Burnt by the sun indeed...

Κάηκα! Κατακάηκα από τον ήλιο... Τίποτα άλλο δεν έχω να πω... Είμαι σαν τους τουρίστες που κοροϊδεύαμε τα καλοκαίρια... Aκόμα και κάτω από την ομπρέλα με βρήκε ο παλιο-ήλιος!και να φανταστείτε ότι δε βγήκα από εκεί, παρά μόνο όσο χρειαζόταν για να μπαινοβγαίνω στη θάλασσα και τα 5 λεπτά που σκέφτηκα να κάνω ηλιοθεραπεία το Σάββατο το πρωί στις 10.30. Όλον τον υπόλοιπο καιρό ήμουν σε μια ξαπλώστρα κάτω από την ομπρέλα! Τώρα ή το βιβλίο που διάβαζα φταίει (Οι πύλες της φωτιάς-Στιβεν Πρεσσφιλντ ~ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!!!) ή το τραγούδι που είχα στην ανάρτηση πριν φύγω... Περισσότερα όταν μου το επιτρέψει το δέρμα μου... και βεγγέρα στα "σπιτικά" σας τότε! Συγχωρέστε με, αλλά δεν μπορώ ούτε στιγμή μακριά από δροσερό νερό!!!
Α και το flamispray αξίζει τα λεφτά του-αν και spray...
Σας φιλώ από απόσταση!!!!
Πώς θα πάω δουλειά και αύριο???? Αχ αχ αχ...

Τσεκ!

Μαγιό τσεκ!

Πετσέτα θάλασσας, αντηλιακό, καπέλο, αντηλιακή για το πρόσωπο, λάδι για τα μαλλιά, γυαλιά ηλίου τσεκ!

Mp3player («φορτωμένο») τσεκ!
2-3 αλλαξιές τσεκ!

1-2 βιβλία (για να τα βγάλω βόλτα, να πάρουν τον αέρα τους!) τσεκ!

Πόδια σουλουπωμένα τσεκ!

Εισιτήρια τσεκ!

Χαμόγελο, καλή διάθεση τσεκ!

(βασικά και πολλά άλλα..πώς αλλιώς θα γέμιζα 1 σακ-βουαγιάζ και μια άλλη τσάντα ώμου..? :D )



Έτοιμη για ένα ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο χαλάρωσης και κανακέματος από τους γονείς μου…
Φεύγω! Έχω ραντεβού με την ξαπλώστρα τέρμα αριστερά!!!!!

Πάω στον παράδεισό μας!!!!!
«Όπου η αγάπη για τη φύση είναι πάθος για ζωή! Ένα Αιγαιοπελαγίτικο νησί με δώδεκα βουνά, δεκαεννέα παραλίες, επτά Μεσαιωνικά κάστρα, ένα Βυζαντινό Μοναστήρι, διακόσια Εκκλησάκια, ένα σπήλαιο γεμάτο από φυσικούς θησαυρούς, ένα χωριό μνημείο, εκατό είδη πουλιών, αμέτρητα είδη λουλουδιών και βοτάνων, και πεντακόσιους κατοίκους.», όπως έχει πει κάποιος….

Καλά να περνάτε μέχρι να τα ξαναπούμε!!!
Θα μου λείψετε! Τα λέμε από Κυριακή βράδυ ή Δευτέρα … Σας φιλώ!!!!!!

Burnt by the sun-Sophie Solomon

Our supergirl....

Super Girl - Reamonn

You can tell by the way, she walks that she's my girl
You can tell by the way, she talks that she rules the world.
You can see in her eyes that no one is her chain.
She's my girl, my supergirl.

And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home late tast night,
but I'm a supergirl, and supergirls just fly.

And then she'd say that nothing can go wrong.
When you're in love, what can go wrong?
And then she'd laugh the nightime into day
pushing her fear further long.

And then she'd say, it's Ok, I got lost on the way
but I'm a supergirl, and supergirls don't cry.
And then she'd say, it's alright, I got home, late last night
but I'm a supergirl, and supergirls just fly.

And then she'd shout down the line tell me she's got no more time
'cause she's a supergirl, and supergirls don't hide.
And then she'd scream in my face, tell me that leave, leave this place
'cause she's a supergirl, and supergirls just fly

Yes, she's a supergirl, a supergirl,
she's sewing seeds, she's burning trees
She's sewing seeds, she's burning trees,
yes, she's a supergirl, a supergirl, a supergirl, my supergirl..



για όλα τα supergirls ...

και για το δικό μας... το μικρό μας... το κοριτσάκι μας...
(βασικά το τραγούδι-και όχι το βίντεο- είναι για το μικρό μας... που είναι ένα supergirl.... ας κλείσουμε τα μάτια λοιπόν και ας στείλουμε μια προσευχή για το κοριτσάκι μας...)

"Σκάστε" μου ένα χαμόγελο!

"Όσο φυτρώνουν βολβοί στο χώμα, εγώ θα δοξάζω τη ζωή και θα ονειρεύομαι! Κι όσο έχω τα μάτια μου ανοιχτά, θα κρατώ με τα δόντια την άγκυρά μου να μην ακούσω εκείνο τον ήχο το θλιβερό που κάνει όταν βουλιάζει στις λάσπες του λιμανιού..."



"Όταν νιώθεις πως βρίσκεσαι πάνω σ'ένα σωρό κοπριά, φύτευε φράουλες! "

από "Το χρώμα του φεγγαριού" της Α.Παπαδάκη

(αν συνεχίσω έτσι, θα το ανεβάσω σε λίγο όλο... πάντως σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!)



(δεν έχω ξεχάσει τις προ(σ)κλήσεις... θα ανταποκριθώ σε λίγες μέρες)

How fragile we are...

"Fragile" - Sting

If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow's rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime's argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are
How fragile we are how fragile we are



όπως και αν το πει ή το δει κανείς είμαστε εύθραυστοι...
Καλό ταξίδι κ.Γ.

Έρχονται οι γονείς μου!!!!

Πλένω, ξεσκονίζω, σιδερώνω, μαζεύω… και φτου και από την αρχή! Είμαι μια Μαίρη Παναγιωταρά… Μια εργαζόμενη «κοπέλα», μια καλή νοικοκυρά… θα μου πείτε τι με έπιασε? Και με το δίκιο σας… έρχονται οι γονείς μου!!! Βασικά όχι σε μένα-εδώ, αλλά σε ένα νησάκι λίγο πιο πέρα! Για διακοπές! (και το επόμενο Σ/Κ θα πάω και γω!!!! ) Αλλά όσο και να το κάνεις η μαμά θα είναι σε απόσταση «ελέγχου»… Το ξέρω ότι θα πάνε διακοπές να ξεκουραστούν οι άνθρωποι, αλλά μια βόλτα από δω θα την κάνουν.. Και θα έρθει η μαμά μου να μου πει πάλι για τα πολλά καλλυντικά στο μπάνιο..για τις πολλές διάσπαρτες εφημερίδες… τα πολλά βιβλία… τα περιοδικά.. θα μου «γκρινιάξει», αν το ψυγείο είναι ακατάστατο… όχι, δεν είναι «μανιακή με την καθαριότητα» μια καλή νοικοκυρά είναι… η κόρη βρήκε λίγο «αλλού»… τι να κάνω βρε μάνα! Το προσπαθώ, αλλά μάλλον δεν το’χω… Η μαμά μου… η λατρεμένη μου μανουλίτσα! Τι και αν από μικρή μου φώναζε για το δωμάτιο μου, πόσο «αχούρι» ήταν! Ότι δεν έβγαζε άκρη με μένα, ενώ με τον αδερφό μου ποτέ δεν ασχολήθηκε.. Πάντα τακτικός ο μικρός! Εμένα ήταν βομβαρδισμένο τοπίο… Που ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί κάθε Σάββατο πρωί, όταν ήμουν μικρή, έπρεπε να βοηθώ στο μάζεμα του σπιτιού, σαν καλή κόρη… και όλο με έχωνε στο ξεσκόνισμα-μπλιαξ! Από εκεί μάλλον μου έμεινε, να βλέπω ξεσκονόπανο και να τρέχω μακριά, ενώ το σιδέρωμα το λάτρεψα… Κάθε Σάββατο τα ίδια… Η μανουλίτσα μου που, από μικρή που ήμουν, πηγαίναμε για μπάνιο στη θάλασσα, μέχρι και το Δεκέμβρη…και ας της έλεγαν οι συγγενείς «μα καλά εσύ! Το μικρό τι σου φταίει να το τραβολογάς χειμωνιάτικα στη θάλασσα?» και ας μην καταλάβαινα τι εννοούσαν… Εμένα μου άρεσε η θάλασσα τότε… ήταν πιο ζεστή από έξω.. αρκεί να μην είχε χιονίσει… τότε ήταν μπούζι! Κάναμε μπάνιο... κοκκίνιζαν οι μύτες μας και τα μάγουλά μας… αλλά γελάγαμε… γελάγαμε…ήταν οι στιγμές μας εκείνες… Η μανουλίτσα μου που, από τότε που τη θυμάμαι, ήταν με ένα τιμόνι στο χέρι να μας πάει και εμένα και τον αδερφό μου στα σχολεία, στα φροντιστήρια, στις προπονήσεις μας… να μη μας λείψει τίποτα… Κάποια πρωινά που έμενε η κορτίνα που οδηγούσε τότε και σπρώχναμε ο αδερφός μου, εγώ, τα ξαδέρφια μου και ο παππούς μας για να πάρει μπροστά. μας κοίταγε από τον καθρέφτη με απολογητικό ύφος… Η μανουλίτσα μου που ακόμα με παίρνει τηλέφωνο, για να μου πει ότι είδε εκείνο το ρούχο ή εκείνη την κουρτίνα για το σαλόνι και θέλει να μου την περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια και ας έχω εκείνη την ώρα δουλειά… Η μανουλίτσα μου που κάθε απόγευμα καλοκαιριού παίρνει τη μάνικα της γεώτρησης που έχουμε και καταβρέχει την αυλή, τον κήπο, το δρόμο έξω από το σπίτι μας…για δροσιά, όπως λέει… που έχει ένα κόλλημα με τις σκουληκόμυγες, όπως τις λέμε εμείς... Μόλις ακούσει καμιά να έχει μπει μέσα, κόκκινος συναγερμός!!!! Κλείνει πόρτες από όλα τα δωμάτια να τη στριμώξει στην κουζίνα… Και δε σταματάει μέχρι την εξουδετέρωση της συνήθως κοντά στον αποροφητήρα …Η μανουλίτσα μου που, όταν διορίστηκα εδώ, ήρθε το πρώτο σαββατοκύριακο να μείνει μαζί μου και όταν έφευγε, γιατί έπρεπε να πάει τη Δευτέρα στη δουλειά της, έκλαιγε στο αεροδρόμιο! Η μανουλίτσα μου που με παίρνει να μου πει ότι της λείπω.. οι κουβεντούλες μας… η παρέα που κάναμε… ότι από τότε που έφυγα έχασε τη φίλη της πάνω από όλα και μετά την κόρη της…Η μανουλίτσα μου που περιμένει, κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες, να πάει στο «νησί» της, να κυκλοφορεί με ένα μαγιό και ένα παρεό και να είναι όλη μέρα κάτω από το αλμυρίκι της…

Ο μπαμπάς μου δε νοιάζεται καθόλου για το σπίτι, πως θα είναι… την κόρη του να δει και τι στον κόσμο… Ο μπαμπάκας μου που από ό,τι λέει η μαμά μου είμαστε ολόιδιοι στο χαρακτήρα… θυμώνουμε, τσακωνόμαστε και φιλιώνουμε όλα με τον ίδιο τρόπο… Ο μπαμπάκας μου που όταν έρθει, θα μου δει το αμάξι, αν είναι όλα καλά… που θα παραπονεθεί για τα γόνατα του, ότι τον πονάνε… Ο μπαμπάκας μου που πάντα ήταν και είναι ο κουβαλητής μας… που πάντα έτρεχε από το πρωί μέχρι το βράδυ να μη μας λείψει κάτι… που πάντα λέει ότι αυτός δεν πέρασε όσο χρόνο ίσως να ήθελε μαζί μας, γιατί έφευγε το πρωί στις 6 και κάτι για τη δουλειά του και γύρναγε 7 στο απόγευμα και κάποιες φορές και πολύ πιο αργά… αλλά πάντα ήταν εκεί… ο ακοίμητος φρουρός μας… το στήριγμά μας… όταν ήμουν μικρή, μου λέει, ότι μου πηρέ μηχανή προβολής ταινιών, για να κάνω κάτι ενέσεις που έπρεπε όταν ήμουν άρρωστη…και δεν καθόμουν… Ο μπαμπάκας μου που πάντα αγόραζε τα καλύτερα για το σπίτι του -τηλεοράσεις, ηχοσυστήματα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κάνεις και ας μην το καταλάβαινε ποτέ αυτό η μαμά… τι τα ήθελε όλα αυτά… Που ένα πράγμα του λέγαμε να πάρει από το σούπερ μάρκετ και αυτός γύρναγε με τρία… «Να έχουμε!», όπως έλεγε. Ο μπαμπάκας μου που τις προάλλες, που έμαθε για κάτι που έγινε στη δουλειά μου και με είχε στενοχωρήσει πολύ, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει με πνιχτή φωνή «Εσύ με νοιάζει να είσαι καλά! Εσύ! Μη στενοχωριέσαι θα τη βρούμε την άκρη» και μετά μου το έκλεισε βιαστικά, γιατί δεν ήθελε να τον ακούσω που τον έπιασαν τα κλάματα.. Τον περήφανο γίγαντά μας… με καρδιά μικρού παιδιού… Ο μπαμπάκας μου που πλέον κατέθεσε τα χαρτιά του για σύνταξη και ονειρεύεται να πάει να φτιάξει ένα σπιτάκι στο νησάκι αυτό… και να περνάει εκεί το χρόνο του… που τώρα περιμένει και αυτός πως και πως να πάει στο νησί του, να βρει τους φίλους του, να πιει το πρωί το καφεδάκι του στου «βαλανιδιού» το καφενείο, να πάει να κάνει τη βουτιά του μετά και να κοιμηθεί το μεσημέρι κάτω από το αλμυρίκι πλάι στη μαμά…

Δεν ξέρω αν σας το είπα… ΑΛΛΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!

Ευχαριστώ... Τ'ακούς? Σ'ευχαριστώ...

Τ'απέφευγα σαν τι… Ίσως, γιατί δεν ήθελα να τα θυμάμαι… Ίσως, γιατί μου ξύπναγαν θύμησες άσχημες… Ίσως, γιατί πονάνε... Ακόμα πονάνε…Όμως τα τελευταία γεγονότα μου τα ξαναθύμισαν…
Σάββατο βράδυ πριν από κάποια αρκετά χρόνια… Μες στη νύχτα, ξυπνάω από φασαρία… Οι γονείς μου ήδη στο πόδι. Ο αδερφός μου ξυπνάει και αυτός. Έξω περνάει το φορτηγάκι του δήμου με τις σειρήνες να σκίζουν την ησυχία…Τις νικάει μια φωνή που ακούγεται «Ξυπνήστε! Έχουμε φωτιά… Καιγόσαστε…» Πώς να αντιδράσεις σ’ αυτό? Παγώνεις και ο χρόνος σταματά… Σου’ρχεται στο μυαλό η χτεσινή συζήτηση στο μπαλκόνι σας… «Με τόση ζέστη και τόσο αέρα να δεις που θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα…» Όσοι ζούνε κοντά στο δάσος δεν τα πάνε καλά με τον αέρα… Τον φοβούνται… Ξαναγυρνάς στο τώρα από τις φωνές… «Ξυπνήστε! Έχουμε φωτιά! Ξυπνήστε!» Ντύνεσαι στο λεπτό, παίρνεις το μαντήλι που έχεις δίπλα και βγαίνεις… Όλη η γειτονιά στο πόδι… Οι θείοι σου, οι θείες σου, τα ξαδέρφια σου, οι φίλοι σας, οι γείτονες… Μπαίνουμε στα αμάξια αμίλητοι και μόλις στριβούμε… Να' τος! Ο εχθρός! Κόκκινος μέσα στο μαύρο! Ο καπνός σε πνίγει… Πλησιάζουμε. Αφήνουμε τα αμάξια σε ένα καλό σημείο και πάμε… Μαντήλια στο πρόσωπο- κόβουμε κλαριά και πάμε.... Μικροί, μεγάλοι όλοι μια γροθιά… Οι πυροσβέστες ήδη εκεί… Οι γνώριμοί μας άνθρωποι , τόσα χρόνια μαζί πολεμάμε το κακό…Να σώσουμε το Ντράφι και την περιοχή μας… Κοινός ο στόχος… Κοινός ο εχθρός… Σα συνεννοημένοι από χρόνια χωριζόμαστε. Πιάνουμε τα πόστα μας και ξεκινάμε… Χτυπάμε τις φλόγες. Ξορκίζουμε το κακό. Αμίλητοι. Καπνός-στάχτες-φωτιά-άνθρωποι… Ένας τρελός χορός μέσα στο μαύρο… Ξαφνικά μια φωνή ακούγεται από πίσω μας…Ένας πυροσβέστης μας φωνάζει… «Φύγετε από εκεί! Σας κλείνει η φωτιά. Θα καείτε! Φύγετε τώρα!» Νιώθεις το κακό ότι σε έχει κυκλώσει. Ξέρεις, αλλά φοβάσαι να κοιτάξεις… Γυρνάει ο κ. Νίκος και φωνάζει «Φεύγουμε τώρα!» Γυρνάς και τι να δεις? Η φωτιά πάει να κάνει τον κύκλο της. Παρατάμε τα κλαριά και τρέχουμε… Το χώμα καίει, η ανάσα σου κόβεται. Λίγο ακόμα … Να βγω… Παναγιά μου βάλε το χέρι σου! Προλαβαίνουμε… Φεύγουμε… Ο άνθρωπός μας- ο σωτήρας μας έχει ήδη χαθεί μέσα στη φωτιά… Κάπου αλλού τον φώναξαν… Το δάσος μας καιγόταν και σε άλλες μεριες… Τελικά και τούτη τη φορά αυτή η πλαγιά σώζεται…όμως όχι μόνο αυτή… Τον ψάξαμε.. Ίσως δεν τον αναγνωρίσαμε μέσα στη νύχτα.. Ήταν τόσοι πολλοί… Όλοι σχεδόν ίδιοι μέσα στους καπνούς και στο σκοτάδι.. Όλοι τους ήρωες! Τον ψάξαμε να του πούμε ένα ευχαριστώ… Είπαμε τόσα πολλά σε όσους βρήκαμε μπροστά μας.. Σε αυτόν όμως όχι…
Νικήσαμε το κακό και αυτή τη φορά… Το λιγότερο που θα μπορούσαμε μετά… Καφεδάκια και νερά για όλους… Τόσα χρονιά το συνηθίσαμε… και εμείς και αυτοί… Μετά τη νίκη! Καφέδες και νεράκια… Σε όσους έμεναν πίσω.. Για το φόβο της αναζωπύρωσης… Από όχημα σε όχημα.. Σε καπνισμένους ανθρώπους, κατάκοπους, αλλά πάνω από όλα ήρωες! Τους ήρωές μας…
Χρόνια το ίδιο σκηνικό (περιπολίες, πόλεμος με τη φωτιά, επαγρύπνηση)… Χρόνια ολόκληρα, μέχρι το μεγάλο κακό… που τα έκαψε όλα… Αλλά αυτό πονάει παρά πολύ… Μιαν άλλη φορά ίσως… Μιαν άλλη φορά…

Η μονή φωτιά που θέλω να καίγομαι μόνο μέσα της είναι αυτή...


αλλά κυρίως αυτή..
Φωτιά

Στίχοι: Μπάμπης Στόκας
Μουσική: Μπάμπης Στόκας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Η αγάπη που νιώθω για σένα είναι φωτιά,
φοβάμαι μήπως καώ όπως παλιά
Τότε που έγειρα πιο πέρα χωρίς ψυχή
χωρίς αέρα μακριά

Φωτιά
Φωτιά

Το μίσος που νιώθω για μένα μαύρη σκιά,
φοβάμαι μήπως μέσα μου πει και γίνει φωτιά
Και νιώσω σαν μια καταιγίδα
χωρίς λιμάνι και ελπίδα

Φωτιά
Φωτιά



(αν το βρείτε ακούστε το στην πρώτη εκτέλεση των πύξ λαξ... είναι εκπληκτικό τραγούδι... Δυστυχώς στο youtube δεν υπήρχε.)

Μη δίνετε τα άγια στα σκυλιά...

Άλλο είχα σκοπό να γράψω άλλο ανεβάζω... οι εξελίξεις πάντα με προλάβαιναν... πάντα με έβρισκαν... σαν ένα κρυφτό... μετράς? μετράω...
1 2 3...

"Μη βιάζεσαι να ξεπουλάς σε μικροπωλητές το θησαυρό που'χεις μαζέψει στην ψυχή σου. Όση ανάγκη και αν έχεις. "Μη δίνετε τα άγια στα σκυλιά", έλεγε ο Χριστός. Μεγάλη κουβέντα αυτή..."
Το χρώμα του φεγγαριού- Α.Παπαδάκη...

Kατά Ματθαίον Eυαγγέλιο:
(από την "επί του όρους ομιλία του Ιησού") κεφ.ζ'(7) στ. 6

"Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶνἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς."

και σε μετάφραση...

"Mη δώσετε αυτό που είναι άγιο στα σκυλιά ούτε να ρίξετε τα μαργαριτάρια σας μπροστά στους χοίρους, μήπως τα καταπατήσουν με τα πόδια τους και στραφούν και σας ξεσκίσουν"

από όρθρος.org

Μη δίνετε τα άγια στα σκυλιά λοιπόν... όση ανάγκη και αν...

αφιερωμένο...
γιατί το'παμε... ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό...

Ει "μαν" κοίτα μπροστά...


μ'ακούτε εσείς εδώ?
Φεύγω... φεύγω...


κλείστε τα μάτια και ταξιδέψτε...

Ο ίκαρός μας...

Όχι, δηλαδή είχα άδικο που είπα ότι η φωτογραφία θα πετάξει ψηλά με τον ίκαρό μας ?
Διαβάστε και σεις όσα τα χείλη δεν μπορούν να πουν... και στροβιλιστείτε μαζί του...
Να'σαι καλά γλυκέ μου...
Αυτό είναι το μουσικό χαλί με το οποίο ο ίκαρος μάς ταξιδεύει ψηλά στον ουρανό του...

Norah Jones - What I am to you?


το απογείωσες...

Σ' ευχαριστώ...

ενημέρωση 22/07 zoaki σ'ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου...Εσύ το έστειλες στον παράδεισο.. Σ'ευχαριστώ!!

Το γράμμα...

Πήρα την ακόλουθη πρόσκληση από το βασίλη για να γράψω γι'αυτήν την εικόνα... Ομολογώ ότι στην αρχή δίστασα μετά απο το υπέροχο κείμενο που έγραψε ο ίδιος... όσο κοίταγα την εικόνα όμως τόσο χανόμουν μέσα της... και όσο χανόμουν τόσο εύρισκα τα ακόλουθα λόγια να της πω...




Χάρη μου,
αυτό είναι το περίφημο σπίτι μας δίπλα στη λίμνη. Επιτέλους, ο μικρός μας παράδεισος είναι έτοιμος… Το ξέρω Χάρη μου ότι γκρίνιαζες που ξοδέψαμε σχεδόν όλο μας το εφάπαξ, για να το αγοράσουμε και να το φτιάξουμε από την αρχή.. Αλλά μωρό μου όταν το είδαμε και γω και ο μπαμπάς δε χρειάστηκε να το σκεφτούμε ή να το συζητήσουμε. Πάντα μου άρεσε αυτό με τον μπαμπά σου... που ποτέ δε χρειάστηκε να λέμε πολλά, με ένα βλέμμα τα λέγαμε όλα. Κατευθείαν πήγαμε και το χαζεύαμε από κοντά. Μ’άρεσε που, πριν καλά καλά μάθουμε αν το πουλάνε, είχαμε αποφασίσει που θα βάλουμε το καθετί… και μάντεψε μικρέ μου που… όλα απέναντι από το τζάκι! (θυμάσαι που, όταν ήσουν μικρά εσύ και η αδερφή σου, σας λέγαμε, για όταν πήγαμε να αλλάξουμε κάτι δώρα του γάμου, ότι όλα που παίρναμε τα βάζαμε απέναντι από τζάκι? ) τελικά μας είχε μείνει απωθήμενο αυτό… Το τζάκι ! και μάντεψε άγγελε μου, έχουμε επιτέλους το δικό μας τζάκι…Μας πήρε τόσα χρόνια να το αποκτήσουμε και επιτέλους το έχουμε! Το τζάκι μας… Φαντάσου τη λαχτάρα μας, που το ανάψαμε καλοκαιριάτικα! Ίσως κάποιες πάπιες, που είναι πλέον η μόνιμη παρέα μας να απόρησαν, αλλά αν μας έβλεπες, θα καταλάβαινες! Είχαμε καθίσει μες στο καλοκαίρι και χαζεύαμε στο τζάκι… Δυο ονειροπαρμένοι βλέπαμε μέσα στις φλόγες, όλη μας τη ζωή… Τη γνωριμία μας, το γάμο μας, τη γέννηση εσένα και της αδερφής σου, το χαμό δικών μας ανθρώπων, τους γάμους σας, την πρώτη μας μέρα σα συνταξιούχοι, τη γέννηση των μικρών μας νέων αγγέλων… Που λες Χάρη μου, εδώ με τα σπουργιτάκια έχουμε τον πρωινό μας όρθρο και με τους γρύλλους τον εσπερινό μας…Τα πάντα τα κανονίζει ο πατέρας σου. Πάντα ήταν ο κουβαλητής… Τίποτα να μη λείψει στο σπίτι, στα παιδιά σε μένα… Ακόμα και στα δύσκολα την οικογένεια μας έβαζε πρώτα.. Το σπίτι μας… Ο ιδανικός αϊτός που με τις φτερούγες του μας σκέπαζε όλους και μας έκλεινε στη φωλιά μας…Μακριά από το κακό.. από τη στενοχώρια… Χάρη μου, μωρό μου, ναι ακόμα μωρό μου σε λέω, τώρα είναι έτοιμο το σπίτι μας να έρθετε με τα παιδιά… Να πεις και στην αδερφή σου να έρθετε μαζί… Μια Κυριακή…Πάντα μου άρεσαν οι Κυριακές! Το θυμάσαι? Θυμάσαι που μου γκρίνιαζες, γιατί ήθελα να τρώμε όλοι μαζί την Κυριακή το μεσημέρι? Πάντα την είχα για ημέρα της οικογένειας.. Γι' αυτό χαρά μου και ας μην το καταλάβαινες μικρός… Όλες οι άλλες μέρες δε με πείραζαν, οι Κυριακές με πείραζαν να τρώμε μόνοι μας, ο μπαμπάς σου και εγώ. Να’ρθείτε! Τώρα είμαστε έτοιμοι να σας δείξουμε το μικρό μας παράδεισο και ας μην καταλαβαίνετε εσύ και η αδερφή σου, γιατί παρατήσαμε την πόλη και τις ανέσεις της… Για τούτη εδώ την όαση! Ο φόβος σας : «Δεν είστε κοντά σε ένα νοσοκομείο βρε μάνα…» Δεν πειράζει καλέ μου. Έχω τον μπαμπά σου και αυτός εμένα. Αν κάτι τύχει δε θα είμαστε μόνοι. Είστε και σεις. Η αγάπη σας μας δίνει ζωή. Εξάλλου ο μπαμπάς σου είναι το σπίτι μου...
Ο μπαμπάς σου εδώ έχει ξανανιώσει. Κάνει όλη μέρα αυτό που λάτρευε- ψαρεύει.! Και ας γκρινιάζω καμιά φορά που φεύγει χωρίς καπέλο. Σα μικρά παιδιά κάνουμε. Μια φορά καθόμασταν στην περίφημη κούνια μας-την πήραμε και αυτή μαζί μας- και ακούγαμε «τα τραγούδια μας», όπως τα λέτε εσείς… Δε θα το πιστέψεις αγάπη μου.. Μας πήρε ο ύπνος εκεί αγκαλιασμένους και σκεπασμένους με την κόκκινη καρό κουβερτούλα μας, την ψιλή (τη θυμάσαι? Αυτή που πάντα σκέπαζα εσάς…) Από μέσα ακουγόταν το «αχ κορίτσι μου»… Ο μπαμπάς σου έσκυψε και μου έδωσε ένα φιλί στα μαλλιά και μου ψιθύρισε στ’ αυτι «Αυτό είσαι! Πάντα το κορίτσι μου…» Μπορεί να έφτασα τα 70,όμως ο μπαμπάς σου ακόμα μου λέει πως είμαι το κορίτσι του!
Χάρη μου σου στέλνω και χάρτη της περιοχής, αν και είμαι σίγουρη ότι η λαχτάρα μας θα σας φέρει κοντά μας. Να πάρετε μπουφανάκια για τα μικρά για το απόγευμα. Έχει ψυχρούλα εδώ…Τα μικρά… τι μικρά δηλαδή.. Αλλά θα μου πεις εδώ για μένα πάντα θα είσαι εσύ ο μικρός μου… Περιμένω γράμμα σου καρδούλα μου… Μη με πάρεις στο κινητό…Μη μου στείλεις μήνυμα.. Ξέρεις ότι μου αρέσει να μυρίζω στο χαρτί εσένα… Σου στέλνω την αγάπη μου και να πεις στην αδερφή σου ότι η πρόταση είναι και γι' αυτήν. Θα της στείλει γράμμα ο μπαμπάς (ακόμα και αυτό μοιάζουμε…). Πάντα έτσι ήσασταν…εσύ ο μικρός μου… και η Μαρία μας η μικρή του μπαμπά ..μοιρασμένα τα «μου».. Μια η αγάπη και για τους δυο.
Σε φιλώ
Η μαμά

Υ.Γ.1 Σ'ευχαριστώ βασίλη στο είπα και στο "σπιτικό" σου... που μου έδωσες αυτό το "δώρο"...
Υ.Γ.2 Δεν το έχω ξανακάνει και σχεδόν τρόμαξα που μου βγήκε με τόσο "πάθος"... Κάθισα κάτω και μου βγήκε λες και περίμενε εκεί...
Υ.Γ.3 Δεν το ξαναδιαβάζω, γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη ότι μπορεί και να μην το βάλω...
Υ.Γ.4 Το "δώρο" πάει στον αδερφό μου να συνεχίσει (και επειδή δεν έχει ακόμα σπιτικό, θα τον φιλοξενήσω στο δικό μου, όποτε είναι έτοιμος...)
Υ.Γ.5 Από όσους έχουν σπιτικό... χτυπάει το κουδούνι στον ηλία (να δούμε πως ένα ποιήμα θα δεθεί μαζί της), στον χωρίς σχόλια-απόστολο (γιατί μας αρέσει το μαύρο...), στον ίκαρο (για να τη δούμε να πετάει ψηλά δίχως να καούν τα φτερά της), στον κλέαρχο (γιατί μένει σε νησί και θα ξέρει από τέτοια τοπία) και στο γλυκό μας zoaki (γιατί τελικά η ζωή την χαρακτηρίζει...)
Υ.Γ. Αφιερωμένο στον μονάκριβό μου...