεμος που ερημώνει κήπο….
Αν , όμως, μες στο φόβο σας, εσείς αναζητήστε μόνο την ειρήνη και την απόλαυση της αγάπης,
Τότε είναι καλύτερο για σας να καλύψετε τη γυμνότητα σας και να φύγετε από το αλώνι της αγάπης…
Η αγάπη δε δίνει παρά τον εαυτό της και παίρνει μόνο από τον εαυτό της.
Η αγάπη δεν κατέχει ούτε γίνεται κτήμα.
Διότι η αγάπη αρκείται στη αγάπη…
Και μην πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης,
Διότι η αγάπη θα δώσει τη δική της κατεύθυνση στην πορεία σου, αν σε κρίνει άξιο.
Μόνη επιθυμία της αγάπης είναι να εκπληρωθεί...»
Ο προφήτης-Χ.Γκιμπράν
Αγάπη τελικά… Μόνο αγάπη…
ΥΓ. Μαριλένα σε σένα αφιερώνω την προηγούμενη ανάρτηση, να πηγαίνει με τη διάθεση μιας γυναίκας -μαμάς- playmate (σωστά?)- μιας e-φίλης που πάει για διακοπές… Να περάσετε τέλεια γλυκειά μου… και να γυρίσεις κοντά μας ανανεωμένη, ξεκούραστη, εμπνευσμένη και πάντα δροσερή, όπως είσαι όσο καιρό σε «παρακολουθώ»...
Θα δανειστώ αυτό από ένα καθαρά γυναικείο βιβλίο…
«Τι είναι ο έρωτας? Απ’όσο ξέρω, είναι πάθος, θαυμασμός και εκτίμηση. Αν έχεις τα δύο απ’αυτά , έχεις αρκετά. Αν έχεις και τα τρία, δε χρειάζεται να πεθάνεις για να πας στον παράδεισο…»
Τριάντα και κάτι-Τ.Γκριν…
Από το λατρεμένο μου βιβλίο…
«-Ένα παιχνίδι είναι ο έρωτας. Και εσύ δεν το έμαθες ακόμα. Μην τα δίνεις όλα. Άφησέ τη να ψάχνει μέσα σου και να τα βρίσκει ένα-ένα. Άφησέ τη να χτυπάει την πόρτα σου. Αν την ανοίξεις φόρα βία, με την πρώτη, θα μπει μες στην ψυχή σου, θα σεργιανίσει λίγο και θα φύγει... Μα τι λέω τώρα εγώ ο έξυπνος! Αν είχε γνώση και πείρα η νιότη, τότε θα κυκλοφορούσανε τέρατα αυτόν τον κόσμο. Πήγαινε, μωρέ διάβολε, άρπαξέ την, και δώσε της ένα δυνατό φιλί στο στόμα! Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή! »
Το χρώμα του φεγγαριού- Παπαδάκη
Από το οπισθόφυλλο ενός άλλου βιβλίου που μου αρέσει να γυρνάω ξανά και ξανά…
«Τα αγάλματα μέσα στο δωμάτιο την κοίταζαν. Άκουγε ψίθυρους. Για μια στιγμή πίστεψε πως και τα άψυχα έχουν πνοή.
Ακούμπησε το χέρι στο μαρμάρινο άγαλμα για να νιώσει τη ζεστασιά του. Το πέτρινο σώμα τής φάνηκε ζεστό, ανθρώπινο!
Απελπισμένη καθώς ήταν από τη φθορά του χρόνου, προσπαθούσε να λυτρωθεί μέσα από την τέχνη. Αγγίζοντας τα άψογα μαρμάρινα σώματα, ένιωθε να μεταγγίζεται η διαχρονική τους νιότη μέσα στις φλέβες της.
Διερωτήθηκε αν ήταν παράλογο ν’αγαπάει κάτι άψυχο, αφού οι άνθρωποι συχνά μας προδίδουν.
Βλέπεις, όσο στενές κι αν είναι οι σχέσεις των ανθρώπων, στο βάθος παραμένουν ξένοι μεταξύ τους. Πολλές σκέψεις και συναισθήματα μένουν άγνωστα αυτόν που τα προκάλεσε,
Σώματα ψυχρά σαν αγάλματα κι ας καίει μέσα τους βαθιά η ανάγκη αγαπήσουν, μα πιο πολύ ν’ αγαπηθούν…»
Τα ζεστά σώματα των αγαλμάτων- Μυρτώ Μελισσάκη…
και για το τέλος...
«Μίλησε μας για την αγάπη..
Ακολουθήστε την αγάπη όταν σας καλέσει,
Όσο σκληροί και παράλογοι και αν είναι οι δρόμοι της.
Και παραδοθείτε στο αγκάλιασμα της όταν σας περιβάλλουν τα φτερά της,
Έστω και αν πληγωθείτε από το σπαθί που κρύβει στα ακρόπτερα της.
Και πιστέψτε την όταν σας μιλήσει,
Έστω και αν η φωνή της έχει τη δύναμη να θρυμματίσει τα όνειρα σας σα βόρειος άνεμος που ερημώνει κήπο….
Αν , όμως, μες στο φόβο σας, εσείς αναζητήστε μόνο την ειρήνη και την απόλαυση της αγάπης,
Τότε είναι καλύτερο για σας να καλύψετε τη γυμνότητα σας και να φύγετε από το αλώνι της αγάπης…
Η αγάπη δε δίνει παρά τον εαυτό της και παίρνει μόνο από τον εαυτό της.
Η αγάπη δεν κατέχει ούτε γίνεται κτήμα.
Διότι η αγάπη αρκείται στη αγάπη…
Και μην πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης,
Διότι η αγάπη θα δώσει τη δική της κατεύθυνση στην πορεία σου, αν σε κρίνει άξιο.
Μόνη επιθυμία της αγάπης είναι να εκπληρωθεί...»
Ο προφήτης-Χ.Γκιμπράν
Αγάπη τελικά… Μόνο αγάπη…
ΥΓ. Μαριλένα σε σένα αφιερώνω την προηγούμενη ανάρτηση, να πηγαίνει με τη διάθεση μιας γυναίκας -μαμάς- playmate (σωστά?)- μιας e-φίλης που πάει για διακοπές… Να περάσετε τέλεια γλυκειά μου… και να γυρίσεις κοντά μας ανανεωμένη, ξεκούραστη, εμπνευσμένη και πάντα δροσερή, όπως είσαι όσο καιρό σε «παρακολουθώ»...
Κυριακή 8 Ιουλίου 2007
Nέα εβδομάδα με γκρίνια? Απαπα μακριά από μας!!!
Θα ήταν τραγικό και ανεπίτρεπτο να αρχίσει η νέα εβδομάδα με γκρίνια...οπότε πάμε!!!
"Χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω..." Θα ξαναδανειστώ κείμενο από το λατρεμένο μου βιβλίο και θα προσπαθήσω να σας-μας φτιάξω τη διάθεση..εξάλλου κάποιοι ετοιμαζόσαστε για διακοπέεεεεεεες!!!!! (Μαριλένα τ'ακούς??? :D)
"όσο φυτρώνουν βολβοί στο χώμα, εγώ θα δοξάζω τη ζωή & θα ονειρεύομαι...Κι όσο έχω τα μάτια μου ανοιχτά, θα κρατώ με τα δόντια την άγκυρά μου να μην ακούσω εκείνο τον ήχο το θλιβερό που κάνει όταν βουλιάζει στις λάσπες του λιμανιού..."
Το χρώμα του φεγγαριού-Α.Παπαδάκη...
Ας μας λένε ονειροπόλους-ες, ρομαντικούς-ες χαιρόμαστε αφάνταστα γι'αυτό!!! Τέρμα πια οι μιζέριες! Είναι καλοκαίρι και είμαστε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου... και έχουμε κοντά μας (είτε έτσι είτε αλλιώς- δεν το σχολιάζω αυτό!) λατρεμένα προσώπα! Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για όλην την παρέα που μου κρατάτε όλον αυτόν τον καιρό... (Όχι δε φεύγω, ούτε μου'στριψε, απλά ξεκινάει μια νέα βδομάδα και έχω σκοπό να είναι καλύτερη από την προηγουμένη) Οπότε πάμε ξανά... ντουπ ντουπ-πιάνω ρυθμό...
"χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω..." Δικό σας.....:D
"Χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω..." Θα ξαναδανειστώ κείμενο από το λατρεμένο μου βιβλίο και θα προσπαθήσω να σας-μας φτιάξω τη διάθεση..εξάλλου κάποιοι ετοιμαζόσαστε για διακοπέεεεεεεες!!!!! (Μαριλένα τ'ακούς??? :D)
"όσο φυτρώνουν βολβοί στο χώμα, εγώ θα δοξάζω τη ζωή & θα ονειρεύομαι...Κι όσο έχω τα μάτια μου ανοιχτά, θα κρατώ με τα δόντια την άγκυρά μου να μην ακούσω εκείνο τον ήχο το θλιβερό που κάνει όταν βουλιάζει στις λάσπες του λιμανιού..."
Το χρώμα του φεγγαριού-Α.Παπαδάκη...
Ας μας λένε ονειροπόλους-ες, ρομαντικούς-ες χαιρόμαστε αφάνταστα γι'αυτό!!! Τέρμα πια οι μιζέριες! Είναι καλοκαίρι και είμαστε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου... και έχουμε κοντά μας (είτε έτσι είτε αλλιώς- δεν το σχολιάζω αυτό!) λατρεμένα προσώπα! Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για όλην την παρέα που μου κρατάτε όλον αυτόν τον καιρό... (Όχι δε φεύγω, ούτε μου'στριψε, απλά ξεκινάει μια νέα βδομάδα και έχω σκοπό να είναι καλύτερη από την προηγουμένη) Οπότε πάμε ξανά... ντουπ ντουπ-πιάνω ρυθμό...
"χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω..." Δικό σας.....:D
Σάββατο 7 Ιουλίου 2007
Βαρέθηκα!!! (Σήμερα έχει γκρίνια.. σας προειδοποιώ! )
Φεύγω..και σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο προσωπικά δε χαίρομαι πια καθόλου.. βαρέθηκα να ετοιμάζω βαλίτσες κάθε τρεις και λίγο.. βαρέθηκα να πηγαίνω ώρες νωρίτερα στο αεροδρόμιο για να βρω να παρκάρω το αμάξι πάνω σε κάποιο πεζοδρόμιο (γιατί αν το αφήσω στο πάρκινγκ του αεροδρομίου θέλουν το λιγότερο 50 ευρώ για ένα παρασκευοσαββατοκυριακο)- θα μου πεις βέβαια.. εδώ τόσα λεφτά έχεις δώσει στην aegean –κυρίως- τα 50 ευρώ σε μάραναν? ε ναι.. είμαι ακριβή στα πίτουρα που έλεγε και η γιαγιά μου... βαρέθηκα να στήνομαι στην ουρά να κάνω check-in, να ξέρω ακριβώς τι θα μου πει η υπάλληλος.. να την προλαβαίνω κάθε φορά για να της ζητήσω να με βάλει παράθυρο (γμ την κλειστοφοβία μου γμ... πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που παθαίνει κλειστοφοβία στα 26000 πόδια πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας!) βαρέθηκα να στήνομαι στις ουρές να παραλαμβάνω βαλίτσες.. σάκους... κλπ κλπ... τα όνειρα μου πακέτο... κάθε φορά που πηγαίνω να δω τους δικούς μου...το άλλο μου μισό.. να σκέφτομαι "αχ τι καλά!!! ξεκινάει το καλύτερο τριήμερο της ζωής μου..." και κάθε φορά που γυρνάω να σκέφτομαι “πάλι στα ίδια γμτ..στη μοναξιά μου...” έχω μάθει απέξω τις υπαλλήλους στο αεροδρόμιο εδώ που μένω...ξέρω τα καταστήματα εκεί καλύτερα από της γειτονιάς μου...ξερώ πότε και που ακριβώς θα κουνήσει στη διαδρομή, ακόμα και αν ο αέρας είναι 0-1 μποφόρ... έχω μάθει τις αεροσυνοδούς και τους πιλότους... με τα επώνυμα τους... εδώ αν ακούω ανακοίνωση με τον τάδε πιλότο ξέρω, αν θα το "σκάσει" στην προσγείωση ή όχι... το τελειωτικό χτύπημα ήταν η παρατήρηση για δεύτερη φορά από δυο διαφορετικές αεροσυνοδούς σε διάστημα ενός και κάτι μήνα.. " αλλάξατε χρώμα στα μαλλιά σας? και αλλάξατε και χτένισμα? σας πάει καλύτερα αυτό..." όχι, αλλά αν αυτό δεν είναι δείγμα ότι έχεις παραταξιδέψει τότε ποιο είναι? έχουμε κάνει υπολογισμούς για το ποσά χρήματα μας έχουν φύγει στην aegean μέσα στα 4 χρόνια και πιστέψτε με είναι πολλααααααααα... παααααρα πολλά!!!! ολόκληρο αμάξι και καλό -δυστυχώς βεβαίως βεβαίως - παίρναμε... έχουμε εξαργυρώσει και πόσες φορές εισιτήρια, λόγω των πολλών μιλίων που έχουμε κάνει... κ.Βασιλάκη της aegean για σκεφτείτε να δώσετε σε μια καρέκλα το όνομά μου-κυρίως- και δει προς το παραθυρο.. εμ τόση "επένδυση"... να πάει στράφι? Θα μου πείτε γιατί τα κάνω όλα αυτά… εμ και δω να μένω δεν παλεύεται η κατάσταση… Μακριά από όλους τους δικούς σου..από τον άνθρωπό σου… ξέρεις τι είναι να μην έχεις την πολυτέλεια να τσακώνεσαι έστω… γιατί μέσα σε ένα σαββατοκύριακο πότε να προλάβεις να τσακωθείς, να τα «βρεις..» να φιλιώσεις και να ξαναφύγεις και να είσαι καλύτερα από πριν.. γιατι γι’αυτό κάνεις όλα αυτά τα ταξίδια, για να είσαι καλύτερα από ότι αν έμενες πίσω… ( ευτυχώς έχω έναν άνθρωπο που με λατρεύει, όπως και εγώ τον λατρεύω..) ξέρεις τι είναι να έχεις το κινητό κοντά σου συνεχώς? Γιατί οι στιγμές είναι πολύτιμες και δεν πρέπει να τις χάνεις… και μια κουβέντα ενός δικού σου ανθρώπου είναι πολύτιμη. Και μη μου πει κανείς γιατί όλη αυτή η γκρίνια μετά από τόσο καιρό που είχα να γράψω… γιατί απλά πάλι γύρισα από ταξίδι.. και όπως γράφω και πάνω… ΒΑΡΕΘΗΚΑ… ΑΠΛΑ ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Δώστε μου μια μετάθεση επιτέλους να μαζευτώ… έτσι όπως πάει η κατάσταση και περνούν και τα χρονια.. δυσκολεύουν τα πράγματα, για μεγάλωμα της οικογένειας πχ… (η συνέχεια προσεχώς…)
Σάββατο 23 Ιουνίου 2007
Διακοπές!
Καλοκαίρι!!! και όλοι τρέχουμε να φύγουμε..να απομακρυνθούμε από την καθημερινότητα μας... από τη βαρεμάρα μας..από τη ρουτίνα μας.. και παίρνουμε σβάρνα τα νησιά... τις παραλίες.. θα φύγουμε ναι...αλλά πρώτα θα προλάβουμε να τσακωθούμε στο λιμάνι με τον κύριο που θέλει να μπει γρήγορα στο πλοίο και θα μας σπρώχνει.. στο αεροδρόμιο με την κυρία που θα θελήσει να κάνει check-in αμέσως...με τον υπάλληλο που απλά κάνει αργά..με τον ετερο υπάλληλο που προσπαθεί να μας βάλει σε μια τάξη.. με τις εταιρίες που έχουν καθυστέρηση οι ανταποκρίσεις τους..και όταν φτάσεις...στην παραλία με αυτούς που παίζουν ρακέτες, ενώ δεν έχει χώρο ούτε να ακουμπήσεις την πετσέτα σου... με τους γονείς του μικρού που θα κλαίει σα @@@@, επειδή η μάνα του δεν του παίρνει παγωτό ή δεν το αφήνει να "βγάλει λέπια" μες στο νερό! με το σερβιτόρο που πάει πρώτα την παραγγελία του διπλανού τραπεζιού.. και ο κατάλογος συνεχίζεται..Κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι που πάω σε κάτι μέρη-παραλίες που δεν τα έχει ούτε ο χάρτης... και ας μου λένε ότι δεν είμαι in...τι να το κάνω αν θέλω διακοπές για να συνέλθω από τις διακοπές μου? οι διακοπές -άποψη μου βέβαια- είναι για να ξεκουραστώ...και αν αυτό συνεπάγεται και καφεδάκι στο καφενείο του κυρ Γιώργη που λέει ο λόγος..ακόμα καλύτερα..και όχι σε κάποια μοδάτη καφετέρια..
Και επειδή την αναφορά μου δεν τη γλιτώνετε :p και μάλιστα σε διπλή δόση!!!
"Οι νέοι από όλες τις κυρώσεις που θα μπορούσαν να επιβάλλουν επάνω τους η οικογένεια, η εκκλησία, η πολιτεία, φοβούνται περισσότερο τις κυρώσεις που μπορούν να τους επιβάλουν οι συνομήλικοί τους..
Τρέμουν μην τους περιφρονήσουν σαν ξεπερασμένους. Γι'αυτό το λόγο συμμορφώνονται στα καλλιτεχνικά γούστα και στις πολίτικες των τάσεις.Σε πολλές από τις έξαλλες εκδηλώσεις δήθεν ελευθερίας, που βλέπουμε γύρω μας σήμερα, υπάρχει πολλή περισσότερη δουλεία από αυτήν που επιβάλλει ο Μοναχικός Κανονισμός του Αγ.Βενεδικτου..."
"Πρέπει να ταξιδέψουνε για να μάθουνε τον κόσμο...Φαίνεται ότι τα έμαθαν όλα τα γύρω τους και πρέπει να πάνε παρά πέρα, για να μάθουν άλλα... Εγώ όμως τόσα χρόνια τώρα, δεν μπόρεσα να μάθω καλά μήτε την περιπλοκάδα του αντικρυνού τοίχου... τι την χρειάζομαι εγώ την οικουμένη?"
Αφορισμοί και διαλογισμοι- Κ.Τσάτσος
Και επειδή την αναφορά μου δεν τη γλιτώνετε :p και μάλιστα σε διπλή δόση!!!
"Οι νέοι από όλες τις κυρώσεις που θα μπορούσαν να επιβάλλουν επάνω τους η οικογένεια, η εκκλησία, η πολιτεία, φοβούνται περισσότερο τις κυρώσεις που μπορούν να τους επιβάλουν οι συνομήλικοί τους..
Τρέμουν μην τους περιφρονήσουν σαν ξεπερασμένους. Γι'αυτό το λόγο συμμορφώνονται στα καλλιτεχνικά γούστα και στις πολίτικες των τάσεις.Σε πολλές από τις έξαλλες εκδηλώσεις δήθεν ελευθερίας, που βλέπουμε γύρω μας σήμερα, υπάρχει πολλή περισσότερη δουλεία από αυτήν που επιβάλλει ο Μοναχικός Κανονισμός του Αγ.Βενεδικτου..."
"Πρέπει να ταξιδέψουνε για να μάθουνε τον κόσμο...Φαίνεται ότι τα έμαθαν όλα τα γύρω τους και πρέπει να πάνε παρά πέρα, για να μάθουν άλλα... Εγώ όμως τόσα χρόνια τώρα, δεν μπόρεσα να μάθω καλά μήτε την περιπλοκάδα του αντικρυνού τοίχου... τι την χρειάζομαι εγώ την οικουμένη?"
Αφορισμοί και διαλογισμοι- Κ.Τσάτσος
Τρίτη 12 Ιουνίου 2007
Περί έρωτος...
Κ.Τσάτσος-"Αφορισμοί και διαλογισμοί.."
"Αν ο έρωτας -όπως το πιστεύω- δεν υπάρχει χωρίς μια αμοιβαία αισθητική έλξη, τότε μέγιστος εχθρός του είναι ο κοινός καθημερινός βίος, η οικειότητα. Έτσι οι ερωτευμένοι προχωρούν μαζί προς την καταστροφή της ευτυχίας τους...Μοιάζουν με τον ανόητο φιλότεχνο, που αντί να θεωρεί από απόσταση το καλλιτέχνημα που αγαπά, πάει και κολλάει τη μύτη του επάνω στο μάρμαρο ή τη ζωγραφισμένη επιφάνεια..
Ο έρωτας χρειάζεται "θεία μανία", ενθουσιασμό' αλλά χρειάζεται προ παντός μεγάλη σοφία. Κάποιος από τους δύο εραστές πρέπει να είναι και δεινός οιακοστρόφος... Να σώζει την αμοιβαία αισθητική έλξη, περιορίζοντας την οικειότητα σε λίγες στιγμές και κρύβοντας, κατά τις πολλές άλλες, το φθηνό υλικό από το οποίο κατασκευάζονατι και τα ωραιότερα έργα τέχνης.
Ο έρωτας, χωρίς μια τέτοια αυστηρή εθιμοτυπία, από το συνηθισμένο laisser-aller της καθημερινής ζωής, βγαίνει κάποια μέρα αξιοθρήνητος και κουρελιασμένος και με τα βέλη του στομωμένα από τη σκουριά..."
Τι γοητευτική ποικιλία που έχει η αμφιβολία και τι μονότονη που είναι η βεβαιότητα...ο εφησυχασμός...Η μαγεία μας τυλίγει με αστερόσκονη... και λάμπουμε στο διάβα μας...
"Αν ο έρωτας -όπως το πιστεύω- δεν υπάρχει χωρίς μια αμοιβαία αισθητική έλξη, τότε μέγιστος εχθρός του είναι ο κοινός καθημερινός βίος, η οικειότητα. Έτσι οι ερωτευμένοι προχωρούν μαζί προς την καταστροφή της ευτυχίας τους...Μοιάζουν με τον ανόητο φιλότεχνο, που αντί να θεωρεί από απόσταση το καλλιτέχνημα που αγαπά, πάει και κολλάει τη μύτη του επάνω στο μάρμαρο ή τη ζωγραφισμένη επιφάνεια..
Ο έρωτας χρειάζεται "θεία μανία", ενθουσιασμό' αλλά χρειάζεται προ παντός μεγάλη σοφία. Κάποιος από τους δύο εραστές πρέπει να είναι και δεινός οιακοστρόφος... Να σώζει την αμοιβαία αισθητική έλξη, περιορίζοντας την οικειότητα σε λίγες στιγμές και κρύβοντας, κατά τις πολλές άλλες, το φθηνό υλικό από το οποίο κατασκευάζονατι και τα ωραιότερα έργα τέχνης.
Ο έρωτας, χωρίς μια τέτοια αυστηρή εθιμοτυπία, από το συνηθισμένο laisser-aller της καθημερινής ζωής, βγαίνει κάποια μέρα αξιοθρήνητος και κουρελιασμένος και με τα βέλη του στομωμένα από τη σκουριά..."
Τι γοητευτική ποικιλία που έχει η αμφιβολία και τι μονότονη που είναι η βεβαιότητα...ο εφησυχασμός...Η μαγεία μας τυλίγει με αστερόσκονη... και λάμπουμε στο διάβα μας...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.jpg)
.jpg)
